چپینه

ماندن

2007-06-10T23:19:00.000+03:30

خیلی مواقع چون می‌دونیم راه دیگه‌ای نداریم، تمام تمرکز و انرژیمون رو تو همون راهی که برامون باقی مونده می‌گذاریم و می‌تونیم به نتایجی برسیم که هیچ‌وقت فکرش رو هم نمی‌کردیم. اما وقتی در حین انجام یه کاری، کم کم سختی‌ها خودشون رو از پشت درخت‌های راه تاریک نشون دادند و خراش شاخهٔ خشک چند درخت خشکیدهٔ کنار جاده به صورتمون افتاد، یادمون می‌افته که می‌شه برگشت، می‌شه نرفت جلو، می‌شه همین‌جا نشست و استراحت کرد. همینکه یادمون می‌افته راه‌های دیگه‌ای هم هستند دیگه اون عزمی که داشتیم رو نداریم. کم‌کم سرد می‌شیم و آخرش دست می‌کشیم. یه بار یه جملهٔ قشنگ شنیدم که می‌گفت «کسی که همه شجاع می‌نامندش، تنها چند دقیقه بیشتر از بقیه شجاع بوده». این همونه. این آدمی که شجاع‌تر از همه است، تنها برای چند لحظه بیشتر تونسته شجاع بمونه. چون راهی به‌جز موندن رو برای خودش در نظر نگرفته. اگر لحظه‌ای فکرش به سمت راه‌های دیگه می‌رفت، خیلی ساده مثل بقیهٔ آدما می‌شکست. پس اگر باید موند، اگر باید وایستاد، باید باور کرد که راه دیگه‌ای نیست. وقتی که راه دیگه‌ای برای انتخاب کردن نمی‌مونه، تمام تمرکزمون و انرژیمون صرف طی کردن همون راه می‌شه. و اینطوریه که بعضیا کارهایی می‌کنند که به نظر بقیهٔ آدم‌ها چشمگیر و دست‌نیافتنی میاد. ۴۰ کیلومتر راه رو می‌دوند، دور یه کشور به چه وسعت دیوار می‌کشند، مسیرهای مین‌گذاری شده رو با گوشتشون پاک می‌کنند، ۴۵ دقیقه صورت یک شیر رو توی باغ‌وحش به میله‌های قفس می‌چسبونند، با ماهی شندرغاز درآمد زندگی رو می‌چرخونند و ....

رونان هاردیمن

2007-05-22T12:26:00.000+03:30

یکی از آهنگ‌های رونان هاردیمن هست که هر وقت شروع می‌شه تمام توجهم رو به خودش می‌گیره. جذاب شروع می‌شه، جذاب ادامه پیدا می‌کنه و جذاب تموم می‌شه. یکی از جمله‌هایی که توش می‌گه خیلی دلم رو گرفت. می‌گه:

feel no shame
the air we breathe is the same ...

هنرمند: رونان هاردیمن - Ronan Hardiman

آلبوم: Anthem سال ۲۰۰۲

نام آهنگ: That place in your heart

رؤیای گرم

2007-05-10T14:53:00.000+03:30

آسمان نارنجی است و انوار نارنجی مرا در بر می‌گیرند و سرخی این لحظات مرا سرمست سرخ می‌کنند و به همراه خود به قلعهٔ رؤیاهای سرخ می‌برند. آنجا که هر رؤیایی گل سرخی است، بر ساقه‌ای سرخ که ریشه در خاکی سرخ، خورشید سرخ را می‌نگرد و آن‌جا که پروانه‌های سرخ گرد پروانه‌های نارنجی می‌چرند و شب‌تاب‌ها زردند و سرخند و نارنجی.

سرزمین رؤیاهایم گرم است و گرم است و سرخ و نارنجی و چه زیباست.

آرزوها

2007-05-05T00:48:00.000+03:30

از پنداره بابت دعوت کردن من به بازی آرزوها ممنونم. حقیقتش نمی‌دونم اینکه آرزوها رو تو وبلاگ بنویسم چه‌طوریه. تو چند سالهٔ اخیر بیشتر از اینکه به فکر آرزو باشم، به فکر هدف‌های ۱ یا ۲ ساله هستم. مدتی بود که به رؤیاهام و آرزوهام فکر نکرده بودم. فکر می‌کنم آرزوهای الآنم، با آرزوهای ۲-۳ سال قبلم تفاوت داره. جالبه. شاید این بازی همین رو می‌خواد نشون وبلاگیا بده.

در حال حاضر آرزوهای من ایناست:

۱. آدم‌ها نیازمند یه قوای کنترلی برای رفتارشون نباشند. وجدان هر کسی کنترل کنندهٔ رفتارش باشه و رفتار همه با وجدان عام هماهنگ باشه.

۲. اینکه این تفاوت فاحش بین زندگی انسان‌ها کم بشه، تو کشورهای پیشرفته سطح رفاه در حد خیلی مناسبیه (که هیچ کسی ۵۰ سال پیش فکر این رفاه رو نمی‌کرد) و بعضی کشورهای دیگه (خصوصاً تو افریقا) مردم از گشنگی می‌میرند و نیاز شدید به غذا، سرپناه و مایحتاج اولیه زندگی دارند.
واسه تیریپ و اینا این رو نمی‌گم، چند وقتیه که تصویر گشنه‌های افریقایی هر ۲-۳ روز یه بار میاد تو ذهنم. نمی‌دونم موضوع چیه، اما هر چی هست آگاه کننده و در عین حال ناراحت کننده است این حس.

(فکر نکردی که من پیامبر خدا هستم و اصلاً به فکر خودم نیستم؟ کردی؟)
۳. اینکه بتونم توی زندگیم کاری بکنم. کاری که اثرش باقی بمونه، یا توی زندگی انسان‌ها (حداقل اطرافیانم) تأثیر داشته باشه. کاری که اگر من خلق نشده بودم، انجام نمی‌شد یا در آینده انجام می‌شد. یعنی می‌خوام خلقتم بی‌تأثیر نباشه. این چیزیه که واقعاً می‌خوامش. یه بحث جدید مطرح کنم. یه ایدهٔ نو بزنم، اختراعی یا نوآوری چشمگیری.

۴. آرزو دارم که شرایط خوبی برای زندگیم به دست بیارم. یه خونهٔ مناسب (نه دوبلکس ۱۰۰۰ متری و نه سوئیت ۲۰ متری، یه چیز مناسب، مثلاً ۸۰ متری ۲ خوابه)، یه ماشین خوب (نه پیکان ۵۷ و نه بی‌ام‌و ۸۵۰، یه زانتیا یا یه سمند ... ماتیز هم خوبه) داشته باشم واسه خودم. زندگیم دست خودم باشه و مجبور نباشم زمانم رو به چیزایی که بهشون اعتقادی ندارم یا حوصله‌اشون رو ندارم هدر بدم .
آی از مهمونی خانوادگی بدم میاد! آی از برنامه‌های دسته‌جمعی خانواده دور همی بدم میاد! آی از خونهٔ دایی بزرگهٔ شوهر شهین خانوم اینا رفتن بدم میاد! آی از این که چراغ اتاق رو خاموش کن می‌خوام بخوابم، بدم میاد! آی از این که شب‌ها کولر خاموش باشه و پنجره بسته باشه، بدم میاد! آی از اینکه پرده رو بکش که صبح نور آفتاب نیافته تو صورتم بیدار می‌شم، بدم میاد! آی از اینکه اتاق شلوغ و پلوغ باشه بدم میاد! دوست دارم وقتم و فضای اطرافم مال خودم باشه که بتونم اونطوری که می‌خوام ازشون استفاده کنم. دوست دارم اتاقم تمیز باشه و هیچ چیزی ولو نباشه. دوست دارم که حداقل لوازم منزل داشته باشم. دوست دارم که شب‌ها کولر روشن باشه و پنجره باز و پرده باز که بتونم آسمون رو ببینم. دوست دارم شب هر وقت که خوابم اومد بخوابم. دوست دارم تا صبح کامپیوتر رو روشن بگذارم که برام آهنگ‌های دههٔ ۸۰ از اینترنت دانلود کنه. دوست دارم که صبح زود بیدار شم و تو اتاقم کمی ورزش کنم. دوست دارم که آخر هفته‌ها برم شرکت، یا برم لواسون با بچه‌ها کوه. دوست دارم که عید برم سر کار. یا برم کیش. دوست ندارم آدم‌هایی که یه عمره کاری به من نداشته‌اند و می‌دونم نخواهند داشت رو به بهانهٔ «صلهٔ رحم» یا «زشته اگر نریم» یا «احترام به بزرگتر» یا «بالاخره فامیلند» یا «دوستی قدیمیمون رو تازه کنیم» ببینم؛ حتی سالی یک بار! دوست دارم هر وقت دلم تنگ شد، زنگ بزنم به اونایی که دوستشون دارم و بدون مقدمه دعوتشون کنم خونم. دوست دارم که صبح‌ها الویس پریسلی با صدای بلند گوش بدم و شب‌ها لورینا مک‌کنیت با صدای کم؛ بدون اینکه کسی به من بگه که صدای آهنگم رو قطع کنم. دوست دارم که همیشه کولر روشن باشه. همیشه! و دوست دارم که زمستون‌ها و پاییز و بهار پنجره اتاق باز باشه! بدون توری حتی. پشه رو می‌شه تحمل کرد، اما بو نکردن هوا رو نمی‌شه (خصوصاً وقتی که ابریه!)
شاید این آرزوم کوچیک باشه (یا حتی مسخره)، اما واقعاً این چیزیه که هست. البته تمام این قضیه رو می‌شه با یه اقامت کانادا حل و فصل کرد. نمی‌دونم. هنوز مطمئن نیستم که کدوم بهتره. اقامت کانادا یا این. اما به هر حال هر ۲ تاشون برام خوبند. این رو مطمئنم. حالا اگر قرار بود مستجاب بشه، هر چی کَرَمِش رسید. فقط مستجاب بشه!

۵. دوست دارم آدم‌هایی که دوستشون دارم و اون‌ها هم من رو دوست دارند همیشه پیشم باشند. این آرزو رو با دل پر می‌گم، چون درد دوری دوست خوب رو کشیدم. چند بار. هنوز جاش رو دلم تیر می‌کشه وقتی یاد این احسان و آرین و پویان و اردلان و امیر احسان می‌افتم. گاهی که بعد از این همه سال خوابشون رو می‌بینم (آره، می‌بینم) صبح‌اش که از خواب بیدار می‌شم حس می‌کنم یه چیزی نیست. جدی حس می‌کنم. آرزومه، از ته ته قلبم که آدم‌هایی که هم دیگه رو دوست دارند از هم جدا نشند.

باز هم آرزو دارم، اما بازی ۵ تا می‌خواست. من هم دیگه بیشتر از این نمی‌گم. ترتیب آرزوهام رو که اینجا نوشتم اصلاً مهم نیست. بازی خوبی بود. بازم از پنداره ممنون که دعوتم کرد.

من برای ادامهٔ بازی جالباتی که من دیدم، آنانیتا، وب‌نشین، تیک تاک ۱۳ و هومن رو دعوت می‌کنم.

غمگین‌ترین روز

2007-04-24T13:52:00.001+03:30

یکی از غمگین‌ترین روزهای دنیا، روزیه که دلقکی ناراحت باشه.

موزه فرش

2007-04-08T21:17:00.000+03:30

امروز یک تجربهٔ خوب داشتم. یک مهمون خارجی داریم که امروز برده بودیم تو تهران بگردونیمش. بردیمش موزهٔ فرش. خیلی جای قشنگ و جالبی بود. من خودم اصلاً هیچ ایده‌ای نداشتم که برم اونجا و یک نگاهی به فرش‌ها بندازم. موزه نبش تقاطع خیابون فاطمی با خیابون کارگر هست. فرش‌های خیلی قشنگی اونجا دیدم. اکثراً مال قرن ۱۲ و ۱۳ قمری بودند. چند تا فرش جدیدتر هم بودند که به خاطر هنری که توشون به کار رفته بود توی موزه گذاشته شده بودند. چند تا فرش قدیمی‌تر هم بود. مال قرن ۱۰ و ۱۱ قمری، اما واقعاً معلوم بودند که قدیمی هستند و پیری رو نشون می‌دادند. تو میون این فرش‌ها، من فرش‌هایی رو دیدم که نور رو بازتاب می‌کردند و خیلی زیبا بودند. اون فرش‌ها با نخ‌ها ابریشمی بافته شده بودند. مسؤلی که اونجا بود برام توضیح داد که هر چه که این فرش‌ها بیشتر لگدکوب شند، درخششون بیشتر می‌شه و ارزش بیشتری پیدا می‌کنند.
۴ تخته فرش بودند که برای قرن ۱۱ قمری بودند. خیلی قدیمی بودند و طرح و رنگشون با فرش‌های ایرانی تفاوت داشت. این ۴ تخته فرش به سفارش لهستانی‌ها بافته شده بود و برای همین هم طرح و رنگش ناآشنا بود، چون طراحیشون کار لهستانی‌ها بود. تارهای این فرش‌ها از نخ عادی بود، اما پود این فرش‌ها از ریسمان‌هایی بود که از طلا و نقره درست شده بودند. برای همین هم این فرش‌ها برق می‌زدند. واقعاً جالب بود. اگر طرح و رنگش هم یک کمی بهتر بودند، واقعاً فرش‌های قشنگی می‌شدند، با وجود کهولت واضحی که داشتند. اما متأسفانه گویا طراحان فرش لهستانی به رنگ‌های مرده و گُل‌بهی و فیروزه‌ای علاقهٔ زیادی داشته‌اند و شانس زیبایی منحصر به فرد رو از این فرش‌ها گرفته بودند.
یکی از چیزهای فوق‌العاده‌ای که دیدم، فرش بزرگی بود که روش تصویر تمام آدم‌های مهم تاریخ رو کشیده بودند. البته اینکه چه کسی مهمه یا نه به تصمیم مظفرالدین شاه (یا ناصرالدین شاه) بوده. فرش بیشتر شبیه یک تصویر از یک مهمانی بود. بالای مهمانی و در وسط تصویر به ترتیب از سمت چپ به راست موسی، سلیمان، عیسی و رُمالوس وایستاده بودند. (رُمالوس یکی از ۲ برادریه که طبق افسانه‌های اروپایی، بین گرگ‌ها تو جنگل بزرگ شدند و شهر رُم رو ساختند). عیسی میون جمع وایستاده بود (انگار که اهمیت بیشتری داشت) و دست‌هاش باز بود. سلیمان با لباس شاهنشاهی بود و موسی کتیبه‌های ۱۰ فرمانش رو به دست داشت. رومالس با لباسی شبیه رومیان باستان و نیزه‌ای تو دستاش وایستاده بود. سمت راست رومالوس عُمر بود و جلوی عُمر، هارون الرشید نشسته بود و قلیون می‌کشید. میون جمع پاپ، ناپلئون بناپارت، شارل دوگول، لوئی چهاردهم، سقراط، طهمورث، کیخسرو، ضحاک، کنفسیوس، ملکهٔ انگلیس، کورش کبیر، جرج واشنگتن و خیلی‌های دیگه هم که نمی‌شناختمشون دیده می‌شدند. کنار تصویر هر کسی یه شماره نوشته شده بود، اطراف فرش به ترتیب نام هر شخصیت رو کنار شماره‌اش بافته بودند. جالب اینکه بین اسامی من نام «محمد» رو هم دیدم، اما نتونستیم تصویرش را پیدا کنیم. حدود ۱۲۰ شخصیت تو تصویر بودند. خود ناصرالدین شاه پایین فرش و کمی بزرگتر بافته شده بود و در وسط پایین فرش، تصویر کودکی مظفرالدین شاه در یک قاب مجزا بافته شده بود. وقتی که این فرش رو می‌دیدیم، از میان اسامی افراد رو پیدا می‌کردیم و دنبال چهره‌شون می‌گشتیم هیجان‌زده شده بودم. نمی‌دونم چهره‌ها بر چه اساسی نقش گرفته بودند، اما دیدن تصویر صورت سقراط وسط جمعی که ناپلئن بناپارت و کنفسیوس و سلیمان توش هستند، حس خیلی خوبی داشت. این فرش مربوط به اواخر قرن ۱۹ میلادی بود. نکتهٔ جالب اینکه فرش دیگه‌ای هم بود که اوایل قرن ۲۰ بافته شده بود و دقیقاً همین مراسم رو ترسیم کرده بود. همین جماعت بودند اما «با کمی تغییرات»! از عیسی خبری نبود. به جای عیسی، تصویر محمد بود. لباس‌های محمد جالب بود. شبیه خلیفه‌ها کشیده شده بود. یعنی با لباس خلیفه‌گی ترسیم شده بود و نه لباس شبانی. تصویر کنستانتین (لشکر کشی که به ترکیه حمله کرده بود و بخشی از ترکیه را تسخیر کرده بود) و اسکندر اضافه شده بود. تفاوت‌های اصلی که یادم میاد این‌ها بود. اما وجود این تغییرات خبر از اهدافی داشت که هر یک از این فرش‌ها با خودش داشت. شاید فرشی که اواخر قرن ۱۹ بافته شده بوده، به عنوان هدیه برای یکی فرمانراویان اروپایی بافته شده بوده. واسه همین هم عیسی وسط مجلس بود و فرشی که در اوایل قرن ۲۰ بافته شده بوده، به عنوان نشان دهندهٔ اسلام دوستی شاه بوده، که خبری از عیسی نبود و محمد کنار سلیمان دیده می‌شده. به هر حال تصویر این مراسم واقعاً هیجان‌انگیز بود.

هدف

2007-04-02T10:49:00.000+03:30

بعضی‌ها در راه هدف از هر چیزی می‌گذرند؛ حتی از خود هدف.

پیر و جوان

2007-03-25T20:34:00.000+03:30

فرق آدم پیر و آدم جوان تو اینه که اگر می‌خواهی جوانی رو از بین ببری، کافیه آینده رو ازش بگیری. و اگر بخواهی پیری رو از بین ببری، کافیه گذشته رو ازش بگیری. و گرنه فرق دیگه‌ای بینشون نیست.

بالاخره

2007-03-23T23:27:00.000+03:30

بیل گیتس، ثروتمندترین موجود دوپای عینکی و کسی که کتاب‌های مدیریتش از مراجع درسی دانشگاهیه، بالاخره قراره مدرکی رو که تو جوونیش نتونست بگیره رو بگیره. وقتی بیل از دانشگاه اخراج شد، بدون مدرک دانشگاهی شرکت مایکروسافت رو گردوند و پولدار شد. قراره که بیل گیتس توی دانشگاه هاروارد یک سخنرانی داشته باشه و یک مدرک افتخاری هم قراره که هاروارد بهش بده. الآن که فکر می‌کنم می‌بینم کاش مدرک من رو هم همینطوری بهم می‌دادند. من که ازش استفاده‌ٔ خاصی ندارم، حالا افتخاری بودن یا نبودنش چه قدر مهمه؟

سال نو مبارک

2007-03-21T11:08:00.000+03:30

سال نو رو به همه تبریک می‌گم. امیدوارم که برای همه‌مون سال خوب و پُرباری باشه. امیدوارم بتونیم امسال از سال پیش بیشتر فکر کنیم، بهتر تصمیم بگیریم و بهتر نتیجه بگیریم. امیدوارم بتونیم توی این سال، کارهایی رو که آخر سال پیش با حسرت با خودمون گفتیم که چرا انجام ندادیم، انجام بدیم. امیدوارم امسال بیشتر به هم کمک کنیم. با هم مهربون‌تر باشیم و بتونیم در برابر مشکلات مقاوم‌تر باشیم و در برابر همدگیه منعطف‌تر.
سال نو مبارک!

تساوی یا عدالت

2007-03-06T23:59:00.000+03:30

خیلی‌ها رو می‌شناسم، که تساوی براشون مهمه. زمانی که بینشون با دیگران تفاوتی قایل می‌شند، احساس خوبی بهشون دست نمی‌ده. من فکر می‌کنم که این یک ایدهٔ درونیه. یعنی لزوماً بد نیست. درسته، می‌دونم که بد بودن و خوب بودن کاملاً نسبیه. ایرادی نداره که یک مطلب از دید کسی بد باشه، در صورتی که در دید عرف جامعه اون مطلب بد نباشه. مثل فرد مسلمونی که توی یک کشور اروپایی زندگی می‌کنه، بی‌حجابی رو بد می‌دونه، اما عرف جامعه چیز دیگه‌ایه. قباحت بی‌حجابی در نظر این فرد مسلمان، کاملاً شخصیه و نمی‌شه اون رو نقد کرد. اما وقتی مسئله به «عمل کردن» می‌رسه، دیگه نمی‌شه بی‌تفاوت موند. مثلاً اگر این فرد بخواد به تمام خانم‌هایی که توی خیابون می‌بینه امر به معروف و نهی از منکر بکنه، اون وقته که دستگیر می‌شه یا به دید یک دیوونه بهش نگاه می‌کنند. ایده‌های درونی، با اینکه شخصی هستند، اما می‌تونند سرمنشأ خیلی از اعمال خلاف توی یک جامعه باشند. بعضی‌هاشون هم ممکنه که در جهت افکار جامعه باشند، اما اندازه‌شون نامتعارف باشه. مثلاً هر پدری روی روابط دخترش ممکنه حساس باشه، اما زمانی که پدر به خاطر حساسیت رو دخترش، دوست پسر دختر رو به قتل می‌رسونه، میزان این احساس درونی کمی نامتعارفه.

بر می‌گردم به بحث اصلیم. هر انسانی عدالت دوسته. اما اینکه آیا در هر موقعیتی، عدالت معنای تساوی می‌ده، کمی بوداره. من اینطوری فکر نمی‌کنم. بسته به شرایط، ممکنه توی یک موقعیت عدالت اصلاً بوی تساوی نده، و یا حتی با هم کاملاً متضاد باشند. معنای عدالت خیلی شناورتر از اینه که بشه توی هر مبحثی با یک سری فرضیات ابتدایی، اون رو بسط داد. به نظر من عدالت اصلاً تساوی نیست. اما ممکنه توی شرایط خاصی، تساوی با عدالت روی هم قرار بگیرند. پس، ای عدالت‌جویان نیک سرشت! در پی تساوی نباشید. عدالت را بیابید! (گرچه اذعان می‌کنم که می‌شه ساعت‌ها در مورد دست یافتنی بودن، یا نبودن عدالت صحبت کرد و در انتها به نتیجه نرسید)

گوسفند

2007-02-26T22:37:00.000+03:30

چند وقت پیش یک سؤال برام پیش اومد. اکثر حیوونایی که انسان اون‌ها رو رام می‌کنه و در کنارش زندگی می‌کنند، قبل از خلقت انسان، یا اگر بهتر بگم قبل از متمدن شدن انسان خلق شده بوده‌اند. در نتیجه مدتی رو خودشون تنها زندگی می‌کردند. مثلاً اسب‌ها که وحشی بوده‌اند (و هنوز هم هستند) و به صورت گله‌ای توی جنگل‌ها زندگی می‌کنند. یا سگ‌ها و گربه‌ها و ... هر کردوم از این حیوونا شرایطی رو دارند که بتونند توی حیات وحش زندگی کنند. گربه‌ها می‌تونند از درخت بالا برند و خیلی سریع بدوند. حیوانات کوچیک رو هم خیلی راحت می‌زنند. سگ‌ها هم مثل گرگ‌ها توی دسته‌های چندتایی زندگی می‌کنند و کاملاً وحشی هستند. گله‌های اسب‌ها مثل گله‌های آهو یا گوره خر ها هستند. کنار هم زندگی می‌کنند. هر حیوونی باهاشون کاری نداره، خیلی محکم لگد می‌زنند و در حد خودشون خطرناک هستند. اگر هم شیر یا پلنگی قصد شکارشون رو داشته باشه، خیلی خوب می‌تونند بدوند و فرار کنند. اما سؤال من اینه که حیوونی مثل گوسفند، اگر پیش انسان نباشه کجای این طبیعت می‌تونه امن و راحت زندگی کنه؟ نه می‌تونه سریع بدوه و نه می‌تونه از خودش دفاع کنه. مطمئناً توی کوه‌ها و سخره‌ها زندگی می‌کرده که خیلی نیاز به سریع دویدن و قدرت نداره و بیشتر به تبهر سنگ‌نوردی احتیاج داره. مثل بُزها. اما باز هم بز از گوسفند خیلی چابک‌تره و گوسفند لقمهٔ چرب و نرم‌تریه. خصوصاً برای شیرها کوهی و عقاب‌ها و ...
با این اوصاف، شاید خود گوسفند از انسان خوشحال‌تر باشه که پیش انسانه و شیر و پشمش رو می‌ده، اما جونش رو با خودش داره.

صفحه نمایش تا شو

2007-02-19T20:02:00.000+03:30

شرکت Polymer Vision شرکتیه که برای انجام یکی از پروژه‌های شرکت Philips تأسیس شد. هدف این پروژه تهیهٔ یک صفحهٔ نمایش تصویر تاشو بود. برای اینکه یک صفحهٔ نمایش قابلیت تا شدن داشته باشه، باید علاوه بر اینکه جنس قابل انعطافی داشته باشه، باریک هم باشه. دانشمندای این طرح تونستند با استفاده از ترکیبات پلیمر، ماده‌ای برای صفحهٔ نمایش درست کنند که علاوه بر اینکه منعطفه، در دمای پایین کار می‌کنه. در نتیجه مشکلی برای خنک کردنش وجود نداره و می‌شه به راحتی با ضخامت کمی این صفحه رو تولید کرد. با استفاده از این فناوری محققین شرکت Polymer Vision تونستند صفحهٔ تصویری تولید کنند که قابلیت تا شدن رو داره. هدف اصلی این پروژه، که در شرکت فیلیپس تعریف شده بود، ساخت دستگاهی برای خواندن مطلب بود. یک دستگاه کوچک جیبی برای مطالعهٔ متنون الکترونیکی. اما با صفحه نمایش‌های کوچکی که موبایل‌ها و کامپیوترهای جیبی دارند، مطالعهٔ متن کار دشواریه. در نتیجه برای اینکه این محصول در عین داشتن یک صفحه نمایش با اندازهٔ مناسب، ابعاد کوچکی هم داشته باشه، باید صفحهٔ نمایش تا شو براش تولید می‌شد. و شرکت Polymer Vision بالاخره این صفحه تصویر تا شو رو ساخت.

شکل دستگاه Readius که به حالت بسته شده است (صفحهٔ نمایش کاملاً تا شده)

شکل دستگاه Readius با حالت نیم‌بازو صفحهٔ نمایش رو ببینید که قسمتیش تا خورده

این هم نمای کلی از صفحه نمایش باز شدهٔ Readius

اسم این دستگاه که برای مطالعهٔ متن‌های الکترونیکی مورد استفاده قرار می‌گیره Readius است. اعلام شده که این محصول تا آخر امسال به بازار میاد. توی مصاحبه‌ای که با یکی از مهندسین این طرح صورت گرفته بود، شنیدم که قراره صحبت‌هایی با تولید کننده‌های گوشی‌های موبایل انجام بشه. امکان داره تا یکی-دو سال دیگه بعضی از مدلهای گوشی‌های هم از همین فناوری استفاده کنند.

صفحهٔ این مطلب در سایت رسمی شرکت Polymer Vision

آیا من، منم؟

2007-02-18T22:47:00.000+03:30

نمی‌دونم تا حالا چند بار این موقعیت برات پیش اومده که به این نتیجه برسی، اونی نیستی که فکر می‌کردی. حسش حس غریبیه. حس اینه که آدم توی یک مزرعهٔ ذرت‌ داره دُلا دُلا راه می‌ره. یکهو وای می‌سته و بلند می‌شه و تازه می‌فهمه که اونجایی که فکر می‌کرده داره می‌ره، نرفته. البته یک جلسهٔ کاری امروز باعث شد کمی در مورد خودم فکر کنم. تب پیشرفت بدجوری توی این چند ماهه هدایت کنندهٔ حرکت‌هام بوده. شدیداً می‌خوام اونی نشم که پدر و مادرم شدند. اونی نشم که خیلی‌های دیگه می‌شند. توی اینکه بلندپروازی واسه ماشین زندگی بنزینه شکی ندارم. اما آیا می‌شه مرزهای بین بلندپروازی و توهّم رو درست تشخیص داد؟

یادمه یکی از بچه‌های دانشگاه چند وقت پیش با من تماس گرفت و پیشنهاد یک پروژهٔ ساده داد که ادعا می‌کرد ۲۰ میلیون تومان درآمد داره. وقتی ازش پرسیدم این پروژه که اینقدر ساده است و این درآمد رو داره چرا خودت انجام نمی‌دیش (قبلاً یادمه ادعاش رو اومده بود که تواناهایی داره و با توجه به اون توانایی‌ها، انجام همچین پروژه‌ای اصلاً مشکل نبود)، بهم گفت که الآن وقتش خیلی مهمه و باید روی کارهای خودش کار کنه. توی دلم کلی تحسینش کردم که دانشجوی تازه فارغ‌التحصیل شده چه‌قدر خوب تونسته فرآیند یه بیزنس موفق رو طی کنه، که هنوز هیچی نشده پروژهٔ سادهٔ ۲۰ میلیونی براش بی‌ارزشه. وقتی باهام حرف زد، یه سری از حرفاش برام خیلی دور از منطق و واقعیت می‌اومد. بین اینکه به توانایی‌های خودم، یا سلامت عقل اون باید به یکی شک کنم، موندم. از چند نفر دیگه پرسیدم و اطمینان حاصل کردم که این پسر اصولاً متوهّمه. خلاصه اینکه آخرش هم دیدیم که اصلاً همچین پروژه‌ای عملی نیست و مشتری‌ای که ازش به عنوان کارفرما صحبت می‌شد، یک مشتری بالقوه با احتمال ۱۰٪ است. آخرش هم خبری از پروژه نشد.

امروز در مورد این فکر می‌کردم که تا چه حد مطمئنم که حرکت من، من رو اونجایی می‌بره که می‌خواستم برسم. از کجا معلوم که ۲ سال دیگه یک متوهّم مثل اون بابا نشده‌ام؟ فکرم کمی مشغوله. البته با توجه به تجربه می‌دونم که فردا پس فردا حالم خیلی بهتر می‌شه و به نتایج خوبی هم رسیده‌ام. همیشه این برحه‌ها از زندگیم رو دوست دارم. کمی غریبه، اما مؤثره.

این رو همیشه به دوستهام پیشنهاد دادم، که خوبه آدم هر از چندگاهی وایسته و نگاه کنه و ببینه آیا واقعاً اونی که فکر می‌کنه هست، هست؟

دیرهنگام است

2007-02-16T02:04:00.000+03:30

دیرهنگام است و من خواب بر چشمان ندارم

اما چه کنم .... دیر هنگام است.

حرفی دارم بهر دوستان اهل فن

آنان که می‌دانند شب نخوابیدن‌ها را

چه عذابی‌ است فردا

لیک، خواب بر چشمان ندارم.

اما چه کنم ... دیر هنگام است.

انبار قیامت

2007-02-12T09:48:00.000+03:30

از اونجایی که بشر اعتقاد داره (یا می‌ترسه) که یک روزی با یک قیامتی مواجه می‌شه (که ما می‌گیم قیامت و اونها می‌گند apocalypse)، گاهی اوقات هم فکر کردن در مورد اون روز بد نباشه. عجب روزی خواهد بود این روز. آیا از دست بشر کاری بر میاد که جلوی اومدن روز رو بگیره؟ یا اگر هم اون روز اومد، بشر مفری داره؟ اگر از همین الآن تلاش کنه چی؟

دولت نروژ برای اون روز داره تمهیداتی می‌اندیشه. از اونجایی که قبلاً یک بار کشتی نوح، باقی ماندهٔ دنیایی شد که تمامش زیر آب رفت و نابود شد، دولت نروژ هم تصمیم گرفته که همچین شرایطی رو دوباره فراهم کنه و پروژه «انبار قیامت» (doomsday vault) رو تعریف کردند. هدف این پروژه نگهداری از دانه‌های نباتی است که برای ادامهٔ حیات بشر لازمه (مثل دانه‌های خوراکی و ...). برای همین، یک انبار با پیشرفته‌ترین امکانات در یک جزیرهٔ دور نزدیک قطب شمال داره تعبیه می‌شه، که قراره توش از تمام گونه‌های گیاهی مورد استفادهٔ بشر، دونه‌هایی نگهداری بشه. برای ساخت این انبار حدود ۵ میلیون دلار هزینه قراره بشه. در این تصویر ایدهٔ کلی انبار رو می‌بینید:

«روش کلیک کنید تا بزرگ‌تر ببینید»

من کاری ندارم که اگر دولت نروژ ۵ میلیون دلار پول اضافه توی بودجه‌های تحقیقاتی‌اش داره می‌خواد اون رو برای یک فکر با هزار تا شاید و باید خرجش کنه. اما این واقعاً برای من سؤاله! که وقتی که همهٔ دنیا جولان‌گاه مرگ شد و بشر رو به نابودی رفت، فرض هم بگیریم که عده‌ای از آدم‌ها زنده بمونند، چه چیزی تضمین می‌کنه که نجات یافتگان اون روز می‌تونند خودشون رو به این انبار برسونند؟

منبع: صفحهٔ این مطلب توی بی‌بی‌سی

خواستم، اما نکردم. می‌تونستم؟

2007-02-10T00:58:00.000+03:30

چند روز پیش توی مترو بودم. شب آخر وقت بود و مترو خلوت بود. برای اینکه از فکرهایی که من رو از صبح دنبال می‌کردند فرار کنم، چشمام دودو می‌زد به اطراف و روی دیوار سیاه تونل مترو دنبال دریچه‌ای بود که ذهنم رو با خودش ببره و من رو از شر فکرهام راحت کنه. دریچه‌ای اما نبود. توی واگن اطراف رو نگاه می‌کردم که چشمم افتاد به دختری که روبروی من، با فاصلهٔ چند تا صندلی نشسته بود. به زمین نگاه می‌کرد. لباس‌های نامناسبی (مندرس نه، اما کاملاً نامناسب. نه به اندازهٔ کافی گرم، نه اندازهٔ تن و نه ذره‌ای زیبا) به تن داشت. به زمین نگاه می‌کرد. آرایش به هم خورده‌ای داشت. عملاً آرایشی نداشت. صورتش مثل بومی بود که یک نقاش بی‌حوصله که از مهارت نقاشی بهره‌ای نبرده، باقی‌موندهٔ رنگ‌های پالتش رو به صورت نامنظم رویش پاشیده باشه. به نظرم حتی گریه هم کرده بود (به خاطر سایهٔ چشمش که تا روی گونه‌هاش کشیده شده بود). و این بوم، پر بود از جوش‌های صورت به ظاهر، و غصه در باطن. مدت‌ها بود که به این وضوح غم و ناتوانی رو رودررو ندیده بودم. تکه‌ای نان بربری روی پایش گذاشته بود و آرام آرام تکه‌هایش را در دهان می‌گذاشت. قطار به ایستگاه رسید و تمام صندلی‌های اطرافش خالی شد. قطار راه افتاد. دختر از جا بلند شد و به سمت من آمد و روی صندلی‌های روبروی من، میان یک پسر جوان و یک مرد مسن، جایی که یک صندلی خالی داشت نشست. نگاهم رو از دختر گرفتم و اطراف رو نگاه کردم. تمام واگن داشت دختر رو نگاه می‌کرد. نمی‌تونم بگم که چند نفرشون هنوز فکری نکرده بودند و اونهایی که فکری کرده بودند، ترحم داشتند، یا نفرت، یا سؤال و یا نیت یک معارفهٔ کوتاه و بعد یک شب در کنار هم. تا به اون لحظه من هنوز هیچ فکری نداشتم و فقط در حال جمع‌آوری اطلاعات بودم. یک دختر با این وضع (بدون اغماض می‌شد اسف‌بار نامید) به این وقت شب در مترو نشسته. جای خودش رو از یک صندلی خالی به دور از ازدحام، به یک صندلی که میان ۲ مرد است تغییر می‌ده. اولین حسی که به من دست داد، حس تنهایی بود. یک تنهایی بی‌پایان. حس کردم که فردی جلوی من نشسته، که تنهاترین فرد این قطاره. کسیه که اون‌قدر تنهاست که حتی برای فرار از تنهایی خودش (حتی برای چند لحظه) حاضره کاری کنه که مردهای قطار به چشم فاحشه بهش نگاه کنند. اونقدر تنها که حتی ۳-۴ دقیقه میان دیگر انسان‌ها نشستن، به تحمل نگاه‌ها می‌ارزه. قطار واستاد. هنوز آروم داشت نان بربری می‌خورد. سعی کردن برای درک کردن میزان تنهاییش اونقدر برام سنگین بود که نمی‌تونستم درست نفس بکشم. حالم خیلی بد شد. خیلی خیلی بد. یک لحظه خواستم که برم و ازش بپرسم که آیا به کمکی نیاز داره یا نه. با خودم فکر کردم که اگر مردی از مردهای قطار تصمیم گرفته این که دختر تنها رو امشب در خونه‌اش، و در تختش جا بده، شاید این کار من مانع (هر چند بی‌اثر) باشه. تصمیم گرفتم که حداقل به یادش بیارم که در عین تنهایی، هنوز دیده می‌شه! اما نتونستم. حتی نتونستم فکر کنم که چرا نتونستم. ناخودآگاه روم رو برگردوندم و تند و تند به سمت در خروجی راه رفتم. کاری که همیشه وقتی نمی‌تونم کاری رو بکنم، به سراغش می‌رم. من داشتم فرار می‌کردم. وقتی به پله‌های برقی رسیدم دیگه راه نمی‌رفتم. ایستادنم روی پله‌ها باعث شد که فکرهام به من برسند: «چرا فرار کردی؟ چی باعث شد که حتی نتونی ازش بپرسی که کمک می‌خواد یا نه؟» سکوتم بهم آروم گفت: «شاید فکر می‌کرد که من هم می‌خوام ازش سوء استفاده کنم! شاید اصلاً واقاً فاحشه باشه و امروز روز خوبی نداشته! شاید معتاد باشه و الآن توی هپروت یکی از اون کوفتی‌هایی که کشیده باشه! اگر سلیته‌بازی درآورد چی؟ اگر یهو حمله کرد بهم و چاقو کشید چی؟ گیریم که من بهش گفتم که کمک می‌خواهی و اون هم گفت آره. چی کار از دستم بر میاد؟ می‌تونم زیر بال و پرش رو بگیرم؟ نه! من خودم دارم سگ‌دو می‌زنم که بتونم گلیم خودم رو از آب بکشم بیرون. هنوز به جایی نرسیدم که بخوام کمک قابل توجهی به کسی بکنم. پول چه قدر همراهم دارم؟» یک دفعه دست به کیف پولم زدم و دیدم که به هر حال نمی‌تونستم خیلی کمکی کنم. اما باز هم این‌ها رو همه توجیه دونستم. پله‌های برقی تموم شدند و من دوباره تند تند راه می‌رفتم. از فکرهام فرار می‌کردم. از سؤال‌هام فرار می‌کردم. اونقدر حالم بد بود که متوجه نشدم دارم بلند بلند به خودم و زمونه بد و بیراه می‌گم. بلند بلند می‌گفتم «کفتارها هم وقت نیاز، به کمک هم می‌رند. کلاغ‌ها هم همین‌طور! چرا من نباید بتونم کمک اون بیچاره کنم؟ چرا؟ این همه سال دارم می‌دوم که چی بشه؟ که آخرش هم نتونم به یک نفر کمک کنم؟ پس من به چه دردی می‌خوردم؟ مشکل این‌جاست که ماها یادمون می‌ره داریم چه کار می‌کنیم!» پشت سر پیرمردی بودم که پالتوی گرون قیمتی تنش کرده بود و آروم به سمت در خروجی می‌رفت. اصلاً متوجه نشدم که اون می‌شنید که از اون و از همهٔ اطرافیانم و ازخودم ناراضی بودم. حالم داشت به هم می‌خورد.

وقتی که هوای خنک شبانگاهی خورد به صورتم و من تقریباً مسافتی رو دویده بودم، کم کم آرومتر شدم. به خودم گفتم که فرار کردی لامسب! ایرادی نداره! ضعیفی. اما حداقل کاری که می‌تونی حالا بکنی، اینه که این موضوع رو تعریف کنی برای دیگران. شاید از تو شجاع‌تری پیدا شد و با خوندن این مطلب، توجهی به این جور آدما بکنه. شاید کسی باشه که قبلاً اون دختر رو ندیده، اما حالا می‌دونه که فردی توی این دنیا هست، که چند لحظه میان باقی انسان‌ها نشستن، براش خیلی با ارزشه!

باران نارنجی

2007-02-02T22:52:00.000+03:30

توی چند تا شهر روسیه که نزدیک به سیبری هستند، باران رنگی اومده. بارون رنگارنگی که از رنگ‌های زرد تا نارنجی تیره داشته. مسؤولان از مردم خواستند که این چند روز تا جایی که می‌شه از منزل خارج نشند و حواسشون هم به حیوانات خانگی‌شون باشه که زیاد بیرون نرند و از این برف برای کارهای مختلفشون (مثل شستشو) استفاده نکنند. این همه سال زباله‌های اتمی‌شون رو توی سیبری چال کردند و زباله‌های اتمی بقیه دنیا رو هم همونجا چال کردند و پول زباله‌کشی گرفتند و فکر کردند که چه راحت می‌شه از شر زباله‌ها راحت شد. و حالا همون زباله‌ها رو آسمون به سرشون می‌ریزه که بدونند با طبیعت شوخی نمی‌شه کرد و قِسِر در رفت (قِسِر رو درست نوشتم؟ اگر کسی می‌دونه لطفاً بگه. چون کنجکاوم). چه ظلمی که به طبیعت سیبری نکردند با این کارشون. چال می‌کردند و می‌گفتند که یخ و برفه، موجود زنده نداره! حواسشون نبود که همین یخ و برفه که زمستونا از آسمون به سر مردم میاد و همین یخ وبرفه که آب می‌شه و رودخونه‌ها رو جون می‌ده و همین یخ و برف هزارتا جای دیگه کاربرد داره که هنوز نمی‌دونیم.

ماشین پرنده

2007-02-01T09:24:00.000+03:30

یک محقق علوم هوانوردی توی اسرائیل طرح جالبی داده. این محقق به اسم Rafi Yoeli ادعا داره که با در دست داشتن یک ماشین پرنده می‌شه جون خیلی از آدما رو نجات داد. مثلاً کسایی که تو برج‌های بلند دچار مشکل می‌شند (مثلاً آتش‌سوزی) و باید به وسیله‌ای اون‌ها رو نجات داد. یا مثلاً سربازهای جنگی که توی شهرها فعالیت می‌کنند (مثل خود اسرائیلی‌ها یا سربازهای آمریکایی تو عراق). برخورداری از یک وسیلهٔ نقلیهٔ پرنده توی این موارد خیلی مؤثره. اما هلیکوپتر نمی‌تونه توی فضای شهری فعالیت کنه. به خاطر پره‌های بزرگ هلیکوپتر و جثهٔ نسبتاً حجیمی که داره، توی فضای شهری و خیابون‌ها و اطراف خونه‌ها نمی‌شه به راحتی ازش استفاده کرد. مسئلهٔ حفظ تعادلش هم کار سختیه و وقتی که توی هوا معلق می‌مونه خیلی پایدار نیست و به خاطر باد، به اطراف منحرف می‌شه. این محقق طرحی برای یک ماشین پرنده داره. برای اینکه مشکل جثهٔ هلیکوپتر رو نداشته باشه، این ماشین ابعاد کوچکتری داره و مقدار کمتری بار رو می‌تونه حمل کنه. برای حل مسئلهٔ پره‌ها، طراح پیشنهاد می‌کنه که پره‌های کوچکی در جلو و عقب این ماشین (مثل کاپوت و صندوق عقب) تعبیه بشه. البته به خاطر کوچکتر بودن پره‌ها، ماشین باید نیروی بیشتری رو برای بالا نگه‌داشتن خودش مصرف کنه و به همین علت پیش‌بینی کردند که مصرف سوخت این ماشین ۵۰٪ از یک هلیکوپتر بیشتر خواهد بود. تا حالا چند تا نمونه‌اش رو ساخته و داره سعی می‌کنه که از الآن مراحل بازاریابی رو انجام بده. استفادهٔ اصلی این ماشین‌ها عملیات نجات شهروندان، افرادی که دچار سانحه شده‌اند و نیاز اوژانسی به بیمارستان دارند، بازگرداندن سربازان جنگی از خطوط جلوتر و ... است. توی طرح‌هایی که داده‌اند این ماشین در ۳ کلاس ساخته می‌شه. کلاس شهری که قابلیت حمل ۲ نفر رو داره و قیمتش حدود ۱/۵ میلیون دلاره. کلاس ۱۰ نفره حدود ۳/۵ میلیون دلاره و کلاس نظامی که می‌تونه ۱۲ نفر به علاوهٔ امکانت و تجهیزاتشون رو جابه‌جا کنه و حدود ۶ میلیون دلار قیمتشه.
طرح جالبیه، حتی می‌شه روی این ماشین‌ها اسلحه‌های سبک نصب کرد. به خاطر قابلیت حرکتی بالایی که دارند، هدف قرار دادنشون کار سختیه. اما خوب باز هم توی محیط شهری قابل استفاده خواهند بود. مطمئناً یک هلیکوپتر جنگی آپاچی می‌تونه خیلی راحت همچین وسیله‌ای رو نابود کنه. اما اون هلیکوپتر آپاچی توی محیط شهری کاربردی نداره.

وب‌سایت رسمی این طرح

از گاو باید ترسید

2007-01-30T00:31:00.000+03:30

توی یکی از تحلیل‌های خبری سایت انتخاب یک جمله به نقل از ابن‌سینا خوندم که چکیدهٔ کل تحلیل توی همین یک جمله بود و بل حتی جالبتر. ابن‌سینا می‌گه که «از گاو باید ترسید. چون هم شاخ دارد و هم عقل ندارد».

صدایی صدام می‌کنه

2007-01-27T23:07:00.000+03:30

تو وجودم صدایی صدام می‌کنه. صدای خندهٔ کودکیه که داره برام دست تکون می‌ده و می‌دوه و انتظار داره دنبالش بدوم. می‌خواد باهام بازی کنه. می‌خواد که من هم مثل اون بخندم و خرس‌ها و خرگوش‌ها رو از توی ابرها پیدا کنم و براشون دست تکون بدم. می‌خواد که من هم مثل اون به زنبورها کمک کنم کم خونشون رو قشنگ‌تر بسازند. می‌خواد مورچه‌ای رو که پاش زیر یک برگ گل گیر کرده نجات بدم. کودک می‌خنده و می‌دوه. سوار بر دوچرخهٔ آبی‌رنگش می‌شه. دوچرخه‌اش خیلی قشنگه و چون پشتی بلندی داره، راحت می‌شه باهاش تک‌چرخ زد. از دستگیرهٔ دوچرخش چند تا روبان رنگارنگ آویزونه و وقتی که با دوچرخه‌اش سرعت می‌گیره، روبان‌ها توی باد می‌رقصند و کودک از دیدن این رقص لذت می‌بره. دوستاش براش خیلی مهمند.

توی وجودم صدایی صدام می‌کنه. کمی بزرگ‌تر شده، دربارهٔ اشتباهاتش فکر می‌کنه. براش خیلی مهمه که اشتباهی نکنه. براش خیلی مهمه که اطرافیانش اون رو به دید یه مرد ببینند. براش مهمه که توی تصمیم‌گیری‌ها سهیم باشه. صداش کمی کلفت‌تر شده. احساس خوبی نداره از اینکه هست یا نیست. دوستاش براش خیلی مهمند.

توی وجودم صدایی صدام می‌کنه. گرفتاره. براش مهمه که بتونه آیندهٔ مقبولی رو برای خودش بسازه. براش مهمه که بتونه انتظاراتی که ازش می‌ره رو برآورده کنه. براش مهمه که بتونه تا چند سال دیگه گلیم خودش رو خودش از آب بکشه بیرون. براش مهمه که وقتی بزرگ شد، بهترین بابای دنیا باشه. براش مهمه که وقتی بزرگ شد، بهترین همسر دنیا باشه. براش مهمه که خدا رو از خودش راضی نگه ‌داره. براش مهمه که نماز بخونه و روزه بگیره و توی مراسم مذهبی شرکت کنه. براش مهمه که وقتی جنب شد، حتماً غسل کنه. براش مهمه که بتونه آدم خوبی باشه. براش مهمه که درس بخونه و بتونه آیندهٔ خوبی بسازه. دوست‌هاش براش خیلی مهمند.

توی وجودم صدایی صدام می‌کنه. براش مهمه که بتونه از همون اول کار کنه. براش مهمه که بتونه روی پای خودش وایسته. براش مهمه که بتونه حرف دلش رو راحت بزنه. براش مهمه که با اونی وقتش رو بگذرونه که دوستش داره، براش مهمه که بتونه جزو بهترین‌ها باشه. براش مهمه که بگه و بخنده و شاد باشه و شاد کنه. براش مهمه که وقتش هدر نره. براش مهمه که دانشش رو اضافه کنه و آدم کارایی باشه. دوست‌هاش براش خیلی مهمند.

توی وجودم صدایی صدام می‌کنه. براش خیلی مهمه که بتونه حداقل‌های یک زندگی نوین موفق رو داشته باشه. تجملات مهم نیست، ارزش مادیش مهم نیست. مهم اینه که شادش کنه. مهم اینه که آرام باشه. نیازهای اولیه‌اش برآورده باشند. مسکن داشته باشه، ویلا نه، ۲۰۰ متر آپارتمان نه. ۳۰ متر اتاق، اما تمیز. براش مهمه که استقلال داشته باشه. مال خودش باشه. براش مهمه که پشتوانه داشته باشه. نه ۴۰۰ میلیون پول دَدی. ۵ میلیون پول خودش که کار کرده. براش مهمه که خوش بگذرونه و شاد باشه و شاد بکنه. دوست داره ببینه بقیه می‌خندند. خیلی شنیده که بهش بگند «دلقک». بهش بر نمی‌خوره. مهم نیست. مهم اینه که دوستاش بخندند. وقتی که می‌خندند خیلی خوشگل می‌شند. براش مهمه که بتونه اونی رو که دوست داره، ببینه. دستش رو بگیره و با هم برند روی برگ‌های زرد و سرخ درخت‌ها توی جنگل بدوند و دنبال لونهٔ سنجاب بگردند. دیگه نماز نمی‌خونه. روزه هم نمی‌گیره. انتظاراتش از خدا بیشتر شده، همون‌قدری که از اطرافیانش کمتر شده. ساکت‌تر شده. وبلاگ زده و حرفهاشو اون تو می‌نویسه. اینطوری خیلی بهتره. خیلی بهتر!

توی وجودم صدایی صدام می‌کنه. چه صدای آشناییه! انگار که سال‌هاست این صدا رو می‌شناسم. انگار که سال‌هاست این صدا صدام می‌کنه.

الگوریتم SHA-1 شکسته شد

2007-01-24T23:47:00.000+03:30

یک استاد دانشگاه چینی، الگوریتم SHA-1 رو که برای encryption اطلاعاتی مثل گذرواژه‌ها (password) استفاده می‌شه تونست کرک کنه. الگوریتم‌های کُد کردن یک طرفه مثل MD5 و SHA-1 برای امنیت اطلاعات استفاده می‌شند. مثلاً وقتی شما گذرواژهٔ یاهو رو انتخاب می‌کنید، یاهو گذرواژهٔ شما رو ذخیره نمی‌کنه. بلکه با استفاده از این الگوریتم‌ها، معادل encrypt شدهٔ گذرواژهٔ شما رو ذخیره می‌کنه. تا اگر روزی خدای نکرده، اتفاقی کسی تونست به عنوان شما وارد سیستم بشه نتونه گذرواژهٔ شما رو پیدا کنه و بفهمه که چی بوده. در نتیجه حتی خود یاهو هم نمی‌دونه که گذرواژهٔ شما چی بوده. این الگوریتم‌ها مثل یک تابع یک به یک عمل می‌کنند، که با هر ورودی، یک خروجی دارند. و اگر یک ورودی رو ۲ بار وارد کنی، ۲ خروجی یکسان می‌گیری. اما این الگوریتم‌ها برگشت ناپذیر هستند. یعنی با داشتن خروجی، نمی‌تونی پیدا کنی که ورودی چی بوده. برای همین توی بحث امنیت خیلی پر استفاده هستند. اما حالا دیگه نه! این خانم چینی، کارش شکستن الگوریتم‌های کُدینگه. توی ۱۰ سال این خانم تا حالا ۵ تا الگوریتم encryption رو شکسته. دولت آمریکا اعلام کرده که باید طرح‌هایی رو آغاز کنند تا در اولین فرصت سیستم‌های بانکی و کارت اعتباری رو که برای محافظت از کلمات رمز از این الگوریتم استفاده می‌کردند، دوباره با یک الگوریتم دیگه محافظت کنند.

آخر الزمان

2007-01-23T22:24:00.000+03:30

توی اخبار خوندم که دانشمندا ساعت آخرالزمان رو ۲ دقیقه کشیدند جلو. داستان از این قراره که سال ۱۹۴۷ میلادی جمعی از دانشمندها ساعتی رو به عنوان ساعت آخرالزمان نام می‌دند و می‌گند که وقتی عقربه‌های این ساعت به ۱۲ برسه، وقت نابودی بشر فرا می‌رسه. طی سالیان با اتفاقاتی که بشر رو به سمت نابودی پیش می‌بره، با اتفاق نظر دانشمندان عقربه‌های این ساعت رو جلو می‌برند و گاهی که (خدای نکرده!) اتفاقات خوبی می‌افته و امید به آیندهٔ بشر، درصدی افزایش پیدا می‌کنه، عقربه‌های این ساعت رو عقب می‌کشند. متولی این ساعت نمادین بولتن دانشمندان اتمی (BAS) هستند. تا این چند روز پیش‌ها این ساعت ۷ دقیقه به ۱۲ رو نشون می‌داد. یعنی ۷ قدم با آخرالزمان فاصله داشتیم. اما بعد از مناقشات خاورمیانه و چموشی‌گری‌های کرهٔ شمالی دانشمندها به این نتیجه رسیدند که «اگر بار گران بودیم و رفتیم» و عقربهٔ دقیقه شمار این ساعت رو ۲ دقیقه به آخر زمان نزدیک کردند. یعنی حالا ما فقط ۵ دقیقه با نابودی بشریت فاصله داریم. اول از همه باید بگم که جداُ ایدهٔ جالبی زدند. ما انسان‌ها فراموشکاریم و یادمون می‌ره که داریم چه کار می‌کنیم. واسه همین هر کاری می‌کنیم، فقط عاقبت همون کار رو می‌بینیم و به تأثیر تجمعی اتفاقات توجهی نداریم. مثل کسی که جنگلی رو نابود می‌کنه و فکر می‌کنه که فقط خودشه که داره جنگل رو نابود می‌کنه. نمی‌بینه که هزار نفر دیگه هم مثل خودش دارند در همون لحظه ۱۰۰۰ تا جنگل دیگه رو نابود می‌کنند و هر کدوم فکر می‌کنند که یک جنگل که چیزی نیست. اما سر جمع می‌بینی که ۱۰۰۰ تا جنگل نابود شد و دود هوا یا کاغذ جلد سی‌دی آهنگ‌های بریتنی اسپیرز شد. این ساعت نشون‌دهندهٔ آثار مخرب تجمعی تمام کوتاهی‌های بشر طی تاریخه. و من متأسفم، متأسفم که در حالی که من روی مبلم لم دادم و با کی‌برد بی‌سیمم دارم توی وبلاگم پست می‌دم و آهنگ‌ یانی گوش می‌دم، فقط ۵ دقیقه تا پایان زمان فرصت دارم. و این اصلا یک شوخی نیست. اگر فکر می‌کنی که داری به یه شوخی بی‌مزه نگاه می‌کنی، بهت پیشنهاد می‌دم این عکس‌ها رو نگاه کنی.

اوگاندا: یک پسر دچار سوء تغذییه شدید

4 ژوئن 1989 ، پکن چین

ویتنام جنوبی ، فوریه 1966: سربازان آمریکایی جسد یک ویت‌کنگ را روی زمین می‌کشند

سپتامبر 1965 ، ویتنام جنوبی: یک مادر و فرزندانش برای فرار از بمباران آمریکایی‌ها
از عرض رودخانه عبور می‌کنند.

ژوئن 1963 ، سایگون ، ویتنام جنوبی: یک بودائی در اعتراض به آزار و اذیت
پیروان مذاهب به وسیله دولت ویتنام جنوبی خودسوزی کرده است

عکس‌های از این دست زیاده. بشر شرمی حس نمی‌کنه از خیانتی که به خودش و به دنیا داره می‌کنه. کافیه دنبال این‌جور عکس‌ها بگردی تا بخشی (تنها بخشی) از فجایعی آشنا بشی که بشر بهش مفتخره. این‌ها و اون‌هایی که پیدا می‌کنی فقط اون‌هایی هستند که فرصت عکاسی پیدا شده. مشتی از خرواریه که ننگ خلقت رو شکل داده. ۵ قدم با روزی فاصله داریم که بشر در حالی که داره با آی‌پاد نانوی نقره‌ایش آهنگ‌های Pussy cat dolls گوش می‌کنه و سربلند و با افتخار پای بر جسد بی‌جان خودش گذاشته و فکر می‌کنه که (و چه احمقانه فکر می‌کنه) که پیروزمندترین پوستی و گوشتی جهان خلقته!
یادمه توی پستی در مورد genpet ها بحث سر این بود که انسان بهترین مخلوقاته. بشر بهترین مخلوقاته؟ من تا حالا هیچ ۲ کفتاری رو ندیدم که با هم این کارها رو کرده باشند. هیچ ۲ کلاغی رو ندیدم و هیچ ۲ لاشخوری رو ندیدم. من همین‌جا حساب خودم رو از بقیهٔ اشرف مخلوقات‌ها جدا می‌کنم. من اشرف مخلوقات نیستم! من هیچی نیستم! من ننگ خلقتم! حالم از خودم و هر کسی که شبیه منه به هم می‌خوره! از هر موجود ۲ پایی که فکر می‌کنه با پوشیدن لباس خودش رو از گزند سرما نجات داده، کاری که به عقل هیچ حیوونی نمی‌رسه، متنفرم!!! می‌گند که روز آخرالزمان اسرافیل بوقی می‌زنه. من بهتون قول می‌دم اون بوق از مصنوعات دست انسانه! می‌گند روز آخر الزمان کوه‌ها مثل پنبه زده شده به هوا می‌پاشند. بهتون قول می‌دم تسلیحات ساختهٔ دست بشره که قراره کوه‌ها رو مثل پنبه زده شده به هوا بپاشه! ماییم که داریم خودمون و باقی دنیا رو باهم به پایین می‌کشیم! این ماییم، اشرف مخلوقات!!!

اسباب بازی‌های بشر

2007-01-21T12:49:00.000+03:30

بشر عالی‌ترین مخلوق خداست. نه به خاطر اینکه از همهٔ مخلوقات خدا بیشتر ذکر و سجده‌اش رو می‌کنه. نه. چون اگر اینطوری بود بهترین مخلوق خدا می‌تونست یه موجودی باشه که همونطوری که ما بدون نفس می‌میریم، اون هم بدون ستایش خدا می‌مرد. مطمئنا از هر بشری می‌تونست بهتر شاکر و ذاکر باشه اون جونور. به نظر من بشر عالی‌ترین مخلوق خداست چون خدا بودن خدا رو بهتر نشون می‌ده. بشر میون تمام مخلوقات، خالق‌ترینه! بشر میون تمام مخلوقات بیشتر شبیه خالقشه. بشر فکر می‌کنه، نیازهایی داره (براش تعبیه شده) که برای رفعشون نیاز به فکر کردنه. نتیجهٔ این تفکرات می‌شه مخلوقات بشر. اگر تفکر نتیجه نداشت انسان دیگه سمتش نمی‌رفت. چون امیدی نداشت به فکر کردن. امید هم لازمه، چون اگر امید نبود مشکلاتی که خلق شدن برای اینکه بشر رو به فکر بندازند، کم کم اون رو از پا در میاورد. پس بشر امید داره، تا بتونه فکر کنه، در برابر مشکلات و محدودیت‌هایی که براش در نظر گرفته شده تا مجبورش کنه که فکر کنه. با این حساب می‌شه گفت که ماها خلق شدیم که فکر کنیم. می‌پرسی چرا؟ چون این فکر کردن ماهاست که ما رو از بقیهٔ مخلوقات خدا متفاوت می‌کنه. ما فکر می‌کنیم و بر مشکلات غلبه می‌کنیم. ما فکر می‌کنیم و تصمیم می‌گیریم و راه انتخاب می‌کنیم. ما فکر می‌کنیم و خلق می‌کنیم.

یادمه یه روز یکی به من گفت که «ماها اسباب‌بازی‌های خدا هستیم. خدا به ما نیازی نداره، مگه این رو قبول نداریم؟ مگه نمی‌گیم خدا به چیزی نیازی نداره. پس چرا ما رو خلق کرده؟ چون ما براش کاری بکنیم؟ نه! برای اینه که ما اسباب بازی خدا هستیم. خدا ما رو خلق کرده چون دوست داشته که ما رو خلق کنه». من دقیقا نمی‌تونم روی این حرف نظری بدم. راستش رو بخواهی کمی هم فکر خودم رو مشغول کرد. تا حالا کسی نتونسته من رو قانع کنه که ما برای چی خلق شدیم. تو رو چی؟ به هر حال این هم نظریه برای خودش. اگر فکر کنیم که این نظر درسته، به چیز جالبی می‌رسیم. فرض کن که ما ها واقعاً خلق شدیم که اسباب بازی خدا باشیم. من از تو می‌پرسم که چرا ما بهترین اسباب بازی هستیم و مثلاً الاغ نیست؟ می‌دونی چرا؟ چون ما اسباب‌بازی‌هایی هستیم که خودمون اسباب‌بازی می‌سازیم برای خودمون. چون ما اسباب‌بازی‌هایی هستیم که رفتارمون یک جور نیست. همیشه یک چیز رو نمی‌ندازیم توی دهنمون نشخار کنیم. از شیر مرغ تا جون آدمیزاد رو می‌خوریم. اون هم نه یک جور. یکی خام می‌خوره و یکی آب‌پز و یکی سرخ کرده. برای هر کاری، هزاران راه مختلف داریم. هر کدوممون یک چیزی دوست داریم. یک رنگی دوست داریم. یک کاری می‌کنیم. ما اسباب‌بازی‌هایی هستیم که کسی ازمون خسته نمی‌شه. چون خیلی خیلی متنوعیم. ما اسباب‌بازی‌های خوبی هستیم.
و من امروز فهمیدم که اگر ما واقعاً اسباب‌بازی هستیم، اسباب‌بازی‌های خیلی خیلی خوبی هستیم. ما اسباب‌بازی‌هایی هستیم که باید خیلی متنوع باشیم. اونقدر متنوع که خودمون نیاز به اسباب‌بازی پیدا می‌کنیم. اسباب‌بازی های از سنگ و چوب هزاران سال پیش گرفته تا بازی‌های کامپیوتری جدیدی که هر کدوم برای خودش دنیایی از مخلوقات جدید و پیچیده است. و باز هم حوصلمون سر می‌ره. ما اسباب‌بازی‌هایی هستیم که خودمون برای خودمون اسباب‌بازی درست می‌کنیم و باز هم حوصله‌مون سر می‌ره و به دنبال اسباب‌بازی‌های جدید هستیم. از آخرین دستآورد‌های بشری در زمینهٔ تولید اسباب‌بازی ژن پت (genpet) ها هستند. با استفاده از دانش بیولوژی و تکنولوژی‌های نوین کم کم دست بشر برای تولید اسباب‌بازی‌هایی باز شده که می‌تونه دریچهٔ ورود به دنیای دیگه‌ای باشه. این موجود چیزی بین عروسک و حیوان خانگیه. بچه‌ها از عروسک‌هاشون خسته می‌شند چون رفتارش یکنواخته. حیوانات رفتار متنوعی دارند، اما کنترل کردنشون کار سختیه (عبارت «حیوان زبان نفهم» برای هممون آشناست). genpet اومده که این ۲ کاستی رو پوشش بده. این اسبا‌ب‌بازی‌ها مثل حیوانات خانگی زنده هستند و نیاز به مراقبت دارند. زندگی در کنار اون‌ها اصلا یکنواخت نیست. از سمت دیگه، ویژگی‌های ژنتیکی این موجودات از قبل توی DNAهاشون گذاشته شده و می‌شه مدل کلی رفتاریش رو تعیین کرد. مثلاً یکی ممکنه یه genpet شیطون دوست داشته باشه که یک لحظه هم آروم نمی‌شه. یا یکی دیگه ممکنه یه genpet دوست داشته باشه که خیلی آرومه و کم غذا است و خودش رو هی لوس می‌کنه. genpetها ترکیب روباتها و حیوانات خانگی هستند.

این تصویر یه genpet توی بسته‌بندیه که برای فروش توی فروشگاه عرضه شده. لوله‌ای که از بسته‌بندیش بیرون زده، برای تغذیهٔ این موجوده. دست‌ها و پاهاش رو هم بستند که توی بسته‌بندی به فرمی قرار بگیره که کاملاً دیده بشه. هر بسته یک کد رنگی داره که مشخص می‌کنه این genpet چه‌جوریه. مثلاً شیطونه، آرومه و .... این هم از آخرین دستاوردهای فناوری برای تولید اسباب‌بازی‌هایی که حوصلهٔ بچه‌ها سر نره.
توی سایت national geographic می‌خوندم که اخیراً با دست‌کاری DNA موجودات زنده خیلی کارها کردند و سعی می‌کردند که سلول‌هایی تولید کنند که از ترکیب DNA انسان با دیگر حیوانات به وجود اومدند. راه عجیبیه این تحقیقات ژنتیکی.

از پنداره ممنون که من رو با این مطلب آشنا کرد.
وب‌سایت genpet.
مقالهٔ این مطلب در ویکی‌پدیا
مقالهٔ national geographic.

ژن‌های خطرناک

2007-01-14T22:54:00.000+03:30

یک تیم تحقیقاتی ژنتیک دارند سعی می‌کنند ژن‌هایی رو توی محیط آزمایشگاه کشف کنند که توی محیط طبیعی وجود ندارند. این تیم تحقیقاتشو بر اساس این نظریه دنبال می‌کنه که ژن‌هایی می‌تونند وجود داشته باشند که به علت خطرناک بودنشون، توی محیط طبیعت یافت نمی‌شند. اما می‌شه توی محیط آزمایشگاه اون‌ها رو کشف کرد. قراره روی این زمینه سرمایه‌گذاری بشه و ببینند می‌تونند فرانکشتاین بازی دربیارند یا نه. البته بیشتر از اینکه شبیه فرانکشتاین باشه، شبیه داستان بازی (وفیلم) دوم (Doom) می‌مونه. ایدهٔ اینکه یک سری از ژن‌ها اونقدر خطرناکند که طبیعت هوشمند به اون‌ها اجازهٔ زندگی نمی‌ده یک کمی یک جوریه. یعنی این ژن‌ها اونقدر خطرناک هستند که حتی حیات خودشون روبه مخاطره می‌ندازند. اینکه این دانشمند‌ها می‌خواند این ژن‌ها رو کشف کنند شبیه کسایی می‌مونه که می‌خواند برند توی یک غار تاریک برای پیدا کردن یک اژدهای مخوف. هم برای خودشون خطرناکه و متأسفانه برای کل بشر. فرض بگیریم بتونند این ژن رو پیدا کنند. کی می‌تونه تضمین کنه که قرار نیست باهاش بشر بدبخت بشه؟ کافیه پیداش کنند تا تخریب دنیا (همین اندازه‌ای هم که ازش مونده) شروع بشه. دعوا بر سر ریاست بر دنیا! من در موردش کمی نگرانم. آخه از یک ژن به این خطرناکی چه استفادهٔ صلح آمیزی می‌شه کرد؟ شاید بشه تحت کنترل درآوردش و ازش برای نابود کردن سلول‌های سرطانی استفاده کرد. البته این در بهترین حالتشه‌ها. هر چی باشه توی اینکه شمشیر دو لبه است شکی نیست.

ویژگی‌های لپ‌تاپ جهانی

2007-01-11T00:00:00.000+03:30

خوب داستان طرح «یک لپ‌تاپ برای هر بچه» (لینک در همین وبلاگ) یا «OLPC» (لینک به سایت رسمی پروژه) هم کم کم داره رنگ و روی واقعیت به خودش می‌گیره. البته تصمیمات و طرح‌ها از اول جدی بود. بالاخره هر چی بود سازمان ملل بودجه تخصیص داده بود و شرکت‌های بزرگ دست‌های یاریشون رو دراز کرده بودند. اما اینکه چی از توی این طرح‌ها و همکاری‌ها در خواهد آمد خیلی واضح نبود. اما بالاخره نمونهٔ فیزیکی این لپ‌تاپ ساخته شده. گویا قراره تا تابستون مراحل ارسال به مناطق مقصد شروع بشه. باید از تابستون هر روز توی خونه بیشینم و دعا کنم که الآن در خونهٔ ما رو هم می‌زنند و یک لپ‌تاپ خوشگل برام میارند. ببینید چه قدر بانمک شده:

ظاهرش که خوب دراومده. ویژگی‌های دیگش هم جالبه:

۱. منبع انرژی: از باتری‌های نیکل متال استفاده شده، که توی دمای ۱۰۶ درجهٔ سانتیگراد می‌سوزه و از باتری‌های یون لیتیوم که معمولاً توی موبایل‌ها استفاده می‌شه امن‌تره. در حالت استفادهٔ عادی از لپ‌تاپ تا ۶ ساعت باتریش عمر داره. توی حالت نیمه‌روشن (stand by) یک روز کامل رو می‌تونه باقی بمونه. برای شارژ این باتری هم ایدهٔ خیلی جالبی زدند. یک دستگاه شبیه یویو درست کردند. بجه با این یویو بازی می‌کنه. از حرکت این یویو انرژی برای دستگاه تولید می‌شه. به ازای هر یک دقیقه یویو بازی، ۳ دقیقه شارژ به باتری افزوده می‌شه. به این ترتیب برای اینکه باتری لپ‌تاپ کاملاً شارژ بشه، ۲ ساعت یویو باید بازی کرد. البته شرکت تولید کنندهٔ این یویو گفته که چون ایدهٔ خوبیه، ما این دستگاه رو تولید انبوه می‌کنیم و جدا از این پروژه به فروش می‌رسونیم. قیمتش هم حدود ۱۰ دلار می‌شه. خیلی خوبه‌ها. خصوصاً برای موبایل‌ها که هی شارژشون تموم می‌شه و آدم باید شارژر به دست چشم به لطف خلق الله داشته باشه. به هر حال من که با این یویوئه خیلی حال کردم. هم فال هم شازژ!

۲. سرعت پردازنده: پردازندهٔ ۳۷۷ مگاهرتزی از شرکت AMD قلب تپندهٔ این لپ‌تاپ کوشولوئه! البته برای اینکه مصرف انرژی رو بهینه کنند زمانی که پردازشی صورت نمی‌گیره برای پخش تصویر این لپ‌تاپ یک پردازندهٔ خیلی سادهٔ کم مصرف توش تعبیه شده. مثلاً وقتی بچه داره کتاب می‌خونه، صفحه که بارگزاری شد و نمایش داده شد تا چند دقیقه نیازی به پردازش خاصی نیست تا این صفحه تموم شه دیگه. اما بالاخره یک پردازنده باید باشه که صفحهٔ مانیتور هنوز تصویر صفحهٔ کتاب رو نمایش بده. توی این جور موقعیت‌ها پردازندهٔ اصلی این لپ‌تاپ خاموش می‌شه واون پردازندهٔ کوچیک کم مصرف وارد کار می‌شه تا مصرف انرژی بهینه باشه. اصولاً وقتی ۲ ثانیه می‌گذره و سیستم پردازشی نداره، پردازش از پردازندهٔ اصلی به پردازندهٔ کم مصرف هدایت می‌شه. هنگامی که قراره پردازشی صورت بگیره، ۳۰۰ میلی ثانیه طول می‌کشه که پردازندهٔ اصلی دوباره دست به کار بشه. فکر نمیکنم این زمان خیلی به چشم بیاد. ایدهٔ تعویض خودکار پردازنده ایدهٔ خیلی خوبیه.

۳. سیستم‌عامل: خوب سیستم‌عاملش هم که یک نسخهٔ کوشولو از شرکت ردهت است. البته هنوز خودشون می‌گن که نرم‌افزار جای کار داره. من با یک نسخهٔ آزمایشی‌اش کمی کار کردم. البته کار که چه عرض کنم. همچین کار خاصی نمی‌کرد چون هنوز خیلی ابتدایی بود. (این قضیه مال ۲ ماه پیشه). اما الآن سیستم‌عاملش عملیاتیه و دارند رفع اشکال می‌کنند و قابلیت بهش اضافه می‌کنند.

۴. امکانات: این لپ‌تاپ یه وب‌کم کوچیک و بلندگو (اسپیکر) داره که بچه‌ها بتونند از اطلاعات چندرسانه‌ای هم استفاده بکنند.

در مجموع طرح داره خیلی خوب پیش می‌ره. ای‌کاش که دید استراتژیک این طرح اشتباه نبوده باشه و این همه زحمت و هزینه به باد نره!

برای خوندن اطلاعات کاملتر اینجا کلیک کنید.

تصمیم بزرگ

2007-01-05T13:16:00.000+03:30

همیشه با خودم فکر می‌کردم والدینی که بچه‌هاشون از لحاظ جسمی یا روانی مشکلاتی رو دارند، کار خیلی سختی دارند. واقعاً وظیفه‌ای که به گردنشون گذاشته شده کمر شکنه. اصلا نمی‌خوام بگم که بچه‌هایی که از لحاظ جسمی یا روانی کاستی دارند، نمی‌تونند به جای خاصی توی زندگیشون برسند و یا اینکه وبال گردن پدر و مادرشون هستند. اما مطمئناً به واسطه‌ٔ معلولیتی که دارند برای رسیدن اهداف زندگیشون باید کمی بیشتر از افرادی که این معلولیت رو ندارند تلاش کنند. و صحبتم در این پست اینه که نه تنها خودشون باید بیشتر تلاش کنند، بلکه والدینشون هم در این تلاش مضاعف شریک هستند. بی‌شک وظیفهٔ سنگینی به دوش این والدین گذاشته شده. به نظر من پدر و مادر وقتی متوجه می‌شند فرزند عزیزشون معلولیتی داره، در تمام لحظاتی که در کنار فرزندشون برای رشدش تلاش می‌کنند باید امید به آینده‌ای داشته باشند که فرزندشون برای خودش می‌تونه و می‌تونه و می‌تونه به ارمغان بیاره. نا امیدی تیشه‌ایه که خیلی ساده‌تر از هر چیز دیگه می‌تونه بنیادهای این خانه رو خراب کنه. من توی یک مؤسسهٔ آموزشی برنامه‌نویسی کامپیوتر تدریس می‌کردم. میون دانشجوهام یکی از بچه‌ها روی ویلچیر می‌شست. پاهاش حرکت نمی‌کرد. چیزی که برای من لذت بخش بود (و واقعاً لذت بخشه) اینه که بهترین شاگردم همین پسر بود. از اینکه امیدش رو از دست نداده بود و تلاش می‌کرد برای به دست آوردن موقعیت‌های بهتر تحسینش می‌کردم.

توی اخبار خوندم که یک پدر و مادر، دختری دارند که از لحاظ جسمی و روانی معلولیت شدید داره. الان دخترشون ۹ ساله است و توانایی راه‌رفتن و یا نشستن و صحبت کردن رو نداره. این پدر و مادر تصمیم گرفتند با استفاده از متدهای پزشکی از رشد فیزیکی دخترشون جلوگیری کنند تا بتونند توی همین ابعادی که الآن هست نگه دارندش. اینطوری نگهداری از این دختر براشون با مشکلات کمتری مواجهه. خدای من!!!! اون چه روزیه که یک پدر و مادر تصمیم بگیرند که جلوی رشد فرزندشون رو بگیرند!! دیدن رشد کردن فرزند یکی از شیرین‌ترین احساسایی که پدر و مادرها دارند. و این پدر و مادر مجبور شدند برای اینکه کمرشون کمتر زیر بار نگهداری از دخترشون بشکنه، جلوی رشدش رو بگیرند. اصلا نمی‌تونم در مورد درست بودن و یا اشتباه بودن این کارشون فکری بکنم. اصلا نمی‌تونم احساس این پدر و مادر رو درک کنم. آیا حق دارند این کار رو بکنند یا نه؟ اگر این دختر رشد کنه، چه تفاوتی به حالش داره؟ آیا اصلاً‌ توی زندگی تفاوتی احساس می‌کنه؟ آیا می‌فهمه رشد یعنی چه؟ این پدر و مادر تا چند سال دیگه باید از دخترشون نگهداری بکنند؟ بهش غذا بدهند، حموم ببرندش، دستشویی ببرندش، بیرون برای گردش و هوا خوری ببرندش، هزینه‌های زندگی‌اش رو تأمین کنند، وقتی مریض شد به پزشک نشونش بدند و ..... تا کی؟ وقتی که این والدین کم کم پیرتر شدند چی؟ اون وقتی که خودشون ممکنه نیاز به تیمار داشته باشند چی؟
اگر دخترشون به رشد عادی خودش ادامه بده، کم کم وزنش از حدی بیشتر می‌شه که مادر و پدرش بتونند بلندش کنند و به دستشویی ببرندش. کی می‌خواد حمومش کنه؟ میزان خوراکش بیشتر می‌شه. آیا این دختر با این معلولیت‌هایی که داره، اصولاً نیاز جنسی رو درک می‌کنه؟ اگر درک می‌کنه، ارضای این نیاز به چه صورتیه؟ آیا اصولاً این نیاز در مورد این دختر باید ارضا بشه؟ آیا این دختر با این درصد از معلولیت اصولاً‌ چیزی از ارضای نیازهاش درک می‌کنه؟ این پدر و مادر آیا دارند فرزندشون رو بزرگ می‌کنند و یا اینکه از یک تکهٔ گوشت نگهداری می‌کنند که فاسد نشه؟
حتی فکر کردن در مورد شرایط این خانواده و تصمیمی که این پدر و مادر گرفتند هم وحشتناکه! نمی‌تونم درک کنم. نمی‌تونم.

ثبت نمی‌کنم

2007-01-03T14:29:00.000+03:30

این مصوبهٔ جدید که اهالی وب رو موظف می‌کنه برای انتشار مطالب از وزارت ارشاد مجوز بگیرند موضوع بحثی شده برای خودش. در هر حال من وبلاگم رو ثبت نخواهم کرد. اینجا اطلاعات خوبی در این مورد نوشته. واقعا این بحث کار داره. بیشتر از همه‌چی اسم این طرح توهین‌آمیزه. ساماندهی؟ یعنی وب ایرانی بی‌سامانه و یک مشت آدم‌هایی که هنوز فلسفهٔ وبلاگنویسی رو نمی‌شناسند و آداب مدیریت وب‌سایت رو نمی‌دونند می‌خواند بیاند و این بی‌سامانی رو ساماند‌هی کنند؟ خود وب‌سایت این طرح رو نگاه کنید! خواهش می‌کنم نگاه کنید! من خودم طراح وب‌سایتم و افتضاحی رو که از سر و روی این سایت می‌چکه رو می‌بینم. قالبش رو که از روی یک سایت خارجی کپی برداری کردند. و یکی نیست بگه که تو که داری کپی برداری می‌کنی از یک مدل خوب استفاده کن، آخه این افتضاح چیه که ازش کپی برداری کردی؟ مدل ناوش توی وب‌سایت مثل ۱۰۰۰ تا سایت دیگهٔ دولتی ایرانیه. همشون عین همند و همشون کار یک مشت غیر حرفه‌ای. کسایی که محتوای سایت خودشون نیاز به ساماندهی داره، می‌خواند بیایند و سایت‌های دیگه رو ساماندهی کنند؟ این چه حربه‌ایه که دیگه راه انداختند؟ تا کجا می‌خواند نشون بدند که نمی‌دونند و این ندونستن می‌ترسوندشون؟ کسی که نمی‌دونه، می‌پرسه تا بدونه. نه اینکه تیشه برداره و بیافته به جون مردم. آخه منی که میام اینجا و از درد دندونم می‌گم، باید برم خودم رو ثبت کنم؟ ثبت کنم بگم چی؟ بگم آقا من یک چسه جا تو این دریای اینترنت می‌خوام که حرف دلم رو بزنم و وقتی دندونم شکست برم توش بنویسم؟

آرزوی دیرینه

2006-12-31T14:59:00.000+03:30

مسئلهٔ جابه‌جایی همیشه یه معضل بوده. یکی از موانع اصلی توی ارتباطات، حل مسئلهٔ «فاصله» است. به لطف همین معضله که ارتباطات الکترونیکی این‌قدر مورد توجه قرار گرفته‌اند. البته مدل ارتباطات الکترونیکی شیرینی‌های خودشون رو هم در کنار حل مسئلهٔ فاصله داره، اما مطمئناً تفکر دربارهٔ رفع فاصله باعث پیشرفت بیش از پیش صنایع ارتباطی الکترونیکی شده. اما هنوز که هنوزه مسئلهٔ جابه‌جایی فیزیکی حل نشده. توی داستان‌های تخیلی و یا بازی‌های کامپیوتری (اصولاً‌ اونجاهایی که تنها محدودیت انسان تخیلشه، و چه دنیای زیباییه!) ایده‌هایی در مورد دستگاه‌های انتقال سریع فیزیکی (tele transportation) دیده می‌شه. آرزوهای انسان برای غلبه بر یک محدودیت.
تو تاریخ همیشه در حین اینکه کسی جلوی در خونش نشسته و در آرزوی به‌دست آوردن چیزیه، چند تا خونه اونورتر یکی دیگه داشته شب و روز تلاش می‌کرده که بتونه این آرزو رو برآورده کنه. ادیسون روشنایی رو به خونهٔ تمام کسایی که در تاریکی شب آرزوی نور رو داشتند آورد و برادران رایت تونستند آرزوی هزاران سال آرزومندی انسان رو برآورده کنند و انسان رو با پرندگان دمخور کنند. دست بر قضا در همین حین که ۷ میلیارد نفر در آرزوی نقل و انتقال فیزیکی سریع به سر می‌برند (به جز اون قشر خاصی از جامعه که توانایی طی طریق دارند و نیازی به این بحث‌های پیش‌پا افتاده احساس نمی‌کنند صد البته!) عده‌ای مشغول تحقیق روی یک هواپیمای سریع الپرواز (این آخر واژهٔ ناصحیح از لحاظ ساختاری و تلفظیه) هستند که می‌تونه در عرض ۲ ساعت، از این سر کرهٔ زمین به اون سر کرهٔ زمین بره. این تیم تحقیقاتی که متعلق به شرکت استروکس (Astrox Corporation) هستند خبر دادند که مهمترین مسئله که مسئلهٔ سوخت هست رو تونستند حل کنند. مطمئناً نتیجهٔ این تحقیقات می‌تونه دل خیلی‌ها رو شاد کنه. خصوصاً اون‌هایی که برای یک عمل جراحی حیاتی مجبورند چند تا کشور اونورتر عمل کنند و هر ثانیه‌ای که توی هواپیما منتظر رسیدن هستند، براشون یک عمر ارزش داره.

حل معمای ۱۰۰۰ ساله

2006-12-30T14:31:00.000+03:30

یک استاد ریاضی توی انگلیس ادعا داره که تونسته معمای ۱۰۰۰ سالهٔ تقسیم بر صفر رو حل کنه. این استاد که به بچه‌های دوران راهنمایی ریاضیات تدریس می‌کنه سر کلاس‌هاش به بچه‌ها آموزش داده که خارج قسمت هر عددی تقسیم بر صفر، مفهومی به نام «پوچی» (Nullity) است. علامتش رو هم شبیه یک صفر درست کرده که دور و اطرافش چند تا خط است. به این صورت:

البته ایده‌ای که زده به نظرم خیلی شق‌القمر محسوب نمی‌شه. بالاخر هر کسی می‌تونسته بیاد و این اسم رو برای این مفهوم انتخاب کنه. مهم اینه که این بابا بتونه ویژگی‌های این مفهوم رو به طور کاربردی ثابت کنه. مهم اینه که با جایگزینی تقسیم بر صفر با این مفهوم، توی معادلات دیگهٔ ریاضیاتی به تناقض نرسیم. فکر نمی‌کنم این یارو تونسته باشه که این کار رو کرده باشه. بی‌بی‌سی با این ریاضی‌دان مصاحبه‌ای کرده که می‌تونید از اینجا مطالعه‌اش کنید.

دندانپزشک

2006-12-30T14:18:00.000+03:30

توی خیابون داشتم راه می‌رفتم و به این فکر می‌کردم که حالا من بعد از ۱۲ سال دندونپزشکی نرفتن، از کجا باید یک دکتر پیدا کنم که آفتاب و مهتاب روش رو ندیده باشه! یهو دیدم بغلم یک ساختمان پزشکانه که توش ۳ تا دندونپزشکی داشت. با خودم گفتم قضا و قدره! کاریش نمی‌شه کرد. رفتم و زنگ یکی از دندونپزشکی‌ها رو زدم. صدای مردی گفت بله؟ گفتم اومدم برای دندانپزشکی. در رو باز نکرد. از همون پای آیفون اسم و شمارهٔ تماسم رو گرفت و بهم برای فرداش وقت داد. خیلی مسخره بود. حتی در رو برام باز نکرد. با خودم گفتم احتمالاً این دکتره قبلاً قربانی یکی از این حملاتی شده بوده که به مطب دکترها می‌شده و پولاشون رو می‌زدند. اینه که این همه می‌ترسه. خلاصه فرداش رفتم دندونپزشکی. دکتر در حین اینکه یک خانمی رو معاینه می‌کرد، دندون‌های من رو هم دید. با خودم گفتم با پیشرفت سیستم‌های عامل و پیدایش قابلیت‌های جدید، پزشک‌های ما هم کم کم دارند این قابلیت‌ها رو اداپت می‌کنند. دکتر multitask ندیده بودم تا حالا. دکتره دندون‌هام رو داشت بررسی می‌کرد. یک سیخ سر کج دارند که هی باهاش می‌زنند به دندون‌ها، اون رو برداشت و تالاق تالاق زد رو دندون‌هام! واقعاً‌ از وجب وجب دندونپزشکی بدم میاد. روم نشد بهش بگم که: «چیه دکتر؟ خیلی افتضاحه؟ آخه ۱۲ ساله نرفتم دندون‌پزشکی! از همتون می‌ترسم! با این سیخ‌های سرکجتون که هی می‌کوبید روی دندون، با اون آمپول‌های کوچیکتون که دردش از چشم آدم می‌زنه بیرون!!!» هیچی نگفتم. یک خورده نگاه کرد و گفت: «دندوناتون سالمند. اون که شکسته هم مهم نیست. ارزش ترمیم کردن نداره. اگر هم پرش کنم دوباره می‌شکنه. فایده نداره. بهش دست نزن». گفتم آخه دکتر جون، من آب سرد یا گرم می‌خورم دندونم درد می‌کنه. با خونسردی نگاهم کرد و گفت: «عادت می‌کنی!» چی؟ عادت؟ بابام جان من درد دارم! خلاصه اومدم بیرون. اما توی دلم راضی بودم. اینکه آدم بعد از ۱۲ سال بره توی دندونپزشکی و بهش از اون آمپول‌های کوچیک که دردش از چشم آدم می‌زنه بیرون نزنند خودش کلی بخت و اقباله!

دندونم شکست

2006-12-25T17:59:00.000+03:30

این همه نامهٔ عاشقانه برای نون‌های سنگک و بربری نوشتم، اینطوری بهم از پشت چاقو زدند! پنجشنبه‌ داشتم می‌رفتم خونه، سر راه نون سنگک خریدم. اومدم بخورم یهو یک چیزی توی دهنم گفت قاراچ! دندون آسیای سمت راست فک بالام توی دهنم خرد شد. یک سنگ توی نون باقی مونده بود. حالا باید برم کلی خرج دوا درمون کنم آخرشم این دندون دندون نمی‌شه! بخشکه شانس!

به من توجه کن

2006-12-25T17:51:00.000+03:30

نمی‌دونم تا حالا واست اتفاق افتاده یا نه، اما گاهی اوقات می‌شه که یه جای بدنم شروع می‌کنه به پریدن. اکثر اوقات بغل رون پاهام اینطوری می‌شه. گاهی اوقات مژه‌هام و گاهی اوقات انگشت دستام. یک بار مژه‌ٔ چشم راستم می‌پرید. خیلی اعصابم رو خرد کرد. رفتم جلوی آینه که ببینمش که چطوری داره بپر بپر می‌کنه. اما وقتی رفتم جلوی آینه، دیگه نلرزید. با خودم گفتم «عجب بابا! حالا مژه‌مون هم با ما شوخی داره! فقط می‌خواست من رو از سر کارم بلند کنه!» بعد یک فکر کوچیکی زد به کله‌م. با خودم گفتم شاید این مژه‌م واقعاً همینو می‌خواسته. می‌خواسته که من کمی بهش توجه کنم. واسهٔ همینه که اینطوری بی‌قراری می‌کرده! می‌پریده و می‌گفته: «به من هم توجه کن!».

تو هم یکبار امتحان کن! وقتی یکجاییت داشت می‌پرید، نگاهش کن و بهش توجه کن و ببین که چطور آروم می‌شه و دیگه نمی‌پره. البته مطمئنم که ممکنه بتونی دلیل علمیش رو بگی، اما تو کاریت نباشه. تو بهش توجه کن.

جستجوی چهره‌ها

2006-12-20T15:26:00.000+03:30

شرکت سولار روز (Solar Rose) یک شرکت سوئدیه که تو زمینهٔ نرم‌افزارهای تشخیص چهره کار می‌کنه می‌خواد با استفاده ازنرم‌افزار تشخیص چهره‌اش جستجوی چهرهٔ افراد رو اینترنت راه بندازه. اینطوری شما می‌تونید مثلاً اسم یک نفر رو به موتور جستجوی سولار روز بدید و اون براتون تصویرش رو میاره. خیلی تکنولوژی جالب و پیشرفته‌ایه. از جمله قابلیت‌های این نرم‌افزار شبیه‌سازی چهرهٔ فرد در زاویه‌های ۳ بعدیه. یعنی شما یک عکس ۲ بعدی (تمام رخ) رو به این نرم‌افزار می‌دید و این نرم‌افزار می‌تونه چهرهٔ فرد رو از نمای ۳ رخ به شما نشون بده. این قابلیت‌ها باعث می‌شه که بتونه چهرهٔ آدم‌های مختلف رو توی عکس‌های مختلف که از زوایای مختلف گرفته شده‌اند تشخیص بده. مثل این تصویر زیر:

توی تصویر بالا، این نرم‌افزار با استفاده از عکس ۲ بعدی (تمام رخ) که دریافت کرده بوده، چهرهٔ این فرد رو از نمای ۳ رخ شبیه‌سازی کرده. مثل اینکه کارش هم بد نیست و قشنگ تونسته تصویر رو بسازه. در هر صورت این شرکت گفته که به زودی این سرویس رو راه‌اندازی می‌کنه.
یادمه مایکروسافت هم یک پروژه به اسم فوتوسینت (Photosynth) راه‌اندازی کرده بود که توش با استفاده از یک مجموعه تصاویر مختلف از یک هدف، توپولوژی ۳ بعدی این هدف رو شبیه‌سازی می‌کرد. مثلاً تو از جنوب سی و سه پل توی اصفهان عکس گرفتی و من از شمال غربی و از یک فاصلهٔ دیگه و فلانی از شرق عکس گرفته. این عکس‌ها رو به photosynth می‌دیم و این برنامه می‌تونه به صورت ۳ بعدی ابعاد و ظاهر سی و سه پل رو شبیه‌سازی بکنه. پروژهٔ خیلی جالبیه و واقعاً کار سختیه. خودشون می‌گند که یکی از استفاده‌هاش می‌تونه توی تورهای مجازی باشه. اتفاقا اون پروژه هم قابلیت جستجو کردن روی عکس‌ها رو داره. مثلاً شما یک عکس از یک برج داری که نمی‌دونی مال کجاست. این عکس رو می‌دی به سرویس جستجوی photosynth. این سرویس با استفاده از قابلیت‌های این برنامه ابعاد و شکل ۳ بعدی این برج رو تشخیص می‌ده و توی یک سری پایگاه‌های دادهٔ مخصوص جستجوی photosynth دنبال محل‌هایی می‌گرده که دارای این شرایط باشند. و مثلاً‌ چند تا برجی که شبیه این برج هستند رو برای شما جواب میاره. این هم سایت رسمی این پروژهٔ مایکروسافته.
به نظر من پردازش تصویر (image processing) یکی از جالب‌ترین مباحثیه که می‌شه روش کار کرد. دنیای ایده‌ها و توانایی‌هاست.

اما در مورد این پروژهٔ سولار روز کمی بحث و حدیث در جریانه. چند تا مؤسسهٔ حامی حقوق شهروندان توی اروپا نگران هستند که این قابلیت‌ها به حریم خصوصی مردم وارد بشه. مثلا یک نفر چند تا عکس خصوصی از خودش یا خانوادش رو روی فلیکر بالاگذاری (آپلود) کرده و حالا یک فرد سوم می‌تونه این تصاویر رو با تصاویر دیگه تطبیق بده (با کمک این نرم‌افزار) و اطلاعات شخصی کسایی که توی عکس بودند رو دربیاره (تا اینجای کار که جون می‌ده واسه قاتل‌های زنجیره‌ای!). یا مثلا صحبتی که می‌شه اینه که می‌گند ممکنه برخی از افراد با خیال راحت از اینکه کسی نامشون رو نمی‌دونه توی یک سری تجمعاتی شرکت می‌کنند، که خیلی از طرف اطرافیان مورد پسند نیست (مثلاً گروه‌های همجنسگرا و ...). کسی که توی یک همایش همجنسگرایان شرکت می‌کنه ممکنه (دارم تأکید می‌کنم که ممکنه) اگر احتمال می‌داد که بعداً نامش فاش می‌شد هیچ‌وقت توی اون همایش شرکت نمی‌کرد، حالا باید بیشتر از گذشته احتمال بده که نامش فاش خواهد شد. چون کافیه یک تصویر از اون همایش پیدا بشه که این فرد توشه و به راحتی نام و نشانی‌اش در دسترس خواهد بود. این مباحث نگرانی سازمان‌های حامی حریم خصوصی شهروندان رو برانگیخته. شاید هم خیلی بی‌ربط نباشه این نگرانی. شاید استفادهٔ‌ واقعی این نرم‌افزار و موتور جستجو برای نیروهای پلیس و ... مناسب باشه.

یک لحظه، نبود! و بعد بود

2006-12-19T13:06:00.000+03:30

هر دفعه از کنار برج میلاد رد می‌شم روزشمار پایان پروژه‌اش رو نگاه می‌کنم. نمی‌دونم چرا اما خیلی دوست دارم زودتر تموم بشه و زندگی توش جریان پیدا کنه. دیشب توی اتوبان همت توی تاکسی بودم. از کنار سازمان انتقال خون که رد شدیم، مطابق عادت روزشمار رو نگاه کردم و برگشتم. اما یهو حس کردم یک چیزی مثل همیشه نیست. برج میلاد سر جاش نبود!!! سریع برگشتم و دیدم که نیست! در همون لحظه رگه‌ٔ قرمز چراغک‌های خطری که روی بدنه‌اش نصب شدند درخشید و من تازه دیدمش. فقط بخش کوچیکی از پایه‌اش معلوم بود و تمام برج خودش رو توی مه قایم کرده بود. وقتی که دیدمش که سرجاش هست ۲ تا حس بهم دست داد. اول خوشحال شدم که خوب برج سرجاشه و خیالم راحت شد. دوم احساس حماقت کردم، آخه برج ۴۰۰ متری کجا رفته اگر سر جاش نیست؟ توی جیب من که نیست، نگاه کن شاید تو جیب تو باشه!

همینطوری که ازش دور می‌شدیم توی آینهٔ ماشین نگاهش کردم. توی مه خیلی باوقارتر بود.

رشد مغز

2006-12-18T20:06:00.000+03:30

دانشمند‌ها کشف کرده‌اند که هر چه میزان اطلاعاتی که یک شخص در ذهن خودش جا می‌ده بیشتر باشه، بافت خاکستری رنگ مغز رشد می‌کنه و بزرگتر می‌شه. بیشترین رشد مغزی که ثبت شده مربوط به رانند‌ه‌های تاکسی لندن بوده به خاطر اینکه مجبور هستند تمام کوچه‌ها و خم و پیچ‌های خیابون‌های لندن رو حفظ کنند. البته محققین به رانندگان تاکسی آمریکایی که عمدتاً‌ از تجهیزات GPS استفاده می‌کنند و خودشون رو راحت کردند هشدار داده که این کار باعث پیر شدن بافت خاکستری رنگ مغزشون می‌شه.

خیلی جالبه، من یادمه وقتی بچه بودم از خودم می‌پرسیدم که اگر آدم مرتب کتاب بخونه و اطلاعاتش رو بالا ببره، بالاخره یک روزی گنجایش اطلاعات توی مغزش از حدی می‌گذره که نمی‌تونه یادگیری رو ادامه بده. برای همین دلم برای دانشمندها می‌سوخت که این همه درس خوندند، فقط فضای خالی مغزشون رو پر کردند و هر روز ممکنه که یادگیری‌شون رو از دست بدند. یادم نیست از کی، اما یک روز شنیدم که یکی گفت انیشتین اینهمه درس خونده بوده، تازه حدود ۲۵٪ از مغزش استفاده کرده بوده. من خیلی خوشحال شدم وقتی فهمیدم که مغز آدم اینهمه جا داره که حالا حالاها پر نشه. اما بعد دوباره با خودم کمی فکر کردم و گفتم خوب اومدیم و من از انیشتین بیشتر کتاب خوندم، ۱۲۰ سال هم عمر کردم. اونوقت باز هم ممکنه که مغز من یک روزی پر بشه! و بدین ترتیب دوباره ترس از دست دادن قدرت یادگیری به من برگشت. بزرگتر که شدم دیدم من امکان نداره که بتونم همون ۲۵٪ مغزم رو هم استفاده کنم و به اینکه تو بچگی از چه چیزی می‌ترسیدم خندم می‌گرفت. در هر صورت این خبر، خیال بچگی‌هامو راحت می‌کنه! یعنی امکان نداره که انسان به خاطر یادگیری مطالب زیاد، قدرت یادگیریش رو از دست بده و هر چه که بیشتر یاد بگیره، مغزش بزرگتر می‌شه.

نان

2006-12-13T17:56:00.000+03:30

توی اخبار خوندم که مثل اینکه قرار شده کم کم طی چند سال، نانوایی‌های سنتی رو جمع کنند و نان ماشینی جای نان‌های سنتی رو بگیره. داشتم فکر می‌کردم که ایدهٔ بدی نیست. چون این نحوهٔ پخت و این نان‌ها و با این شیوهٔ مصرف هزینه‌های زیادی رو در بر داره و با تغییر نحوهٔ پخت نان‌ها خود به خود نحوهٔ مصرفش هم بهتر می‌شه. حتماً دقت کردید که اصراف توی نان سنتی خیلی بیشتر از نان ماشینیه. هزینه‌های تولید هم پایین‌تر میاد و میزان تولید بالاتر می‌ره. همه‌چی به نظر خوب میاد.
دیشب داشتم می‌رفتم خونه. از در یک نونوایی سنگکی رد شدم، که هر شب از درش رد می‌شم و خیلی بهش توجه ندارم. یک نگاه توش انداختم و دیدم توش ۲ نفر توی صف هستند. یک دفعه حس کردم که دلم برای نون سنگک خیلی تنگ خواهد شد. رفتم توی صف و ۲ تا خاش‌خاشی بزرگ گرفتم و اومدم خونه. توی راه چند تیکه نون خوردم و از مزهٔ معرکه‌ش کلی لذت بردم. با خودم فکر کردم حالا اگر قراره که نون‌ها همه ماشینی بشه،‌ اگر یک سری از این خبازها مخ اقتصادیشون خوب کار کنه می‌تونند نونوایی‌های خوشگلی داشته باشند که نون‌های سنتی پر طرفدار مثل سنگک و بربری رو به قیمت آزاد می‌ده. من که به شخصه حاضرم ۶۰۰ تومن هم بالای یک نون سنگک داغ بدم، خصوصا وقتی ناهار آب‌گوشت باشه! البته با این تفاسیر عملاً‌ این نون‌ها تبدیل می‌شند به نون‌های گران‌قیمت یا اصطلاحاً «فانتزی»! خیلی جالبه نه؟ یک نان سنگک یک نان فانتزی سنتی خواهد بود!

نوازش

2006-12-09T16:49:00.000+03:30

نوازش با طمأنینهٔ آسمان پر مهر بر گونه‌های سرخ را به تمامی برف دوستان تبریک می‌گم.

اختیارات و مسئولیت‌ها: خیابان شریعتی

2006-12-09T16:13:00.000+03:30

چند روز پیش به خاطر یک حادثه که از ترکیدن شاهلولهٔ آب شروع شد و به آب گرفتن مسیر مترو ختم شد، قسمتی از خیابون شریعتی بالاتر از خیابان دولت (کلاهدوز) و پایین‌تر از پل صدر ریزش کرد. من داشتم رد می‌شدم که واقعه رو دیدم. خیابون شریعتی از سمت شمال به جنوب به قطر نزدیک ۱۰ متر ریخته بود. کارگرها توی سرمای زمستان و با هزار سختی ساعت ۱۱ شب مشغول کار کردن بودند و وقتی که من نگاه کردم به ابعاد ریزش با خودم مطمئن بودم که ۲-۳ روزی شریعتی، همین شکلی خواهد موند. اما فردا صبح خبر رسید که همه چی به حالت عادی برگشته و خیابون رو درست کرده‌اند. دستشون درد نکنه، واقعاً خسته نباشند.

اما بعد از تشکر و پاک کردن عرق روی پیشانی کارگران زحمت کشیده، بهتره فکری هم بکنیم به اینکه به جز دستمالی که کارگران خسته برای پاک کردن عرق خستگیشون به پیشونیشون می‌کشند باید یک دستمال خیس دیگه هم داشته باشیم. دستمال خیسی که مسئولین طراحی سیستم‌های زیرساختی شهر تهران باید به پیشونیشون بکشند و خدا رو شکر کنند که این حادثه خسارات جانی نداشت و ابعادش فقط در حد ۱۰ متر باقی موند. وای به روزی که ریزش زمین به زیر مغازه‌ها و یا منازل اطراف می‌رسید!

من اطلاعات عمرانی و شهرسازی ندارم، ادعایی هم ندارم که می‌تونم راهکارهای منطقی و عملی ارائه کنم. از این دسته آدم‌ها هم نیستم که می‌شینند توی تاکسی و هی از در و دیوار بد می‌گند و غر می‌زنند و از بالا تا پایین به اداره کنندگان کشور تهمت می‌زنند و دست آخر یک سؤال می‌پرسی، جوابی برای گفتن نداره و مدرکی برای حرف‌هاش به جز حرف صغری خانوم و اکبر آقا نداره. اصلا هم نمی‌خوام توی وبلاگم بگم کی بده و کی خوبه و یا اینکه فلانی که بود بهتر بود یا بدتر.

این حادثه یک مطلب رو توی ذهن من آورد. اینکه طراحی سیستم‌های زیرساختی و شهری کار واقعاً‌ سخت، مهم و مهم و مهم و مهمیه! کار یکی دو شب حسن و اکبر و پسر خاله نیست، کاریه که باید روی هر قسمتش یک تیم متخصص یک سال تا۲ سال وقت فقط صرف طراحی کنند. باید ۱۰۰ تا مورد و نکته و مطلب رو در نظر گرفت و تمام شرایط محیطی رو توش دخیل داد. و مهمتر از همهٔ این‌ها، مهمتر از همهٔ این‌ها این که مسئولیتش رو به عهده گرفت. تأکید می‌کنم مسئولیت! مسئولیت! مسئولیت!

متأسفانه من توی جامعه‌ای که توش زندگی می‌کنم عتش سیری ناپذیری برای «مقام» می‌بینم. برای «اسم». این که فلانی «فلان کاره» است خیلی مهمه توی این جامعه. تا یک منسب جدید تعریف می‌شه، سریعاً کرور کرور آدم داوطلب می‌شه که این «پست» رو تحویل بگیره. همه خوشحال و شادان، افتخاراتشون رو به رخ می‌کشند و تمام تلاششون رو می‌کنند که به اون «مقام» برسند. اما نکته این‌جاست که هیچ کدوم از این افراد درک نکردند که هر «مقام» یک سری «اختیارات» داره که داشتن این اختیارات خیلی «خوبه». حالا شاید بشه یک جوری گفت لذت‌بخشه. همیشه داشتن یک اختیار، از نداشتنش بهتره. برای همین هم هست که هزار تا داوطلب لبخند زنان به سمت «مقام» پیش می‌رند. اما این سکه، یک روی کوچولوی دیگه هم داره و اون چیزیه به اسم «مسئولیت». هر «مقام» یک سری اختیارات داره، نه از بهر تفریح و یا جایزه و یا پیش‌کشی، بلکه این اختیارات از بهر «انجام مسئولیت» داده می‌شند. اختیارات داده شده به یک مقام برای هر چه بهتر انجام دادن اون مسئولیته. یعنی فلسفهٔ وجودی «اختیار» برای یک «مقام»، انجام هر چه بهتر «مسئولیت» است. در نتیجه روزی که «مسئولیت» انجام نشه، «اختیار» هم باید از بین بره. آیا تمام کسانی که شادان و با امید به سمت خیل گستردهٔ «مقام»هایی که در سیستم ادارهٔ کشور ما تعریف می‌شه قدم بر می‌دارند، مطمئن هستند که می‌توانند اون روی کوچولوی سکه رو هم در نظر داشته باشند؟ آیا «مسئولیت» رو می‌پذیرند؟ یا اینکه فقط «اختیار» به نظرشون جالبه؟

چه کسی جوابگوی مرگ و میر‌های احتمالی واقعه‌‌ٔ خیابون شریعتیه؟ این سؤال باید الآن جواب داده بشه، تا دفعهٔ بعد که مرگ و میری رخ داد معلوم باشه که چه کسی می‌تونسته از این مرگ و میر جلوگیری کنه.

ابدیت

2006-12-09T15:05:00.000+03:30

نخواهی مرًد

کماکان که با نگاه یک نفست

دیدار از دل پژمردهٔ جلادی می‌کنی که در دل آرام می‌گرید و اشک ندارد

آنان که در پی ابدیت شریان‌های خاکی را به پای جان دویدند، دست نایافته جان دادند از بابت اکسیر جان

اکسیر جان را با هیچ شریان خاکی راه نیست، بدان!

نخواهی مًرد

کماکان که با نگاه یک نفست

دیدار از دل پژمردهٔ جلادی می‌کنی که در دل آرام می‌گرید و اشک ندارد

بغل کردن آزاد

2006-12-06T18:05:00.001+03:30

امروز یک لینک جالب برام اومد. یک وب‌گاه بود که در مورد یک کمپین برای بغل کردن آزاد (Free Hug) ساخته شده بود. قضیه اینه که مردی استرالیایی برای مدتی تو لندن زندگی می‌کرده، به علت مشکلاتی که براش پیش میاد بر می‌گرده به سیدنی، زادبوم خودش. زمانی که توی ترمینال بوده می‌دیده که مردم برای استقبال از عزیزانشون اومدند و همدیگر رو بغل می‌گیرند. احساس می‌کنه که توی زادگاه خودش یک توریست غریبه، کسی رو نداره و چیزی هم نداره. این میشه که یک مقوا بر می‌داره و روش با ماژیک می‌نویسه Free Hug و می‌ره وای میسته توی یک پیاده‌روی پر رفت و آمد. خودش می‌گه یک مدتی مردم من رو یک طوری نگاه می‌کردند، اما یک دفعه یک خانمی جلوش می‌ایسته و می‌گه که امروز صبح سگش مرده و پارسال همین موقع دختر کوچکش مرده و خیلی غمگینه و احساس نیاز به یک آغوش می‌کنه. همدیگر رو بغل می‌کنند و بعد از چند لحظه آن خانم سرش رو بلند می‌کنه و لبخند به لب داشته. و این میشه که این کمپین راه می‌افته و سایتی می‌زنند و چند تا فیلم هم دارند.

خیلی جالبه، واقعا یک لحظه‌هایی برای آدم پیش میاد که احتیاج داره یکی بغلش کنه و این افراد این نیاز آدم‌ها رو درک کردند. احساس تنهایی‌ای که این فرد داشته باعث شده که احساس تنهایی‌ای که ممکنه گریبان‌گیر هر کسی بشه رو عمیقاً درک کنه و تصمیم گرفته که تلاششو برای نجات دادن یک نفر از این تنهایی بکنه. به نظر من کارش قابل تحسینه.

یک دنیا توی یک مانیتور

2006-12-04T13:06:00.000+03:30

توی slashdot خوندم که مایکروسافت یک پروژه رو شروع کرده که داره سعی می‌کنه با گوگل ارث رقابت کنه. بحث این پروژه اینه که بتونند یک دید زنده و اول شخص از دنیا درست کنند. یعنی اینکه عملا وقتی من توی شرکت نشستم و به جای اینکه کار کنم دارم توی وبلاگم پست می‌نویسم و توی اینترنت چرخ می‌زنم، بتونم همونچیزی رو که یک نفر توی سیاتل توی آمریکا می‌بینه ببینم.
سیستم گوگل ارث یک نقشه از جهانه که آدم می‌تونه توش جستجو کنه و حرکت کنه و مسیرها و خیابون‌ها و ساختمان‌ها رو ببینه. این سیستم هم همین‌کار رو می‌کنه. سراسر دنیا الآن کامیون‌هایی هستند که با چندین دوربین و کامیپوتر مجهز شدند و دارند تصاویر منطقه‌های مختلف و خیابونا رو می‌گیرند. بعد توی یکی سیتسم که مایکروسافت داره پیاده‌سازی می‌کنه این تصاویر کنار هم چیده می‌شوند و هر فردی می‌تونه توی خیابون‌های کشورهای دیگه بگرده و تصاویر خیابون‌ها و ماشین‌ها و مغازه‌ها رو ببینه. البته تصاویری که نشان داده می‌شوند کاملاً زنده نیستند. یعنی نمی‌تونید حرکت کردن ماشین‌ها و آدمها رو ببینید. اما هر از چند گاهی تصاویر به‌روز می‌شه. اینطوری می‌شه مغازه و محل‌های مهم رو شناسایی کرد و یا اینکه فهمید که مثلا توی شهر کلرادو فلان خیابون معمولاً شلوغه. جالبی این طرح به سیستم ناوش توی این تصاویره. نشانی وب زیر فعلا یک نسخهٔ آزمایشی از این نرم‌افزار رو داره. البته من نتونستم باهاش کار کنم، شاید چون نسخهٔ فلش روی لینوکس من هنوز ۷ مونده (خدا کنه این شرکت ادوبی زودتر نسخهٔ ۹ فلش پلیر رو برای لینوکس بده که ما خیالمون راحت بشه!) در هر حال پروژه، پروژهٔ بزرگ و جالبیه. خبر خیلی خیلی داغه و من توی هیچ سایت خبری در این مورد نخونده بودم. فکر کنم هنوز این طرح به صورت پایلوت باشه و هنوز به مرحلهٔ‌ عملیاتی نرسیده. برای همین هست که مایکروسافت صداش رو در نیاورده. توی slashodot هم نویسنده خودش توضیح داده که کاملا اتفاقی یکی از این کامیونها رو توی خیابون دیده و این حرف‌ها رو از رانندهٔ کامیون شنیده بوده. و بعد از جستجو وب‌گاه مربوط به این پروژه رو پیدا کرده بوده. این هم نشانی وب‌گاهش است.

http://preview.local.live.com/

در ضمن خیلی بی‌ربطه، اما باید اعتراف کنم که من عاشق این cranberries هستم. دارم آهنگ fee fi foe از آلبوم Bury the Hatchet رو گوش می‌کنم. معرکه است.

زندگی

2006-12-04T11:30:00.000+03:30

چند وقت پیش توی یک فیلم، یک جمله شنیدم که به نظرم خیلی ساده، پیچیدگی‌های زندگی رو تشریح می‌کنه:

«زندگی مجموعهٔ اتفاقاتیه که در حین اینکه ما داریم فکر می‌کنیم چه کار کنیم، اتفاق می‌افتند»

خیلی جالبه، برای هر کسی این پیش اومده که در مورد یک تصمیم‌گیری کلی فکر کرده و برای یک موضوعی کلی نقشه چیده و فکر کرده و کاملاً دور از انتظار یک دفعه زندگی راه خودشو پیش گرفته.

یک زوج

2006-12-02T19:08:00.000+03:30

دیروز رفتم توی یک مغازه که شیرکاکائو بخرم، حواسم به اطراف بود و دنبال یک چیزی می‌گشتم که با شیرکاکائوم بخورم و توجهی به کسایی که توی مغزه بودند نداشتم. یک زوج بودند که داشتند خرید می‌کردند. وقتی طرف صندوق رفتم که حساب کنم، دیدم کلی خرید کردند. اما نکته‌ای که توجهم رو جلب کرد این بود که دیدم خیلی دارند پر تلاطم خرید می‌کنند و همش تکون می‌خورند. یک دفعه متوجه شدم که صدایی ازشون در نمی‌آد. متوجه شدم که گنگ هستند. یک زوج که هر دو گنگ بودند و اومده بودند که خرید بکنند. به نظرم رسید شاید بابت گنگ بودنشون خرید کردن براشون سخته و برای اینکه زیاد مجبور نباشند بیایند خرید هر بار که میایند خرید این‌قدر خرید می‌کنند. شاید هم مهمان داشتند. قارچ می‌خواستند اما فروشنده منظورشون رو درست متوجه نمی‌شد، اومدم کمک کنم به فروشنده بفهمونم که چی می‌گند اما خود فروشنده متوجه شد. من منتظر بودم که خریدشون تموم شه تا من حساب کنم و برم. وقتی که دیدند من منتظر ایستادم کمی معذب شدند، شاید فکر می‌کردند که به‌واسطهٔ گنگ بودنشون خریدشون داره طول می‌کشه. اما نه خریدشون خیلی داشت طول می‌کشید و نه طول کشیدن خریدشون من رو اذیت می‌کرد. توی دلم گفتم مطمئنناً زندگی کردن بدون زبان کار سختی خواهد بود. بعد فکرم به این سمت رفت که چرا هر دوی این زوج گنگ هستند. آیا چون یکی گنگ بوده، تنها فرد مناسبی که پیدا کرده بوده یک فرد گنگ بوده؟ آیا پسر به واسطهٔ گنگ بودن به خواستگاری دخترهای دیگر نرفته، یا اگر رفته پاسخ رد شنیده؟ آیا دختر به واسطهٔ گنگ بودن خواستگار دیگری نداشته و یا اگر داشته طرف پی‌گیر نبوده؟ یا اینکه نه، مثل خیلی از پسرها و دخترهایی که توی دانشگاه با هم آشنا می‌شند این دو نفر هم توی مؤسسه‌های آموزشی که در کنار هم درس می‌خوندند با هم آشنا شدند و با هم ازواج کردند؟ جواب این سؤال به نظر من یک مسئلهٔ مهم رو به ذهن آدم میاره. آیا این ناتوانی باعث شده که فرصت ازدواج با افراد دیگه از این زوج گرفته بشه و یا اینکه ازدواج این دو واقعاً انتخاب آزادنهٔ خودشون بوده؟ هم دختر و هم پسر، هر ۲ نفر کاملاً خوش چهره و خوش تیپ بودند. احتمالاً هم تحصیل کرده بودند (از نحوهٔ رفتار و نگاه کردنشون می‌شد حدس زد). در حین اینکه در مورد نحوهٔ آشناییشون فکر می‌کردم این فکر به ذهنم رسید که با توجه به این که ارتباط برقرار کردن با دیگران برای هر دوی این زوج کار کمی سخت‌تر از ارتباط برقرار کردن با خودشونه، احتمالاً باید ارتباط قوی‌ای با همدیگر داشته باشند. مطمئناً پشتیبان‌های گرمی برای هم بودند، خیلی هماهنگ بودند و اصلاً نیازی نبود با هم صحبت کنند. خیلی راحت هر کدوم ادامهٔ حرف دیگری رو ادا می‌کرد. البته من فقط چند دقیقه توی مغازه دیدمشون و نمی‌شه اینطوری قضاوت کرد اما مدل رفتاری‌شون رو می‌شد تعمیم داد. به این خاطر که ارتباطی که با همدیگر دارند مطمئناً راحت‌تر از ارتباطی بود که با فروشنده (به عنوان نمونه‌ای از افراد جامعه که با مشکل این زوج آشنایی ندارند) داشتند. به نظرم همون‌قدری که زندگی اجتماعیشون کمی سخت‌تره، زندگی شخصیشون باید صمیمی‌تر باشه.

همین‌طوری

2006-12-01T13:56:00.000+03:30

هدفمندی توی زندگی باعث می‌شه که توی تصمیم‌گیریها آدم بتونه با دید مقایسه‌ای، تصمیم‌گیری کنه. وقتی که کسی هدفی نداره اگر با چند گزینهٔ انتخابی مواجه بشه انتخاب کردن هر کدوم از گزینه‌ها با بقیه براش تفاوتی نمی‌کنه. در نتیجه احتمال اینکه هر کدوم از این گزینه‌ها رو انتخاب کنه، برابر بقیه‌شونه. همین شرایط باعث می‌شه که رفتارهای این فرد رو نشه راحت پیش‌بینی کرد. اما وقتی کسی توی زندگیش هدفی رو دنبال می‌کنه وقتی که با چند گزینه مواجه می‌شه که باید از بین اون‌ها یکی رو انتخاب کنه، با توجه به این که کدوم گزینه این فرد رو بیشتر به هدفش نزدیک می‌کنه تصمیم می‌گیره. همین امر باعث می‌شه که گزینه‌های تصمیم‌گیری هم‌وزن نباشند و احتمال انتخاب شدن یک گزینه به نسبت بقیهٔ گزینه‌ها متفاوت می‌شه. برای همین اگر هدفی که این فرد دنبال می‌کنه شناسایی بشه خیلی راحت می‌شه پیش‌بینی کرد که در فلان وضعیت تصمیم‌گیری این فرد چه تصمیمی رو اتخاذ می‌کنه. در کل من همیشه با هدفمندی توی زندگی خیلی موافق بودم و هستم. اعتقاد دارد کسی که بخواد به یک جایی برسه، اول باید برای خودش یک هدف تعریف کرده باشه. توی دوست و آشنا هم با آدم‌هایی که هدفمند زندگی می‌کنند خیلی راحتتر برخورد می‌کنم. به همین علتی که توضیح دادم. چون می‌شه تشخیص داد که این آدم می‌خواد چه کار کنه. اما معاشرت با افرادی که هدفمند نیستند کار کمی سختیه. چون نمی‌شه راحت پیش‌بینی‌شون کرد، شناخت عکس‌العمل‌هاشون هم کار سختی می‌شه. حتی کمی از بی‌هدفیشون روی آدم هم تأثیر می‌گذاره و این برای یک فرد هدفمند می‌تونه یک ضربه باشه.

با تمام این احوال گاهی خیلی خوش می‌گذره که آدم کاملاً‌ «همین‌طوری» بیاد بیرون از خونه و توی خیابون راه بره و مردم رو نگاه کنه. آهنگ گوش بده و به غروب آفتاب از گوشهٔ پنجره نگاه کنه و آخرین تلاش‌های این یار دیرینهٔ زندگی رو برای گرم کردن پوست صورتش حس کنه.
خیلی لذت بخشه که آدم گاهی هدفمندی رو کنار بگذاره و کمی بی‌هدف زندگی کنه. فکر می‌کنم اینطوری ارزش هدفمندی بیشتر درک میشه. من دوست دارم گاهی «همین‌طوری» زندگی کنم. البته فقط گاهی.

جهل

2006-12-01T13:42:00.000+03:30

به همه تسلیت می‌گم

با گفتن این جمله بیشتر از همه خودم حس می‌کنم که نیاز دارم تسلیت بشنوم. متأسفانه در ادامهٔ روند ساده انگارانه، اشتباه و اشتباه و اشتباه و اشتباه و متأسفانه پرشتاب فیلترینگ وب‌گاه‌های اینترنتی امروز فهمیدم که وب‌گاه ویکی‌پدیا هم به فهرست بیش از ۱۰ میلیونی وب‌گاه‌های فیلتر شده اضافه شد.

یک لپ‌تاپ برای هر بچه

2006-11-28T14:11:00.001+03:30

سازمان ملل طرحی رو به اسم (One Laptop Per Child) یا مخففاً‌ OLPC معرفی کرد. هدف از این طرح پوشاندن فاصلهٔ دیجیتالی میان کشورهای توسعه یافته با کشورهای در حال توسعه است. هدف اینه که توی کشورهایی که مسایل و مشکلات اقتصادی و اجتماعی بهشون اجازه نمی‌ده که در جریان پیشرفت پر سرعت تکنولوژی گام بردارند، از عقب موندگی بیش از اندازهٔ نسل‌ها بعدی جلوگیری بشه. اکثر تبلیغاتی که تو این زمینه می‌شه تصاویر بچه‌های آفریقایی رو انداخته که توی خاک و خل اطراف خانه‌های محقرشون نشستند و به آسمان نگاه می‌کنند. بچه‌هایی که تقصیری نداشتند و انتخابی نکردند که نه توی منهتن بلکه وسط یک دهکدهٔ کوچک توی افریقا به دنیا بیاند، اما عملاً حق پیشرفت از اون‌ها گرفته شده.
ایدهٔ طرح بر اساس یک طرح توی دانشگاه MIT شکل گرفت. محققان دانشگاه MIT تصمیم گرفتند که پروژه‌ای رو شروع کنند که بتونند یک لپ‌تاپ بسیار کم هزینه تولید کنند و ادعا داشتند که با صرف هزینهٔ ۱۰۰ دلار می‌تونند یک لپ‌تاپ تولید کنند. البته این لپ‌تاپ لزوماً مثل لپ‌تاپ‌های دیگهٔ بازار نخواهد بود و محدودیت‌های خودش رو داره. اولین ویژگی‌اش مصرف برقشه که خیلی کم مصرفه. به خاطر همین کم مصرف بودنش مجبور بودند که قابلیت‌ها و توانایی‌هاش رو خیلی پایین بیارند. دوم این‌که از اون‌جایی که این لپ‌تاپ نباید هزینهٔ بالایی رو برای صاحبانش داشته باشه، اینه که شارژ شدنش با استفاده از برق نیست. اول یک طرح داشتند که یک دستگیرهٔ چرخان (هندل) داشته باشه. اما مثل این‌که تشخیص دادند که نگهداری از این لپ‌تاپ برای بچه‌ها سخته و ممکنه هندل رو بشکنند. اینه که قرار شده برای منبع انرژی این لپ‌تاپ از یک پدال که با پا کار می‌کنه استفاده بشه.
در مورد سیستم‌ عامل هم سازمان ملل از شرکت‌های فعال در زمینهٔ سیستم عامل طلب کمک کرد. شرکت apple و شرکت red hat که لینوکس red hat و fedora رو می‌ده اعلام آمادگی کردند. در نهایت سیستم عامل red hat برای این کار انتخاب شد و الآن بخشی توی شرکت red hat در حال کار کردن بر روی یک سیستم عامل ساده و سبک است که هم روی این لپ‌تاپ‌های ارزان قیمت کار کند و هم اینکه کار کردن باهاش برای بچه‌هایی که دسترسی زیادی به منابع آموزشی ندارند کار زیاد سختی نباشه.
طرح خیلی جالبی به نظر می‌رسه. طرح واقعاً جالبیه. چند وقت پیش مطلبی رو خوندم که یکی از مدیران مایکروسافت در مورد این پروژه انتقاد کرده بود. این مدیر می‌گفت که این طرح در نهایت نخواهد توانست به اهداف خودش برسه و کلی هزینه و سرمایه رو به هدر خواهد داد. سرمایه‌ای که می‌تونه صرف تغذیهٔ گشنه‌های آفریقایی بشه. این مدیر می‌گفت که هر کدوم از این لپ‌تاپ‌ها حداقل ۱۰۰ دلار هزینه خواهند داشت. با این ۱۰۰ دلار می‌توان تمام مردم یک دهکده رو غذا داد.
حرفی که این مدیر می‌زد کمی جای تأمل داره. این‌که این هزینه‌ها می‌تونه استفاده‌های بهتری هم داشته باشه شاید واقعاً درست باشه. خیلی از این کودک‌ها شاید ارزش هدیه‌ای رو که دریافت می‌کنند، ندونند. همین الان تیم طراحی این لپ‌تاپ در حال آزمایش‌های ضربه به لپ‌تاپ است. چون مطمئن هستند یکی از تفریحات این کودکان، فوتبال بازی کردن با این لپ‌تاپ‌ها خواهد بود. چه کسی می‌تواند تضمین کند که از این لپ‌تاپ‌ها به عنوان دستگیرهٔ نان‌پزی در تنور نان استفاده نخواهد شد؟ چه تضمینی هست که این لپ‌تاپ‌ها رو واقعاً مثل یک لپ‌تاپ استفاده می‌کنند؟ با در نظر گرفتن این حقایق شاید واقعاً صحبت‌های اون مدیر مایکروسافتی بی‌ربط نباشه.
اما من به شخصه می‌گم که این طوری هم نمی‌شه نگاه کرد. در هر صورت هر چه قدر هم که هزینهٔ تغدیهٔ دهکده‌های آفریقایی بشه، بالاخره زمانی نیاز هست که این‌ها بتونند خودشون گلیم خودشون رو از آب بکشند بیرون. تا کی بدبختی و مصیبت؟ اگر این طرح OLPC کار کنه و عملی بشه و واقعاً از بین این چند میلیون کودکی که صاحب یک لپ‌تاپ می‌شند ۱۰ هزارتاشون هم به یک جایی برسند و آموزش ببینند فکر می‌کنم می‌ارزه. چون در آینده می‌تونند به ساختن کشورشون و پیشرفت جامعشون کمک کنند. واقعأ‌ دوست دارم این طرح موفق بشه.

ربات‌ها

2006-11-24T18:01:00.000+03:30

دانشمندها تونستند روباتی طراحی کنند که می‌تونه قایم موشک بازی کنه. جالب اینه که این روبات می‌تونه محل‌های مناسب برای قایم شدن رو تشخیص بده و خودش رو قایم کنه. همچنین می‌تونه دنبال افرادی که قایم شدند بگرده. ایدهٔ طراحان اینه که روبات‌های هوشمند می‌تونند تو زمینهٔ نگهداری و پرستاری مورد استفاده قرار بگیرند. نگهداری از افراد سالخورده و یا ناتوان می‌تونه کار خسته کننده‌ای باشه در عین این که خیلی کار دقیقیه. سر ساعت باید دارو داده بشه و ... برای همین برای انسان که فراموشکاره و حوصله‌اش ممکنه سر بره به نسبت کار مشکلی به حساب میاد. اما یک روبات این وظیفه رو به خوبی می‌تونه انجام بده. برای من خیلی جالبه، معمولاً نگاهی که به پیشرفت تکنولوژی و پیشرفت‌هایی که در رباتیک صورت گرفته می‌شه، نگاه مشکوکه. این سؤال که اگر این ربات‌ها به اندازه‌ای هوشمند بشند که بتونند جامعه تشکیل بدند و نیازهاشون به انسان‌ها (به عنوان خالق کم بشه) ممکنه طغیان کنند و علیه بشریت عمل کنند ایده‌ایه که توی ذهن خیلی‌ها بوجود اومده. فیلم‌هایی مثل ترمیناتور و ماتریکس هم داستانشون حول این محوره. این‌که آیا روبات‌ها با قدرت گرفتنشون ممکنه که از انسان پیشی بگیرند سؤال جالبیه. به علت اینکه انسان محدودیت‌هایی رو که داره و هنوز نتونسته سایهٔ اون‌ها رو از روی خودش برداره، باعث می‌شه که توی مخلوقش تمهیداتی بیاندیشه که از این محدودیت‌ها به دور باشه. مثلا می‌تونه رباتی درست کنه که پرواز می‌کنه. یا ربات‌هایی که با استفاده از جکهای هیدرولیکی قدرت خیلی بالایی دارند و چیزی نمی‌تونه جلودارشون باشه و ... مدل فکری ربات‌ها مطابق الگوریتم‌های ریاضی تعریف می‌شه. قدرت محاسبات بالای روباتها و این واقعیت که برخلاف انسان‌ها که خیلی راحت فراموش می‌کنند، ربات‌ها فراموشی ندارند باعث می‌شه عکس‌العمل‌های یک ربات به نسبت یک انسان خیلی سنجیده‌تر باشه. اما در زمینه‌هایی هم که ربات خلاقیت از خودش نشون می‌ده این خلاقیت عملا یک عکس‌العمل محاسبه شده مطابق یک سری الگوریتم ریاضیاتیه و جنس خلاقیتش مثلا جنس خلاقیت انسان‌ها نیست. این الگوریتم‌ها یک هوش مصنوعی رو پیاده‌سازی کرده‌اند که به صورت تصنعی و با پیگیری الگوریتم‌های خاصی که توسط انسان‌ها طراحی شده‌اند هوش انسان رو شبیه‌سازی می‌کنه. در نتیجه اگر یک روبات دارای هوش مصنوعی کارا و پرقدرتی باشه و یک پایگاه دادهٔ کامل از دانشی که برای انجام دادن عملی نیاز است داشته باشه احتمال زیاد می‌تونه اون کار رو از یک انسان بهتر انجام بده. توی کارخانجات تولیدی هم خیلی جاها روبات‌های نیمه‌هوشمند جای کارگران انسان رو گرفته‌اند. شاید کسی از خودش بپرسه که با احتساب این نکات که روبات‌ها محدودیت‌های فیزیکی انسان‌ها رو ندارند و توان ذهنی بالایی هم دارند، در صورتی که بخواهند خطرناک باشند می‌تونند. این قضیه، بذر شک رو می‌کاره.
من می‌خوام بگم که اقدام به تسلط یک عکس‌العمله و نه یک محرک. یعنی به صورت پیش‌فرض نیازی به تسلط نیست مگر آن‌که نیازی وجود داشته باشه که تسلط راه ارضای اون باشه. اگر انسان‌ها در طول تاریخ در پی تسلط جوامع دیگر اقدام به لشگرکشی و خونریزی کرده‌اند، ناشی از ضعف (و یا نیاز)ی بوده که توی انسان‌ها وجود داره. جملهٔ قبلیم رو دوباره می‌گم «روبات‌ها در صورتی که بخواهند خطرناک باشند، می‌تونند». من می‌گم دلیلی وجود نداره که یک رباط بخواهد خطرناک بشه. چون نیازی به تسلط به انسان نداره. توی کارتون انیمتریکس (Animatrix) که فلسفه‌ و داستان‌های ناگفتهٔ فیلم ماتریکسه توضیح داده می‌شه که چرا ربات‌ها شروع کردند بر علیه انسان‌ها قیام کردن. توی این فیلم یک ربات بر علیه بی‌عدالتی که انسان‌ها در حق ربات‌ها روا می‌داشتند قیام می‌کنه و صاحبش رو می‌کشه. و این قضیه نقطهٔ عطفی می‌شه توی روابط انسان‌ها و ربات‌ها. توی این فیلم‌ هم عمل این ربات یک عکس‌العمل به رفتارهای صاحبش بوده و انگیزهٔ شخصی وجود نداشته. انگیزه‌های شخصی انسان‌ها از احساسات و نیازهایی نشئت می‌گیره که مختص انسانه مثل جاه‌طلبی، طمع، زیبا دوستی و .... ربات‌ها این نیازها رو ندارند برای همین هم انگیزه‌ای برای تسلط ندارند.
مطلب دیگه‌ای که باید بگم اینه که فرض بگیریم به هر علتی ربات‌ها بر علیه انسان‌ها قیام کنند. به خاطر رفتارهای ناپسند انسان‌ها و تصمیم‌گیری ربات‌ها به نجات خودشون که راهی جز مبارزه با انسان‌ها ندارند و یا دلایل دیگه. مثلا یک چیپ در ربات‌ها طراحی بشه که حس جاه‌طلبی رو توشون شبیه‌سازی کنه (که اللبته این موضوع اشتباه مسلم طراحان ربات خواهد بود). باز هم در این حال دلیلی نیست که ربات‌ها در برابر انسان غالب باشند. چرا که همونطور که گفتم هوش ربات‌ها بر اساس الگوریتم‌ها منظم ریاضی پیاده‌سازی شده. نظم اولین قاعدهٔ هر عمل برای یک رباته. اما بی‌نظمی از ویژگی‌های جدا نشدنی انسان‌هاست. این بی‌نظمی توی خیلی از موارد یک نکتهٔ منفی حساب می‌شه. اما در مواقعی که نیاز به تصمیم‌گیری آنی هست و تکیه به دانش قبلی نمی‌شه این بی‌نظمیه که امکان تصمیم‌گیری لحطه‌ای رو به انسان‌ها می‌ده. در شرایطی که اصطلاحا می‌گن عقل حکم می‌کنه که تصمیمی اتخاذ شه اما باز هم انسان تصمیم دیگه‌ای می‌گیره. این ویژگی انسان‌هاست که اون‌ها رو متمایز و غالب بر ربات‌ها می‌کنه. این ویژگی برگ برندهٔ بازی است.

امیلی

2006-11-24T16:29:00.000+03:30

شاید قبلا هم گفته باشم، اما دلیلی نمی‌شه که هر حرفی رو یک‌باز بزنی. حتی اگر شنونده‌ها شنیده باشند باز هم بعضی از حرف‌ها رو گوینده لازم داره که چند بار بزنه. من ژان پیر ژونت (Jean-Pierre Jeunet) رو نمی‌شناختم و هنوز هم نمی‌شناسم. حتی اسمش رو هم نمی‌تونم کاملا حفظ کنم و فقط ژان پیرش یادم می‌مونه. اما قیافه‌اش و شاهکارش، فیلم «امیلی» همیشه توی ذهنمه.

به تمام کسایی که دوست دارند کیفیت زیبایی رو زندگیشون حس کنند توصیه می‌کنم فیلم امیلی رو حتما ببینند. البته فیلمش فرانسوی است و باید با زیرنویس ببینید. اسم اصلی فیلم La Fabuleux destin d'Amélie Poulain است. سال ۲۰۰۱ ساخته شده. البته با اسم انگلیسیه The Fabulous Destiny of Amelie Poulain هم شناخته می‌شه. فیلم معرکه‌ایه. هیچی‌اش رو تعریف نمی‌کنم که برید و ببینید. ارزش داره آدم بارها و بارها فیلم رو ببینه و هر دفعه چیز جدیدی ازش یاد بگیره، لبخندی علاوه بر لبخندهای قبلی به لباش بشینه، نکتهٔ زیبا و کوچکی توش علاوه بر نکات زیبا و کوچک دیگر ببینه و بیشتر توی فیلم فرو بره.

جدا از خود فیلم که واقعاً شاهکاره، موسیقی فیلم هم برای خودش حرف‌هایی داره برای گفتن. موسیقی لطیف و خوش ترکیب که با ترکیب پیانو و آکاردئون و ویالون نواخته شده واقعاً فضای احساسی فیلم رو کامل می‌کنه. موسیقی فیلم کار آهنگ‌ساز مستقل فرانسوی است به اسم یان تیرسن (Yann Tiersen). آهنگ‌هایی که برای این فیلم ساخته یکی از بهترین آلبوم‌های یان تیرسنه. قبل از این فیلم زیاد شناخته شده نبوده، اما با گل گرفتن این فیلم یان تیرسن هم به پاداش هنر خاص خودش رسید. آلبوم سال ۲۰۰۵ یان تیرسن رو هم گرفتم که کمتر از آهنگ‌های امیلی شاهکار نیست. الآن نزدیک ۵ ساعته که بی‌وقفه دارم آهنگ‌های امیلی رو گوش می‌دم و وب‌گردی می‌کنم. امروز روز عالی‌ایه. واقعاً یک روز عالی.

رویش مجدد اعضا

2006-11-18T12:32:00.000+03:30

دانشمندها تونستند که بال قطع شدهٔ یک جوجه رو دوباره رشد بدند. مارمولک‌ها خودشون این قابلیت رو دارند که بتونند دمشون که قطع می‌شه، اون رو دوباره بسازند و به اصطلاح «دم در میارند». اما این توانایی میون باقی جاندارها چیز معمولی نیست و اگر جونوری این کار رو بتونه بکنه، واسه خودش کلی جونوره. و با توجه به این که جونورترین جونور دنیا آدمی هست، می‌بینیم که انسان قبل از این که یک جای خودش رو دوباره رشد بده، یک جای یک حیوون دیگه رو رشد داده.

ایده اینه که سلول‌هایی رو که الآن شکل گرفته‌اند رو یک دست‌کاری کوچیک می‌کنند تا سلول‌ها فکر کنند که باید به انواع و اقسام مختلفی تقسیم بشند. مثلاً فقط یک سلول ماهیچه‌ای نباشند و یک سلول که تا حالا ماهیچه‌ای بوده، تقسیم سلولی انجام می‌ده و یک سلول ماهیچه‌ای و یک سلول پوستی می‌سازه. با این کار می‌تونند اعضایی که از دست رفته رو دوباره بازسازی کنند. دانشمندها می‌گند احتمال اینکه این شیوه روی انسان هم عملی باشه وجود داره و دارند روش کار می‌کنند.
چه قدر جالب می‌شه که اگر بتونند برای انسان هم این قابلیت رو فعال کنند. اون وقت دیگه قوانین حد زدن اسلامی خیلی بانمکانه بی‌استفاده می‌شه. چون شما دست یک دزد رو قطع می‌کنی، بعد یارو می‌ره سال دیگه یک دست دیگه در آورده. البته این که شوخی بود. مطمئناً اگر این روش برای انسان عملی شه، خیلی از کسایی که به هر دلیلی یکی از اعضای بدنشون رو از دست دادن می‌تونند سلامت بدنشون رو به دست بیارند. این عالیه!

خیانت

2006-11-17T18:40:00.000+03:30

یادمه وقتی که بچه بودم توی فیلم‌ها وقتی می‌دیدم که یک نفر خیانت می‌کنه و به خاطر حسابی که بقیه روش باز کرده بودند شکست می‌خورند خیلی حرصم می‌گرفت. مثلا توی فیلم‌ها خیلی اوقات وزیرهایی بودند که به کشور و پادشاهشون خیانت می‌کردند و به دشمن کمک می‌کردند. همیشه با خودم فکر می‌کردم که آدم‌هایی که خیانت‌کارند بدترین آدم‌های روی زمین هستند. چرا که نه؟ وقتی یک نفر دزدی می‌کنه، همه می‌دونند که یک دزدی این دزدی رو انجام داده، برای جلوگیری از دزدیده شدن اموالشون می‌تونند یک سری کارها بکنند. می‌تونند درهاشون رو قفل بزنند و ... اما افرادی هستند که بهشون اعتماد شده و امین هستند. از این اعتماد سوء استفاده می‌کنند و با خیانتی که به اطرافیانشون می‌کنند به اونها ضرر می‌رسونند. این‌ها رو نمی‌شه کاریشون کرد، چون امین و معتمد بودند. یعنی برای این‌که جلوشون رو گرفت باید ۲ تا کار کرد: یا نباید به کسی اعتماد کرد که خوب این اصلاً خوب نیست و اصولا عملی نیست. چون اعتماد یکی از ابتدایی‌ترین شروط هر رابطه‌ایه و اگر به کسی اعتماد نکنیم عملا نمی‌تونیم از رابطمون باهاش استفاده‌ای ببریم. مثلا اگر پادشاهی به وزیرش اعتماد نکنه که نمی‌تونه از خدمات مشاوره‌اش بهره ببره و یا نظراتش رو در مورد مسایل مختلف بدونه. دومین کاری که می‌شه کرد اینه که آدم به فردی اعتماد کنه که بشناسدش و فردی باشه که قابلیت امین بودن رو داشته باشه. این جا دوباره یک مشکلی پیش میاد و اون اینه که می‌گند دوست احمق از دشمن دانا بدتره! نمی‌گم حالا این مثل درسته‌ها اما واقعاً دوست احمق مصیبت بزرگیه. در نتیجه باید بگیم که دایرهٔ افرادی که می‌شه بهشون اطمینان کرد محدود می‌شه به افرادی که توانایی و درک نسبتاً خوبی از محیط اطراف دارند. این موضوع خودش باعث می‌شه که این افراد امکان اختلاف نظر با ما رو داشته باشند. کسی که ذهن کارا و فعالی داره مطمئناً نظریات شخصی‌ای داره که ممکنه یک سریش با ما نخونه. همین اختلاف نظر ممکنه توی یک سری مواضع علت اصلی یک خیانت باشه. در نتیجه عملاً نمی‌شه جلو خیانت رو گرفت. توی زندگی عادی ما معمولاً‌ با وجهه‌های ساده‌تری از خیانت روبرو می‌شیم. من فکر نمی‌کنم هیچ پادشاهی بیاد این وبلاگ رو بخونه برای اینکه بدونه که چطور می‌تونه به وزراش اعتماد کنه. برای همین سعی می‌کنم توی دایره‌ای از خیانت صحبت کنم که ملموس‌تره. توی زندگی شاید بشه گفت جاهایی که ما از کسی انتظار همکاری، همیاری و یا همفکری رو داشته باشیم اما اون فرد برای رسیدن به منفعت شخصیش خلاف اونچه که باید برای ما باشه عمل می‌کنه رو می‌شه خیانت نامید. مثلاً به یک نفر اعتماد می‌کنیم و پول می‌دیم دستش تا توی بازار کار کنه و یک درصدی رو آخر ماه بده به ما، پول رو بر می‌داره و می‌ره (خصوصاً اگر طرف آشنا باشه این موقعیت خیلی پیش میاد). این یک جور خیانته. البته خیانتیه که خیلی صورتش به دزدی نزدیک‌تره. یادمه وقتی بچه بودم یک زمین اطراف دماوند بود که بابام داشت، بابام یک شریک داشت که مهندس عمران بود و هر روز توی گوش بابام می‌خوند که این زمین ارزش خاصی نداره و این منطقه به این دلیل و این دلیل رشد نداره و پولت رو خوابوندی این‌جا الکی. بابام پیش خودش فکر کرد که این یارو رفیق منه و رشته‌اش هم توی این جور زمینه‌هاست حتما یک چیزی می‌دونه که می‌گه، زمینش رو فروخت. خود همون یارو رفت زمین رو خرید و چند سال بعد قیمت زمین ۵-۶ برابر شد. این‌ها نمونه‌هایی از خیانت‌های زندگی روزمره است.

یا مثلاً توی روابط میان گروه‌های رقیب، یک نفر با دانشی که از فعالیت‌های گروه ۱ داشته می‌تونه شرایط رو برای برتری گروه ۲ آماده کنه. این فرد خیانتکار به واسطهٔ دانشی که از فعالیت‌های گروه ۱داشته می‌تونه خیانت کنه و در غیر این صورت کاری از دستش بر نمی‌آد. این دانش به این واسطه در اختیارش قرار داده شده که مورد اعتماد بوده. نمونه‌های این نوع از خیانت رو می‌شه مثلاً توی شرکت‌ها و کارخانجات مثال زد. مثلا فرمولی که یک شرکت تولید کنندهٔ شکلات استفاده می‌کنه دلیل موفقیتش توی بازار شده. یک از کارمندای این شرکت این فرمول رو در اختیار یک شرکت رقیب می‌گذاره. جاسوس‌های جنگی هم توی همین ردیف از خیانت‌کارها قرار می‌گیرند. درسته که جاسوس‌ها برای منفعت شخصی‌شون این کار رو نمی‌کنند و اهداف مملکتی دارند اما به نظر من توی این دسته از خیانت‌کارها هستند.

یک سری از رفتارها توی روابط دختر پسرها هم ازشون به نام خیانت یاد می‌شه. مثلا پسره در عین این‌که دوست دختر داره، می‌ره با یک دختر دیگه هم دوست می‌شه. یا زنی که شوهری داره می‌ره با مرد همسایه می‌خوابه. اگر تعریف کنیم که خیانت سوء استفاده از اعتماد کسی برای منفعت شخصیه، این رفتارها رو نمی‌شه خیانت فرض کرد. چون اینجا از اعتماد طرف مقابل سوء استفاده‌ای نشده، یعنی عملاً‌ سوء استفاده‌ای نداریم. فقط طرف مقابل اعتمادی داشته و این کسی که رفته با یکی دیگه خوابیده کاری به کار اعتماد طرف مقابلش نداشته! اما احساسات اون طرف رو نادیده گرفته و پایبندی که توی رابطه فرض می‌شده باید داشته باشه رو نداشته. رفتارش رو تأیید نمی‌کنم و قضاوتی هم توی این پست روی این مطلب ندارم. اما می‌گم که اسم این کار رو نمی‌شه خیانت گذاشت. با این کارش پایبندی و تعهدی که به رابطه‌اش داشته رو (اگر تعهدی رو توی رابطه پذیرفته بوده) زیر پا گذاشته، درسته! اما سوء استفاده این‌جا معنی نداره. چون اگر این تعهد رو هم نمی‌داد باز هم فرقی نمی‌کرد. توی مثال جاسوس‌ها، دانشی که جاسوس داره به واسطهٔ اعتماد به دست آورده بوده اما توی این رابطهٔ دختر-پسری چیزی رو به واسطهٔ پایبندی به دست نیآورده که بخواد حالا ازش سوء استفاده کنه.

توضیح:
من توی پستم در مورد خیانت پسر-دختر یا زن-شوهر نتیجه‌گیری نکردم و گفتم که این کار رو تأیید یا توجیه نمی‌کنم. تفاوتی هم بین اون‌ها قایل نشدم. هر دو شون مذموم هستند. این‌که احساسات انسان‌ها در این وسط جریحه‌دار می‌شه و این خیلی مهمه رو هم روش بحثی نمی‌کنم. اما بحث من در مورد نام‌گذاری روی این عمله. به نظر من روی این کار نمی‌شه اسم خیانت رو گذاشت. دلیل من هم اینه که:
خیانتکار برای نفع بردن خیانت می‌کنه. وزیر برای جاه و مقام و جاسوس برای کشورش. برای این نفع بردن، از یک چیزی استفاده می‌کنه. مثلاً جاسوس یا وزیر از دانشی که دارند استفاده می‌کنند. سؤال من اینه: وقتی یک مرد-زن به همسرش خیانت می‌کنه، از چی استفاده کرده؟
وزیر و جاسوس اگر که وزیر و جاسوس نبودند، هیچ‌وقت فرصت نداشتند که بتونند خیانت کنند. چون دانش و یا قدرتی نداشتند که بتونند ازش استفاده کنند. اما مگر یک مرد یا یک زن، بدون رابطه نمی‌تونه با مرد یا زن دیگه بخوابه؟ منظور من اینه که وزیر و جاسوس به واسطهٔ وزیر و جاسوس بودن ابزار خیانت کردن رو در دست دارند اما یک مرد و یا یک زن این ابزار رو به واسطهٔ در رابطه بودن با همسرشون به دست نیاوردند.
بین وزیر و جاسوس ۳ تا شباهت هست:
۱. هر دو برای نفعشون عمل می‌کنند.
۲. هر دو به واسطهٔ موقعیتی که دارند می‌تونند خیانت کنند.
۳. هر دو به ضرر ظرف مقابلشون که بهش اطمینان کرده عمل می‌کنند.
۴. تعهد خودشون رو زیر پا گذاشتند.

اما در مورد مرد-زن همسرداری که با کس دیگه‌ای رابطه بر قرار می‌کنه از ۳ مورد بالا فقط ۲ موردش صادقه:
۱. هر دو برای نفعشون عمل می‌کنند.
۲. هر دو به ضرر ظرف مقابلشون که بهش اطمینان کرده عمل می‌کنند. (احساسات همسرشون رو پایمال کردند)
۳. تعهد خودشون رو زیر پا گذاشتند.

تفاوت این‌جاست. هیچ مرد یا زنی به واسطهٔ زن یا شوهر دار بودن، قابلیت همخوابگی رو پیدا نمی‌کنه. اگر همسری هم نداشته باشه باز هم می‌تونه بره و با کسای دیگه رابطه بر قرار کنه. عملش مطمئنناً ناپسند است. مطمئننا احساسات انسان‌ها جریحه دار می‌شود و این خوب نیست. اما جنس این عمل با جنس دیگر اعمال که خیانت خوانده می‌شود یکسان نیست.

هیشکی به من نزدیک نشه

2006-11-17T18:37:00.000+03:30

هیشکی به من نزدیک نشه! من خیلی کارم درسته! من الآن ۱۰ تا حرکت توی کلاس رزمی یاد گرفتم و تا یک ماه دیگه کمربند زرد می‌شم!

هایا! برو عقب وگرنه می‌زنم تو شیکمت تا همین‌جا بیافتی زمین و مثل یک سوسک جون بدی!

اوی ی ی ... هایا!

ازدواج و لایه‌های اولویت‌های شخصی

2006-11-14T11:40:00.000+03:30

تا قبل از ازدواج دختر دختره و پسر یک پسر. تفریح‌هاشون و کارهاشون رو می‌شه با بقیهٔ همسانانشون مقایسه کرد. هر کدومشون یک ماهیت هستند. چیزی که در مورد ازدواج من بهش رسیدم اینه که اگر قرار باشه دو نفر ازدواج کنند (با علتش کاری ندارم، با کیفیت ادامه دادنش کار دارم) و در حالت کلی بحث کنیم (ممکنه که آدم‌های خاص با شرایط اجتماعی خاص شامل این موضوع نشند) باید عادت کنند که دیگه به تنهایی یک ماهیت نیستند. بلکه جزئی از یک ماهیت جدید شدند. تا وقتی مجرد هستند عضو خانواده‌هاشون هستند، اما اعضای جانبی هستند. مثلاً هیچ وقت وقتی گفته می‌شه خانوادهٔ فلانی توی ذهنتون بچه‌های خانواده نمی‌آیند هر چند هم که مسن باشند. در نتیجه عملاً مخاطب عبارت «خانواده» پدر و مادر (تشکیل دهنده‌های خانواده) هستند. این نکتهٔ قضیه است. کسی که ازواج می‌کنه باید بدونه که از این به بعد ماهیت فردیش می‌ره پشت پرده و عملاً یک جزء از یک ماهیت جدید می‌شه. ماهیتی به نام «خانواده». مرد دیگه از این به بعد یک پسر نیست. مسئولیت‌های جدیدی داره و نگاه جامعه بهش جور دیگه‌ایه. زن دیگه از این بعد یک دختر نیست و مسئولیت‌های جدیدی داره و نگاه جامعه بهش جور دیگه‌ایه. اما هنوز بخشی برای خودشون دارند. هنوز شخصیت فردیشون محو کامل نشده. بعد از تولد بچه اما اوضاع فرق می‌کنه. مسؤلیت زندگی یک بچه خیلی بزرگ‌تر از چیزیه که بشه با یک دست حل و فصلش کرد. از بعد از تولد فرزند یک زن و یک مرد در سطح اول یک مادر و یک پدر هستند. در سطح دوم یک زن و یک شوهر. در سطح آخر یک دختر و یک پسر هستند. یعنی اولویت‌های زندگی طوری ترتیب می‌گیرند که تمام منابع باید در ظرف پدر و مادر بودن صرف شه. بعد از ارضای نیازهای این ظروف، منابع باقیمانده در سطح شوهر و زن مصرف می‌شه. در نهایت بعد از ارضای این سطح، اگر چیزی از منابع باقیمانده بود می‌تونه صرف پسر و دختری بشه که حالا بچه‌دار شدند. مثال عملیش می‌شه که مرد و زن باید از صبح تا عصر کار کنند که مخارج زندگی و تحصیل فرزند رو تأمین کنند. عصر توی خونه به تربیت و آموزش فرزند برسند. وقتی که فرزند روی یک روال جریان دار، در حال گذران وقته (مثلاً مشغول به انجام تکالیفه، یا خوابیده و یا تلوزیون نگاه می‌کنه) نیازهای سطح والدین ارضا شده. حالا نوبت به ارضای نیازهای سطح همسریه. حالا مرد و زن در ظرف زن و شوهر منابع رو مصرف می‌کنند. دست در دست هم برای پیاده‌روی بیرون می‌رند، دوستان خانوادگی رو دعوت می‌کنند، فیلم تماشا می‌کنند، عشق‌بازی می‌کنند، صحبت می‌کنند، دلداری می‌دند، همفکری می‌کنند و ....
در نهایت بعد از ارضای تمام این نیازها، اگر منابعی باقی‌ مانده بود (منابع مالی و یا زمانی) هر کس می‌تونه خرج خودش کنه. دختر می‌تونه به دیدار دوستان قدیم بره، کتاب بخونه، پیاده‌روی بره، از درخت حیاط بالا بره و با خودش روی شاخه‌های درخت خلوت کنه و ... و پسر می‌تونه با دوستان خودش بیرون بره، مسابقهٔ بوکس تماشا کنه، کتاب بخونه و یا روی پشت بوم خونه بشینه و به غروب نگاه کنه و از سکوت لذت ببره.
اما این تفریحات شخصی زمانی فرصت حضور دارند که نیازهای ظروف والدینی و همسری ارضا شده باش. اگر مرد برای آیندهٔ فرزند خودش تلاشی نکنه و درآمد مکفی نداشته باشه یا بدون اینکه علت تشویش همسرش رو جویا بشه و بدون این‌که با آغوش باز خودش تنش‌های روانی همسرش رو تسکین بده، در حال سیگار کشیدن روی پشت بوم باشه مطمئنناً نمی‌شه اون رو جزو دستهٔ «پدر وظیفه‌شناس» و یا «همسر مهربان» قرار داد. مطمئناً‌ برخوردهای خانوادگی پیش می‌آد. اگر زن بدون توجه به آیندهٔ فرزندشان و نیازهای احساسی همسرش به خواندن مجله‌های مد بپردازه هم همین‌طور. مطمئنناُ در این شرایط بحث و جدل پیش خواهد آمد.
تمام بحث و مثال برای اینه که بگم، وقتی کسی ازدواج می‌کند باید بپذیره که اولویت‌های زندگی‌اش در حال تغییره. بعد از ازدواج هم برای تصمیم بچه‌دار شدن، مجدداً این موضوع را باید در نظر گرفت.

انحراف گربه‌ای

2006-11-13T18:08:00.000+03:30

امروز توی دانشگاه وایستاده بودم دیدم یک گربهٔ خیلی خوشگل داره بغل شمشادها راه می‌ره و دمش رو که بالا نگه داشته به شمشادها می‌زنه، عین آدمی که اومده قدم زنی و دستش رو می‌گیره روی شمشادها تا خوشش بیاد.

جالب این بود که هر انسانی رو که می‌دید، می‌رفت طرفش. البته با آرامش و وقاری که حفظ می‌کرد، هیجان خودش رو از ایجاد ارتباط با یک موجود دیگه مخفی می‌کرد. حرکت‌هاش خیلی جالب بود. اول تأمل کردم که برم جلو و بهش دست بزنم. یک خانم رد شد و وقتی حالت این گربه رو دید کمی با گربه پوشو پوشو و بوس و بوس کرد و گربه نزدیک شد. آن خانم کمی گربه رو نوازش کرد و رفت. بعد گربه آروم از جلوی من رد شد و رفت جلوتر. من دیگه نتونستم طاقت بیارم و رفتم جلوی گربه روی زمین نشستم و دستم رو جلو بردم. گربه آروم اومد جلو و دست من رو لیس زد و با چشمهای خوشگلش به صورت من نگاه کرد. به نظرم اومد که یک انسان داره به من نگاه می‌کنه. بعد آروم از من دور شد. اومدم دنبالش برم که خوردم به حراست داشنگاه. یارو با لحن خنده‌داری گفت: «شما ها منحرفید» .... تیکه‌اش خنده‌دار بود و خندم گرفت. آخه دقت کردم دیدم یکی دیگه هم مثل من به هوای گربه‌ کار و زندگیش رو ول کرده اومده. دنبال گربه نرفتم. نه به خاطر حرف حراستیه. به خاطر اینکه حس کردم گربه امروز اومده کمی توی اجتماع باشه و از اینکه گربه است و الاغ نیست لذت ببره. اومده تا این انسان‌های بدبختی رو که با یک اشوهٔ کوچیک می‌تونه بخردشون رو یه خورده نقره داغ کنه. اومده که با خوشحالی توی خیابون‌های دانشگاه بخرامه و آفتاب به پشتش بخوره. اومده که شمشادهای کنار خیابون دانشگاه دمش رو قلقلک بدند. امروز روز عشق و حال یک گربه‌ٔ دوست داشتنیه. و من نمی‌خواستم روزش رو با نوازش‌های بیش از حدم خراب کنم.

دلم تنگ شده

2006-11-08T14:43:00.000+03:30

عجیبه. از صبح تا حالا دلم برای خیلی چیزها تنگ شده. دلم تنگ شده برای روزهایی که با دوچرخه‌ٔ آبی رنگم توی کوچه‌های اطراف خونمون بازی می‌کردم و هر قدمی که از محدودهٔ مجاز که مامانم برام مشخص کرده بود دورتر می‌شدم بیشتر احساس پیروزی می‌کردم. دلم برای بیکار نشستن توی صف آرایشگاه نزدیک خونمون تنگ شده. که چه طوری می‌شستم و نگاه می‌کردم «مرد»ها چه‌طوری موقع بیکاری روزنامه‌هایی رو که عکس نداشت می‌خوندند. دلم برای روزهایی تنک شده که معلم مدرسمون نمی‌اومد و ما با خوشحالی از کلاس حمله می‌کردیم به سمت حیاط که فوتبال بازی کنیم و وقتی که مدرسه قانون گذاشت نباید توی زنگ تفریح‌ها بچه‌ها فوتبال بازی کنند و توپ‌هامون رو گرفتند ما کم نیاوردیم و از باغچه‌های مدرسه سنگ جمع می‌کردیم و با سنگ فوتبال بازی می‌کردیم و چقدر کفش پاره کردیم. دلم برای دوست‌های دبیرستان و دانشگاهم تنگ شده. دلم برای حرف زدن باهاشون تنگ شده. دلم برای بی‌دغدغه کنار دوستان نشستن و جک گفتن و یا صحبت کردن در مورد اتفاقای اطرافمون تنگ شده. دلم برای اون وقت‌هایی که با بچه‌ها تو دانشگاه ساعت‌ها و ساعت‌ها راه می‌رفتیم و حرف می‌زدیم و برامون مهم نبود که چند ساعت وقت رو هدر دادیم تنگ شده. دلم برای روزهایی که با آرین و احسان و سیاوش توی حیاط مدرسه هِد بازی می‌کردیم تنگ شده. بغل دستشویی مدرسه جایی بود که هیچ وقت هیچکی بازی نمی‌کرد. به نظر ما که جای مناسبی بود. توپ‌های اسفنجی نارنجی و سبزی که احسان همراه خودش می‌آورد رو بر می‌داشتیم. ۲ به ۲ تیم می‌شدیم. یک تیم توی دروازه وای میستاد. دروازه یعنی از دستشویی تا سطل آشغال. اون یکی دو تا باید با سر توپ رو می‌زدند توی گل. چه کیفی می‌داد! واقعاً دلم تنگ شده!

بشوی و بگوی

2006-11-08T11:32:00.000+03:30

بشوی آنچه در دل داری و بر زبان نیاری

بگوی آنچه در سر داری و در دل نداری

گر روی کنی سوی آسمان در باران

بینی آسمان نیز کند تو را یاری

مثبت و منفی

2006-11-08T11:13:00.000+03:30

امروز صبح داشتم راجع به این فکر می‌کردم که چرا یک سری از گروه‌بندی‌ها رو با مثبت و منفی انجام می‌دهند. مثلاً ما انرژی مثبت و انرژی منفی داریم. مثلاً بچهٔ مثبت داریم. علامت عملیات جمع ریاضیات رو با نام مثبت می‌دونیم و علامت تفریق رو با نام منفی. اینکه می‌گیم انرژی مثبت یعنی یک انرژی‌ای که روی بسته‌های حاوی انرژی علامت +‌ کشیده و انرژی منفی یعنی انرژی‌ای که روی بسته‌های حاوی اون علامت -؟ اصلاً مثبت یعنی چی؟

مثبت یک اسم مفعول از ریشهٔ ثبت است. در نتیجه باید یک چیزی باشه به معنای ثبت شده. یعنی به چیزی که ثبت شده می‌گویند مثبت. خود در مورد بچهٔ مثبت می‌شه این وجه تسمیه رو اینطوری توجیه کرد، بچه‌ای که رفتارهاش رو بشه پیش‌بینی کرد، یعنی دارای ثبات رفتاری هست و توی یک چهارچوب تعیین شده عکس‌العمل نشون می‌ده رو بهش می‌گند بچهٔ مثبت.
منفی یک اسم فاعل از ریشهٔ نفی است. به معنای کسی یا چیزی که نفی کننده است. عملاً یک چیزی تو مایه‌های ساز مخالف. مثلاً‌ بچهٔ منفی رو می‌شه بچه‌ای دونست که رفتارهاش با هنجارهای اجتماعی که توش زندگی می‌کنه (مثلاً خانواده) تطابق نداره.

از طرفی وجه تسمیه انرژی مثبت رو می‌شه اینطوری توجیه کرد که هر انرژی که انرژی‌های موجود را ثابت نگه می‌داره بهش می‌شه گفت مثبت. یعنی چی؟ یعنی فرض بگیرید هر کدوم از انسان‌ها روز خودش رو با یک انرژی آغاز می‌کنه. در طول روز با فعالیت‌هایی که داره و برخوردهایی که با دیگران داره کم کم این انرژی تحلیل می‌ره. تا شب که بره خونه بخوابه و استراحت کنه تا این انرژی از دست رفته جایگزین بشه. حالا اگر رفتاری از ما سر بزنه که باعث بشه جلوی این تحلیل انرژی گرفته بشه، یعنی عملاً میزان انرژی رو تو یک انسان دیگه ثابت نگه داره، می‌شه گفت که رفتار ما انرژی مثبت داشته. از طرفی اگر عکس‌العملی از سوی ما سر بزنه که باعث تشدید آهنگ تحلیل انرژی تو کسی بشه این به این معنیه که ما انرژی منفی داشتیم. یعنی انرژی که خلاف جهت عمل می‌کنه و سرعت تحلیل رو افزایش می‌ده.

صد میلیون وب‌گاه

2006-11-02T14:20:00.000+03:30

مطابق آخرین اخبار از netcraft تعداد وب‌گاه اینترنتی به ۱۰۰ میلیون رسید. این عدد در سال ۱۹۹۵ معادل ۱۸۰۰۰ وب‌گاه بوده. هیچ‌کس حتی فکرشو نمی‌کرده که توی ۱۱ سال توی تعداد وب‌گاهها این رشد دهشتناک!!! رو داشته باشیم. تازه توی تعداد وب‌گاه‌های مرده (که بعد از مدتی بسته شده‌اند) رو حساب نکنیم می‌شه ۱۰۰ میلیون. خیلی جالبه‌، کل دنیا ۷ میلیارد نفر جمعیت داره که شاید بشه گفت تنها ۳ میلیارد نفرشون دسترسی به اینترنت دارند (یا شاید حتی از ۳ میلیارد کمتر؟!!) اونوقت ۱۰۰ میلیون تا وب‌گاه وجود دارد. یعنی برای هر ۳۰ نفر یک وب‌گاه! خیلی رقم بالایه!

نکتهٔ جالب‌تر اینه که چند وقت پیش یک جا نوشته بود که ۱۰ میلیون وب‌گاه در فهرست فیلتر ایران قرار دارد. یعنی از هر ۱۰ وب‌گاه ۱ وب‌گاه فیلتر است. فکر کنم این آمار دهشتناک‌تر از آمار بالایی باشه. بی‌دلیل نیست که ایران جزو ۵ تا کشور توی لیست سیاه اینترنت هستند. اگر یک نفری از هر ۱۰ تا «من»، یکیمو فیلتر می‌کرد من هم اون رو توی لیست سیاه خودم می‌ذاشتم!

آغوش

2006-11-01T11:43:00.000+03:30

یه جا خوندم که در آغوش کشیده شدن یکی از نیازهای انسان‌هاست و تأثیرات خیلی مثبتی روی انسان داره. این مطلب واقعاً حقیقت داره. حالا در مورد شدتش من بحثی ندارم. شاید مطالبی که توی این جا نوشتند کمی اغراق آمیز باشه اما در هر صورت من با این ایده کاملاً موافقم. به نظر من راه‌های ارتباطی انسانها بر پایهٔ حواسشون است. ارتباط ۲ نفر زمانی تکمیل می‌شه که بتونند از تمام راه‌های ارتباطی (مبتنی بر حواس) با هم ارتباط داشته باشند. مثلاً شما یک نفر رو توی یک مهمونی می‌بینید. یک نفر رو می‌بینید و باهاش صحبت می‌کنید. ارتباطی که با نفر دوم برقرار کردید کاملتر از ارتباط اوله چون حس شنوایی علاوه بر حس بینایی، پل ارتباطی شما بوده. حالا زمانی که با کسی ارتباط نزدیکتری داریم معمولاً حس تماس هم به کمک دیگر حواس توی ارتباط می‌آد. من خودم به شخصه آدم تماسی هستم و حس لامسه توی روابط برام خیلی پر رنگ است. برای همین اگر از کسی خوشم نیاد برام سخته که باهاش دست بدم. این که یک نفر فاصله‌ٔ مجازی که بین خودش و دیگران توی ذهنش دارد رو کم کنه و اجازهٔ تماس دیگران رو به خودش بده یک قدم در نزدیک کردن روابط حساب می‌شه. من به شخصه به قدرت ارتباط تماسی کاملاً اعتقاد دارم و می‌گم که ارتباط میان انسان‌ها زمانی‌که از پل حس لامسه گذشت وارد مرحلهٔ بالاتری می‌شه. حالا ممکنه آدم با یک کسی که اصلاً رابطه باهاش نداره تماس داشته باشه. اما این تماس این جا عملاً فقط یک تماس بوده، نه یک پل ارتباطی میان دو نفر. در آغوش گرفتن و در آغوش گرفته شدن یکی از عمده‌ترین نمونه‌های ارتباط تماسیه. بخش عمدهٔ رویهٔ بدن دو نفر هنگام آغوش با هم در تماس هستند. این تماس یک پل ارتباطیه خیلی قویه.

دروغ نگو دروغ‌گو

2006-11-01T11:35:00.000+03:30

دیروز تو خیابون یک پراید دیدم که یک آرم پژو رو جلوی ماشینش نصب کرده بود. یک نگاه به داخل ماشین انداختم و خوب طبیعتاً با دیدن راننده و همراهانش بهشون حق دادم که این کار رو بکنند. یک کمکی همچین انحرافی می‌زدند ... شاید شبیه هنرپیشهٔ فیلم‌های کمدی کلاسیک بودند. در هر حال خواستم با انگشتم بزنم به شیشه و بهشون بگم از قدیم گفتند که دروغ نگو، اگر می‌گی بزرگشو بگو! یکی نیست بگه حالا مگه پژه چه تحفه‌ایه که رو پرایدت چسبوندی. اگر می‌خواهی ماشین خوب و باکلاس داشته باشی و پولت فقط به پراید می‌رسه حداقل آرم بی‌ام‌و یا بنز می‌نداختی رو ماشینت مرد مؤمن ... پژو آخه مگه چی داره که دروغشو می‌گی؟

جهنم دات کام

2006-10-28T10:34:00.000+03:30

خیلی از نشانی‌های اینترنتی به خاطر یکتا بودنشون ارزش خاصی دارند. مراجعهٔ عمدهٔ کاربران به وب‌گاهی است که نشانیش بیشتر به موضوع مورد نظرشون بخوره. مثلاً وقتی دنبال شیرینی‌جات می‌گردید مطمئناً وبگاه cookie.com به نظرتون معتبرتر و قاعدتاً در دسترس‌تر میاد. در عمل اطلاعاتی که توی یک وب‌گاه با نشانی خاص قرار داره می‌تونه یک جورهایی معرف اون زمنیه توی اینترنت باشه. برای همین خیلی از نشانی‌های خاص شدیداً مورد توجه شرکت‌های فعال توی زمینه‌های مختلف هستند و قیمت‌های گزافی برای خریداری این نشانی‌ها پرداخت می‌شه. مثلاً‌ در سال ۱۹۹۹ نشانی business.com به مبلغ ۷ میلیون دلار فروخته شد. در همین جریانات مزایده‌ای برای فروش نشانی hell.com صورت گرفته. قیمت پیشنهادی برای این نشانی تا به حال ۱ میلیون دلار بوده. برام جالبه بدونم اون کسی که حاضر شده ۱ میلیون دلار برای این نشانی بده، می‌خواد چه مطالبی رو توی وب‌گاهش بگذاره. چون می‌شه گفت مطالبی که توی این وب‌گاه قرار خواهد گرفت تقریباً تعریف جهنم در محیط اینترنت خواهد بود. می‌تونه یک وب‌گاه کمدی باشه که توش کلیپ‌ها و یا تصاویر کمیک با محوریت جهنم باشه. یا می‌تونه یک پایگاه مذهبی برای هراسوندن مردم از جهنم باشه (که در این صورت می‌شه گفت کسی که این نشانی رو خریداری کرده واقعاً آدم معتقدیه که حاضر شده ۱ میلیون دلار هزینه کنه! شاید حتی از سوی کلیسا این خریداری انجام بشه!) یا می‌تونه یک وب‌گاه با موضوعیت سکس با فنتازی‌هایی با محوریت شیاطین و جهنم باشه.

در حال حاضر که بازدید عموم از این وب‌گاه میسر نیست و یک باکس جستجوی گوگل میاره.

هویت وبلاگی

2006-10-27T20:18:00.000+03:30

این چند وقته تازه لذت وبلاگ خونی رو درک کردم. چه قدر کار دوست داشتنی و جالبیه. آدم زندگی رو از زبون یک سری آدم دیگه می‌بینه که خیلی با خود آدم تفاوت ندارند. نه اینکه من مثل دیگرونم یا اون‌ها مثل من هستند ها ... هر چی باشه خدا یک اشتباه رو ۲ بار تکرار نمی‌کنه. اما منظورم اینه که دیدی که من با زندگی دارم با دید تیم برتون خیلی بیشتر فرق می‌کنه تا تفاوت دید من با یک داشنجوی ۲-۳ سال بزرگتر/کوچکتر از من که حالا یا تو ایرانه یا رفته کانادا. بالاخره اشتراکی‌هامون خیلی بیشتره. اینه که خوندن وبلاگ‌ها کم کم داره باعث می‌شه که آخر این ماه برای امرار معاش دست به دامن روزهٔ مستحب بشم که یک وقت کارم به قرض و قوله نکشه.

نکته‌ای که توی این وبلاگ گردی‌های اخیرم پیدا کردم نکتهٔ جالبیه که جای تأمل داره. خیلی از وبلاگ نویس‌ها از اسامی مستعار استفاده می‌کنند. اسامی مستعار یا برای خودشون به عنوان وبلاگ‌نویس و یا به طور کلی برای وبلاگشون. مثل وبلاگ پسر فهمیده، یا وبلاگ بلوط ، یا افکار، یا ماهی دودی یا سرزمین رؤیایی و یا ... بعضی‌های دیگه هم هستند که از اسامی واقعی‌شون برای خودشون استفاده می‌کنند مثل گلایه‌ها. نکتهٔ دیگری که به این نکته هم مربوط می‌شه میزان لذتیه که خوندن وبلاگ‌ها به من داد.

وقتی که آدم نویسندهٔ یک وبلاگ رو نمی‌شناسه، اخلاقیاتش رو نمی‌شناسه و یا در پایین‌ترین سطح چهره‌اش رو ندیده وقتی وبلاگشو می‌خونه توی ذهنش طرف رو تصور می‌کنه که داره با حالتی این مطالب رو تعریف می‌کنه. یک شخصیت مجازی توی ذهن آدم شکل می‌گیره. نکته‌ای که می‌خوام بگم اینه که این شخصیت مجازی به دلایلی خیلی از شخصیت واقعی وبلاگ نویس دوست‌داشتنی‌تره! چون منی که وبلاگی رو می‌خونم، وقتی شخصیت مجازی وبلاگ نویس را توی ذهنم می‌سازم خود به خود شخصیتی رو درست می‌کنم که دوستش دارم و باهاش راحت‌تر ارتباط برقرار می‌کنم. خود به خود خیلی از ویژگی‌های شخصیت واقعی وبلاگ نویس که خیلی پسندیده نیستند، از چشم من پنهان می‌مونه. خود به خود یک مینیاتور تقریبی از شخصیت اصلی وبلاگ‌نویس ساخته می‌شه که با شخصیت من هماهنگ‌تره و همین باعث می‌شه که شخصیت ذهنی که من برای وبلاگ نویس می‌سازم دوست داشتنی‌تر از خودش باشه.

با توجه به این بحث فکر می‌کنم این که آدم برای وبلاگش و شخصیت وبلاگ نویسش یک نام مستعار انتخاب کنه خیلی جذاب‌تره تا این که خودش رو معرفی کنه. وبلاگ‌های جالبی که من اخیراً باهاشون آشنا شدم و از خوندنشون لذت می‌برم همین‌طور هستند. اما مثلاً فرض بگیرید که یکی از دوستانم که می‌شناسمش و تمام ابعاد شخصیتیش برام واضحه وبلاگ بزنه. خوندن وبلاگش خیلی برام جالب نیست. چون کافیه تا وسط یک مطلبشو بخونم تا بتونم آخر مطلب رو حدس بزنم. چون این آدم رو می‌شناسم و به شخصیتش اشراف دارم.

خونه‌مونو کوبیدند

2006-10-27T19:13:00.000+03:30

هنوز که هنوزه وقتی خواب خونهٔ قدیممون رو می‌بینم از این که توی حیاطش بدوم احساس شادی بهم دست می‌ده. البته توی خواب، و وقتی که بیدار می‌شم و یادم می‌آد که دیشبش خواب خونهٔ قدیممون رو دیدم کلی شاداب می‌شم. واقعاً جالبه که یک محیط این همه دوست داشتنی باشه. البته این محیط که میگیم فقط چهار تا درخت و سنگ و کلوخ نیست، یک دنیا خاطره است. یک دنیا بازی کردن‌ها و خاطرات خوب و بد. فضایی که توش شکل گرفتم و اینی که الآن هستم نتیجهٔ بودن توی این فضا است. واقعاً دوست داشتنی بود. و هر وقت که می‌گم دوست داشتنی ناخودآگاه یاد درد جدایی می‌افتم. نه اینکه آدم منفی نگری باشم یا بخوام تیریپ ور دارم بگم همه یک چیز می‌بینم من پشتشو! اما جداً می‌گم عادت کردم بس که هر چی دوست داشتم پر کشید و رفت. دوستام همه رفتند اونور آب. اونهایی که این ور موندند یا فراموشم کردند و یا فراموششون کردم، و حالا هم نوبت خونه است ... خیلی جالبه اما هر وقتی که می‌گم «خونه» تصویر اون خونهٔ قدیم میاد توی ذهنم. بعد از اونجا تا حالا ۴ بار خونه عوض کردیم، اما هنوز که هنوزه تصویر خونه توی ذهنم همون خونهٔ قدیممونه! توی حیاطش چه خاطره‌هایی داشتیم، چه قدر دوست پیدا کردیم و چه قدر خوش گذروندیم! خونمون واسه بچه‌های ساختمون بهشت بود. توی حیاطش تاب و سرسره و الاکلنگ و چرخ و فلک داشتیم و درخت و گل و بوته و زمین بازی! چند تا باغچه داشتیم که توشون گل‌های قشنگ بود.

هیچ وقت اون روزی رو یادم نمی‌ره که من واسه‌ٔ این که حال دخترها رو بگیرم رفتم روی سرسره نشستم و گفتم که سر نمی‌خورم. بعد مرجان که از من ۲ سال بزرگ‌تر بود اومد و من رو هل داد پایین و من با کله خوردم زمین. وقتی پا شدم دیدم همهٔ بچه‌ها دارند با چشم‌های قلمیده من رو نیگاه می‌کنند. بغل صورتم می‌خوارید. دست کشیدم نگاه کردم دیدم خونیه! دست خونیم رو کوبوندم تو صورت مرجان. مرجان هم گریه کنان رفت خونشون و باباشو آورد. باباش اومد من و دعوا کنه، بعد دید که زکی!! خون از کلهٔ منه و نه از صورت دخترش. بعدش من رو بردند درمونگاه! چه خاطرات جالبی داشتیم ... هیچ وقت یادم نمی‌ره بچه‌های همسایه رو که الآن دیگه نمی‌بینمشون اما تک تکشون توی خاطراتم نشستند و برام دست تکون می‌دند: سامان، ایمان و احسان، شیلا و نیما،‌ محمد و کریم، نیلوفر و بنفشه، مریم و مرجان، مهرداد و مهیار! دلم واسهٔ همشون تنگ شده!
شب‌ها وقتی همهٔ بچه‌ها توی حیاط بودند می‌خواستم زمان وایسته، اصلاً نمی‌خواستم یک مامانی سرش رو از پنجره بیاره بیرون و بچه‌اش رو صدا بزنه. تا یک مامانی این کار رو می‌کرد مامان‌های دیگه واسه این که کم نیارند شروع می‌کردند به صدا زدن بچه‌ها و جمع ما که نشسته بودیم و دور هم اسم و فامیل بازی می‌کردیم، یا بزرگترها برامون داستان‌های ارواح تعریف می‌کردند رو بهم می‌زدند. یادمه وقتی داستان‌های ارواح می‌شنیدیم و وقتی بزرگترها می‌رفتند خونه کوچکترها مثل ما یک نگاه به هم می‌کردیم و بدون این که به روی خودمون بیاریم سریع «با هم دیگه» می‌رفتیم خونه! هیچ کدوم در مورد این که می ترسیم بدون بزرگترها توی حیاط تو تاریکی بمونیم، صحبت نمی‌کردیم. الان که دارم در موردش می‌نویسم احساس اون موقع‌ها اومده سراغم ... واقعاً دلم برای اون خونه و بچه‌ها تنگ شده. الآن دارند ساختمونمون رو می‌کوبند. خونمون رو دارند می‌کوبند که جاش یک ساختمون بزرگتر و احتمال زیاد تجاری بسازند! خیلی حیفه! خیلی!!!

چهار روز تعطیلی مرگ‌بار

2006-10-26T19:27:00.000+03:30

من یک روز جمعه که خونه می‌مونم آخر شب دنبال یک چیزی می‌گردم که گازش بزنم! جداً توی خونه موندم عذابُ علیمُ! دیگه این ۴ روز تعطیلی باد (معده) آورده رو که دیگه نگو! سه شنبه موندم خونه ۵ ساعت warcraft بازی کردم. یک سری هم به یکی از دوستام زدم و همونطوری که حدس زدی ناهار هم خودمو همونجا انداختم. در هر حال روزی بود که به بطالت گذشت و خیلی از موقع‌ها بد نیست آدم یک نصفه روز یا یک روز کامل رو به بطالت بگذرونه. دیروز جاتون خالی با چند تا از بچه‌های با صفای روزگار رفتیم پیک نیک. زدیم طرفهای لواسونات و از اون تیریپ‌ها دیگه! عجب منظره‌هایی داشت. جداً عالی بود. درخت‌ها هر کدوم ۱۰۰ تا رنگ داشتند و ۲ تا درخت کنار هم با هم ۱۰۰ تا رنگ تفاوت داشتند. از بالای تپه که نگاه می‌کردی مجموعهٔ درخت‌ها مثل این نقاشی‌های روی جعبه‌های مداد رنگی لیرا بود. بی‌نظیر بود. همین‌جا جا داره از استاد گرانقدر ساعد جونم تشکر کنم که ما رو برد اونجا. البته موقع رفتن (و برگشتن) هزار تا غرولند بهش زدیم که چه قدر راهش طولانی و فلانه و بیثاره! اما می‌ارزید. خصوصاً این‌که ناهار خودمون رو به صرف جوجه کباب و سوسیس کبابی و سیب‌زمینی کبابی در کنار آبشار مهمان کردیم و بسی نشاط رفت!

امروز صبح که از خواب پا شدم هیچی تو دنیا نمی‌خواستم به جز یک کمی ترافیک، یک روز شلوغ کاری و یک لیوان بزرگ چایی بعد از ۶-۷ ساعت کار کردن. با سرعت هر چه تمام‌تر خودم رو رسوندم شرکت. اما هیچ‌کی نبود. البته روز بدی نبود و ۶ ساعت کار کردم و لینوان بزرگ چایی رو هم زدم تو رگ، که بره اونجا که غم نباشه!

هر چه باشه، باید بالاخره یک روزی ۴ روز تعطیلی رو گذروند! فردا هم میام شرکت.

ققنوس

2006-10-23T14:54:00.000+03:30

وقتی بچه بودم، یادمه هر جا یک صفحه‌ٔ سفید (اعم از کاغذ، مقوا و حتی دیوار) پیدا می‌کردم، بدون فوت وقت سعی می‌کردم سادگی سفیدیش رو با نقوش رنگی ازش بگیرم. این صحنه رو به وضوح یادمه که عمهٔ بزرگم بدون هیچ مخالفتی (حداقل ظاهراً) با تمام خواسته‌های من (از قبیل درست کردن کوفته یا قرمه‌سبزی برای ناهار) موافقت می‌کرد، چون در غیر این صورت مداد قرمز دختر عمم ناراحت می‌شد و تمام دیوارهای خونهٔ عمه‌اینا باید جوابگوی این ناراحتی می‌بودند. توی این چند ساله از بس که درس و مشق و پروژهٔ کپی برداری و ترجمه بود و کم کم شد به پول و کار و دردسر، به کلی یادم رفته بود که من عاشق نقاشی کشیدنم!!!

احساسات مجازی

2006-10-21T12:32:00.000+03:30

یک مطلبی که اخیراً داره تو عرصهٔ نرم‌افزار خصوصاً نرم‌افزارهای موبایل مُد میشه، برنامه‌هایی هستند که احساسات طرف مقابل رو منتقل می‌کنند. مثلاً من روی موبایلم یک برنامه نصب می‌کنم، این برنامه از بلندی صدای طرف مقابلم،‌ از بازهٔ فرکانس صوتی صداش،‌ از کلماتی که استفاده می‌کنه، از میزان تند و کند صحبت کردن طرف می‌تونه حدس بزنه که آیا طرف مقابل الآن شادابه، ناراحته، عصبانیه و یا ...

خیلی جالبه! کم کم احساساتی رو که درک کردنش برای آدم‌ها سخت و مشکله رو برنامه‌های کامپیوتری درک می‌کنند. کامپیوترها همیشه مورد نقد بی‌احساساتیشون بودند. فیلم i robot خیلی قشنگ این موضوع رو بیان می‌کرد. اما حالا همین کامپیوترهای بی‌احساسند که ما رو توی درک احساسات طرف مقابل یاری می‌کنند. من مشکلی با بی‌احساس کامپیوترم ندارم، چون همین بی‌احساسیش باعث می‌شه که اعصاب خوردکن نباشه. رفتارش قابل تشخیصه. اما خوب هر چی باشه برای من خیلی جالبه بدونم چند سال دیگه که یک پسر گل‌پسر قند عسل با مامانیش رفتند خواستگاری دُخمل همسایه، اوضاع چه شکلی می‌شه!

پسر و دُخمل توی اتاق تنها نشستند و دارند حرف می‌زنند. هر کدوم تو دستشون یک دستگاه کوچولوی خوشگل دارند که شبیه mp3 player است که روی صفحه‌اش چند تا نمودار کشیده که یکیش احساسات طرف مقابل، دمای بدنش، هیجاناتش و احتمال دروغ گفتنش رو نشون می‌ده!

جالبه‌ها! نه؟

دوست‌های قدیمی

2006-10-16T11:34:00.000+03:30

تو دبیرستان که بودیم با چند نفر انسان واقعاً جالب آشنا شدم. البته متأسفانه دست قضا و از این حرف‌ها چند تامون رو از ما جد ا کرد. تقریباً همه رو. یکی دیگه رو هم که داشت جدا می‌کرد بهش ویزا ندادند، و گرنه الآن فقط یکی از دوستای نزدیک دبیرستانم پیشم بود. باز بالاخره ۲ تا از ۱ بهتره! یکی از این آدم‌های جالبی که دست قضا از ما گرفته بود کسی نبود جز نیما. بچهٔ جالب و باحالی بود. نکتهٔ جالب نحوهٔ‌ آشنایی من با نیما است. نیما مدل نقاشی من شد و من باهاش دوست شدم. سر کلاس هنر باید فیگور یک انسانی رو می‌کشیدیم و بخت و اقبال تنها انسانی رو که به من در آن لحظه ارزانی داشت نیما بود. البته فیگور خوبی بود چون کمی تپل بود کشیدنش راحت بود. کافی بود به تعداد متنابهی دایره‌ با شعاع‌های متفاوت بکشم و بعد با یک سری خطوط این دایره‌ها رو به هم مماس کنم تا خطوط اطراف بدن شکل بگیره!

قضا با دستش نیما رو از اطراف جمع کرد. بالاخره یکی از اعضا و جوارح قضا به صورت ۳۶۰ درجهٔ یاهو جلوه کرد و نیما رو به ما برگردوند!

ایناهاش ... اینه:

نمی‌دونم باید خدا رو شکر کنم یا اینکه شیطون رو لعنت کنم. اما در حال خیلی خوشحالم که نیما به جمع ما برگشته! البته نمی‌دونم توی این مدت بهش چی گذشته اما در هر صورت احتیاط شرط عقله. سعی می‌کنم فعلاً تلفنی باهاش صحبت کنم.

ما ها چمونه

2006-10-15T15:05:00.000+03:30

چند وقت پیش دی‌وی‌دی‌های سریال s.e.x and the city اومد دستم. واقعاً جالبه! چه قدر قشنگ و چه قدر حساب شده مسایل و مشکلاتی که توی روابط ممکنه بین آدم‌ها پیش بیاد رو مطرح می‌کنه. در قالب داستان‌های کوتاه، نیمه کمدی و با استفاده از کارکترهای واقعاً دوست داشتنی! کارشون معرکه است. توی این یکی دو هفته تمام وقتی رو که همیشه فیلم می‌دیدم فقط دارم این سریال رو می‌بینم. چند روز پیش‌ها بود یهو نمی‌دونم کجام درد گرفت یاد خاطرات سریال جنجالی نرگس افتادم. من به شخصه تلویزیون نگاه نمی‌کنم. اما توی هر سوراخی رو که سرک می‌کشیدم نجوای عاشقانهٔ بهروز و اون یکی دختره رو یکی داشت واسه یکی دیگه تعریف می‌کرد. توی تاکسی رانندهٔ تاکسی نقد شخصی خودش رو واسه شخصیت شوکت می‌گفت. من هیچ وقت این سریال رو ندیدم. اما تقریباً تمام داستان رو می‌دونم و قیافهٔ شخصیت‌هاش رو هم می‌شناسم. از بس که مسئلهٔ مهمی بود تمام مملکت در موردش صحبت می‌کردند. یک شب با دوستام رفتیم پارک ملت کمی راه بریم دیدیم یک تلوزیون ۲۰۰ اینچ گذاشتند اونجا (البته از لحاظ تکنولوژی تلویزیون محسوب نمی‌شد، بیشتر یک پردهٔ نمایش بود اما خوب توی یک جعبه بود که توش آدم‌ها تکون می‌خوردند و حرفهای چرت و پرت می‌زدند. پس می‌شه بهش گفت تلویزیون!) و نزدیک ۲۰۰ آدم نشسته بودند کف زمین و داشتند با علاقه دنبال می‌کردند که نرگس با چه ترفند و معجزه‌ای می‌خواد مرغ عشق‌های ساده دل (و البته جوان و کاملاً نپخته که بدون راهنمایی‌های بزرگترها حتماً حتماً سرشون به سنگ خواهد خورد!!!) را از چنگ دیو سیاه با نام شوکت نجات بده. هر قسمت سریال s.e.x and the city حدوداً ۲۰ دقیقه است. من توی ۲۰۰ ساعت از مجموع فیلم‌ها و سریال‌های داخلی که شدیداً مورد استقبال جامعه بوده نصف این ۲۰ دقیقه نکته، شادی، حرف برای گفتن، مسئله‌ٔ طرح شده و جذابیت نمی‌بینم. کاملاً برای صنعت تفریحات و سرگمی خودمون متأسفم.

دقت هم داشته باشی می‌بینی که مجبورم بین حروف سکس نقطه بذارم که فیلترهای قدرتمند و همیشه در صحنهٔ تشنه به خون وب‌سایت‌ها یک وقت این دو وجب از خاک اینترنت رو که ما روش نشستیم ازمون نگیرند.

مشکل قیمت بنزین است

2006-10-15T14:55:00.000+03:30

توی اخبار بی‌بی‌سی خوندم که توی یکی از ولایت‌های افغانستان به خاطر انفجار ۲ تا چراغ اریکن (یا همون فانوس) توی یک بیمارستان ۲ کودک کشته و ۴۰ نفر زخمی شدم. شاید مثل من این فکر به ذهنت بیاد که دیشب توی بی‌بی‌سی یک پارتی جانانه به پا بوده و گزارشگر‌ها هنوز تو همون حال و هوا هستند، اما نکتهٔ جالب اینه که این خبر درسته. قضیه اینه که مستخدم بیمارستان اشتباهی (کاملاً اشتباهی) توی چراغ نفتی به جای نفت سفید بنزین هواپیما ریخته بوده! واقعاً برای من جالبه که توی یک بیمارستان توی یک ولایت افغانستان چرا بنزین هواپیما نگه می‌دارند؟ حالا می‌گیم خوب بالاخره یک روزی لازم می‌شه دیگه، یکی نیست بگه آخه من قیمت بنزین هواپیما با نفت سفید یکیه؟

یعنی این‌قدر هر کی هر کیه که یکی نمی‌آد پی‌گیری کنه که چی دارند توی چراغ نفتیشون می‌ریزند؟ من فکر می‌کنم مشکل اصلی قیمت بنزین هواپیما است. اگر قیمتش خیلی بالا بود، خود مستخدم حداقل برای صرفه‌جویی هم که شده بنزین هواپیما نمی‌ریخت تو فانوس.

مهندس

2006-10-01T12:06:00.000+03:30

بالاخره من هم تلاش مذبوهانه خودم رو به پایان رسانیدم و به جمع میلیون‌ها مهندس کشور عزیزم پیوستم. بعد از دفاعیه پروژه‌ام حالا می‌تونم با خیال راحت برم دنبال علم و دانش و ۳-۴ تا کتاب بخونم، یک کمی سوادم بره بالا. توی این مدتی که داشتم سعی می‌کردم پروژه‌ام رو جوری آماده کنم که وقتی استادم می‌خواد بره توی یک جایی به اسم خودش پروژهٔ من رو تحویل بده آبروش نره، کلی وقتم تلف شد.

اما نکته‌ای که در ذهن دارم اینکه این استاد چرا وقتی من داشتم دفاع می‌کردم اصلاً توجهی نمی‌کرد و داشت زمین رو نگاه می‌کرد. ۲ دقیقه از ارائهٔ من گذشته بود که گفت وقت زیادی ندارید! من نمی‌دونم که وقتی درس گوش نمی‌کنه، چطور م ی‌تونه پس‌فردا توی یک کنفرانس یا جلسه‌ای پروژهٔ من رو ارائه بده؟‌ مطمئنم اشتباه خواهد کرد و آبروی خودش (و تقریباً تلویحاً آبروی من) رو می‌بره!

امان از این زمونه ...

هوا رو داری؟

2006-09-18T19:21:00.000+03:30

چه قدر این هوا رو دوست دارم. خنک، ابری، نم توی هوا است و همه‌چی خوب و تمیزه! یه جورایی یه صحنهٔ عجیب درست می‌کنه. بعضی از این صحنه‌ها خیلی آشنا هستند. انگار که آدم توی یک زندگی قبلی، این‌ها رو داشته .. یا یک زندگی که به موازات همین زندگی الآن در جریانه .. اما فقط قشنگی داره ... سختی توش نیست! همیشه همه چی خوبه! یکی دیگه از صحنه‌هایی که این حالت رو بهم می‌ده، وقتیه که توی شب دارم توی حیاطی راه می‌رم که سنگ فرش شده و در اطراف چمن کاری شده و چراغ‌های کوتاه روی زمین هستند. عین قارچ‌های بزرگ و نورانی که از زمین بیرون اومده باشند. هر وقت این صحنه رو می‌بینم حس می‌کنم که توی یک جای دیگه، این صحنه برام یک صحنهٔ تکرار شدنی دوست داشتنیه. انگار که خونهٔ آدم این شکلی باشه! خلاصه هر چی که هست، واقعاً دوست داشتنیه.

قَبِلتُ

2006-09-18T19:12:00.000+03:30

خوب بالاخره هر کسی که اشتباهی می‌کنه، باید بپذیره و بیاد عذرخواهی .. بزرگتر هم همیشه باید ببخشه .. از قدیم گفتند بخشش مال بزرگ‌تر هاست! دیدیم که این پاپ بندیکت هم از کردهٔ خود نادم و پشیمان شد و عذرخواهی کرد، من هم دیگه کاری ازم بر نمی‌آد جز اینکه ببخشمش. اما باید قول بده که دفعهٔ بعد بچهٔ خوبی باشه!

قاراشمیشات پتاسیم

2006-09-16T16:01:00.000+03:30

عجب قاراشمیشیه اوضای دنیا آقا!

از یک طرف، ۳ شنبهٔ پیش یکی از مقامات آمریکایی گفته بود که ایران حتماً باید تحریم شه، از چهارشنبهٔ پیش تا الآن همین‌طور هر روز نظر اتحادیه اروپا نسبت به ایران داره بهتر می‌شه! تازه دیروز به امریکا گیر دادند که مستنداتش در مورد برنامهٔ اتمی ایران با قصد و غرض بوده. ببین چی کرده این لاریجانی با سولانا! در هر صورت فعلاً که خیالمون داره راحت تر می‌شه!

از یک طرف دیگه این پاپ کمی تندروی کرده بوده، گفته بوده که قدیم‌ها یکی از این امپراتورهای اروپایی گفته بوده که اسلام دین خشونت است. یکی نیست بگه آخه تو پاپ هستی! میلیارد نفر چشمشون به دهن توئه! حواست باید باشه که چی داری می‌گی! پاپ واسه خودش باید بدونه که هر چی بگه، نباید راجع به باقی دین‌ها نظر بده ... بابا باز هم باید مسابقات جهانی جنگ‌های صلیبی راه بیافته و میلیون نفر بمیره تا این‌ها بفهمند که برای رسیدن به خدا راه‌های بسیاری است؟ آیا واقعاً؟!!

از طرف دیگه، توی این بهبوههٔ دنیا توی عراق دارند دور بغداد خندق می‌کنند! این یکی‌ها که شوتولو فکر می‌کنند ۱۰۰۰ سال پیشه!

از طرف دیگه توی کلمبیا غوغایی برپاست! تو یکی از شهر‌های کلمبیا که خیلی خشونت بالا رفته و کشت و کشتار بیداد می‌کنه، دخترها دست به کار شدند .. یا بهتر بگم دست از کار کشیدند و گفتند که ما دیگه با مردهایی که تفنگ حمل می‌کنند نمی‌خوابیم! تا مردها اسلحه ها رو کنار نذارند ما نمی‌ذاریم بهمون دست بزنند. واقعاً این کارشون قشنگه و من به شخصه از اعتماد به نفس این خانوم‌ها کمال تشکر رو دارم. واقعاً برای هیچ مردی بدتر از این نیست که مجبور بشه برای آرامش شبش بره تو خیابون دنبال یکی بگرده تازه آخرش هم پول بده! ... شوخی کردم ... اما همین که این خانوم‌ها دست به کار شدند و حرکتی کردند علیه خشونت قابل ستایشه!

خلاصه این‌که اوضای دنیا خیلی قاراشمیشه! تازه توی امریکا بوش یک طرح داده بوده که یک سری قوانین محدود کننده برای خارجی‌های مسافر به امریکا وضع کنه که سنای امریکا زده تو پوزش و گفته که نه و یک قانون کمی مهربانانه‌تر وضع کردند. جالب اینکه کالین پاول هم از مخالفان طرح بوش بوده! فکر کنم فردا خبرگزاری‌ها اعلام کنند که زن بوش اعلام کرده که تا بوش بی‌خیال جنگ نشه، شب‌ها می‌ره با جان کری توی یک تخت یک نفره می‌خوابه!

من رو بگو که امروز که از خونه اومدم بیرون گفتم عجب هوای عالیه! دنیا چه آرومه و قشنگ! تا دستم به اینترنت رسید و اخبار رو خوندم فهمیدم که اصلا هم آرامشی در کار نیست! توی این دنیا که آرومه، میلیون‌ها اتفاق داره می‌افته!

می‌می؟

2006-09-13T19:44:00.000+03:30

- ۵۰ نفر کشته و بیش از ۱۰۰ نفر زخمی در جریان سخنرانی کاندیدای ریاست جمهوری یمن!

داشتم اخبار دیشب رو گوش می‌دادم و تو فکر بودم چه دنیایی که این همه کشته و زخمی، فقط برای یک سخنرانی، اون هم کشور کوچیکی مثل یمن!

تو فکر بودم که یهو دیدم اخبار شبانگاهی گفت: مراسم تدفین «می‌می» ... من یهو توجهم جلب شد و در کمال ناباوری دیدم که توی تایلند (یا یکی از کشورهای همین تیریپی) یک گربه با نام می‌می مرده و اعضای این سازمان‌های بین‌المللی طرفدار حیوانات براش مراسم گرفته بودند. البته اهمیت ارزش دادن به حیوانات رو زیر سؤال نمی‌برم. علاقهٔ وافر خودم رو هم نسبت به گربه‌ها کتمان نمی‌کنم. و تأیید می‌کنم که از دست دادن «می‌می» جون، برای اطرافیانش غم بزرگیه! اما این رو نمی‌تونم نگم که «ما ا اا ا ا . ... .» آخه گربه؟؟؟!!! مراسم تدفین؟؟!!! بین‌المللی؟؟!!!

و بعدش به این نتیجه رسیدم که تو دنیایی که واسهٔ گربه مراسم تدفین اونطوری می‌گیرند، ۵۰ تا کشته تو یمن کمه ... یه ۲۰۰ نفری بایستی می‌مردند!

به زیر ۸۰ کیلو خوش آمدم

2006-09-13T19:37:00.000+03:30

در نگاه اول خبر کوچیکیه، اما نخوردن‌ها و خوردن دیگران رو دیدن کشیده‌ام تا بالاخره بعد از ۵ سال، به زیر ۸۰ کیلو برگشتم. بازگشت به جماعت زیر ۸۰ کیلوگرمی دنیا رو به خودم تبریک می‌گم!

عضلاتم،‌ بیارامید و آه مکشید که من بیدارم

2006-09-05T12:11:00.000+03:30

کلیه عضلات تنم، خصوصاً عضلات سینه،‌ کشالهٔ پا و (بقیه‌اش رو به خاطر جلوگیری از بیش از اندازه حساس شدن موضوع اعلام نمی‌کنم) تیر می‌کشه. حس می‌کنم ابعاد بدنم یکی دو سایز کوچیک شده باشه از بس که ماهیچه‌هام منقبض شده! پریروز باشگاه خیلی کیف داد. تحرک بدنی واقعاً لذت بخشه. آدم راحت‌تر نفس می‌کشه و سرحال تره. فقط چون تازه کارم، کمی به عضلاتم فشار اومده. بیچاره‌ها هی آه می‌شکند. خصوصاً پیاده شدن از تاکسی برام مصیبتی شده. امروز هم دوباره می‌رم باشگاه. امیدوارم به زودی بتونم دوباره مثل قدیم چست و چابک از تاکسی پیاده شم!

چه می‌شود اینان را؟

2006-09-05T11:58:00.000+03:30

به گزارش بی‌بی‌سی: «'دعوت به اسلام' در نوار ويدئويی القاعده
در يک نوار ويدئويی تازه، القاعده غير مسلمانان به ويژه آمريکايی ها را تشويق کرده به دين اسلام روی بياورند.ايمن الظواهری، مرد شماره دو القاعده، حضور کوتاهی در ابتدای اين فيلم دارد و از بينندگان می خواهد به صحبت های شخصی که وی را 'عزام آمريکايی' معرفی می کند، 'با دقت' گوش کنند.در ادامه اين تصاوير فرد موسوم به عزام آمريکايی ديده می شود که بينندگان را 'دعوت به اسلام' می کند. اين شخص که به نام آدام گادان نيز شناخته می شود، از ا! راد تحت تعقيب پليس فدرال آمريکا (اف بی آی) به شمار می رود و خود نيز به دين اسلام گرويده است.وی در حالی که پشت يک دستگاه کامپيوتر نشسته به مخاطبينش می گويد عدم شناخت از دين اسلام موجب می شود که غربی ها جنگ افروزی دولت های غربی و اسرائيل را عليه کشورهای مسلمان بپذيرند. »

جالبه برای من کارهای این‌ها. عملیات تروریستی انجام می‌دهند، ۱۰۰۰ ت آدم بی‌گناه رو می‌کشند،‌ بمب می‌گذارند و بچه‌ها رو یتیم می‌کنند و اشک خانواده‌ها رو در می‌آرند. کاری می‌کنند که توی هر فیلمی با نشان دادن چهره‌ی زشت و پر ریش و پشمی که می‌خواهد آدم‌های دیگه رو بکشه، یک مسلمان رو نشون بدهند (مثل فیلم v for vendetta که توی تلویزیون یک مسلمان داره یک زن مو بلوندی رو آزا ر می‌ده و یا توی scary movie 4 که یکی از ماشین می‌پره بیرون همه جا رو بترکونه اما بمبش کار نمی‌کنه و مردم می‌گیرند می‌زنندش و...). آبروی هر چی آدم توی خاور میانه است، و هر کسی که توی شناسنامه‌اش نوشته مسلمان رو می‌برند. کاری می‌کنند که کشورهای غربی به هیچ خاورمیانه‌ای ویزا ندهند و دنیا به مسلمان‌ها به دید یک مشت وحشی نگاه کنه. کاری می‌کنند که من به شخصه دارم کم کم حال و هوای جنگ‌های صلیبی رو تو هوا حس می‌کنم (یکی از این واعظ‌های خیلی مشهور مسیحی توی صحبت‌هاش راجع به زیادی بودن و منحرف بودن مسلمان‌ها صحبت کرده بود ... دقیقاً یادم نیست چی گفته بود اما هر چی گفته بود، چند هزار نفر تماشاچی‌ش که چشم به دهنش هستند توی ذهنشون یک چیزی بالاخره درست می‌شه). این همه افتضاح بار آورده این القاعده، یک عده آدمی که اسلام رو توی ریش، جنگ، زبان عربی و قیام و جهاد می‌بینند. حالا اومده تازه داره غربی ها رو به اسلام دعوت می‌کنه! اونجا مردم اگر بفهمند یکی مسلمونه، گروه ضربت و واحد خنثی کردن بمب رو صدا می‌زنند، حالا این‌ها دارند اون‌ها رو دعوت می‌کنند که بیایند و مسلمون شین! واقعاً کارشون مسخره و بدون فکر است.

لباسی داریم و باشگاهی می رویم و می گوییم: «هوی!»

2006-09-02T13:10:00.000+03:30

امروز صبح با مجید رفتیم لباس ورزشی خریدیم. می‌خوام برم کلاس رزمی. بریم یه امتحانی بکنیم ببینیم اوضاع از چه قراره. مطمئنناً تموم شدن پروژهٔ دانشگاهم تو تصمیمم بی‌تأثیر نبود. در هر صورت من که بیکار نمی‌شینم. این سنگ از رو سینم بر داشته شه، یکی دیگه خودم می‌ذارم. وقتی فکر می‌کنم می‌بینم حال می‌ده که همیشه آدم یه دل مشغولی داشته باشه. هر چی باشه از قدیم گفتند «زیر فشار باش، بهتر از اینه که با فشار زیر باشی!»

سنگ‌ها به کناری رفتند و ما نور را دیدیم

2006-09-02T12:46:00.000+03:30

دیشب بالاخره پروژهٔ پایانی دانشگاه تموم شد. واقعاً‌ عین اون سنگی که کفار (لعن الله هم جمیعاً ...) می‌گذاشتند روی سینهٔ یاسر، این پروژه روی سینهٔ من مونده بود. اما بالاخره دیشب تموم شد. پروژهٔ اختیاری رو هم که ۲ هفته است تموم کردم، خیالمو از اون طرف هم راحت کردم. خلاصه بگم که از دیشب تا حالا خیلی شارژم. البته از دیشب شارژ بودم، بعد خوابیدم. صبح که بیدار شدم ادامهٔ شارژ بودنم رو از سر گرفتم.

روز اول، پُست اول

2006-08-31T20:03:00.000+03:30

امروز روز جالبی بود. هوای ابری همراه با کمی چاشنی آفتابِ پشت ابر که گاه‌گاهی می‌ذاره از پشت ابرها، تیکه‌های دامن روشنش معلوم بشه صحنه‌ای رو می‌سازه که آدم رو یاد روزهای اول زندگیش می‌اندازه. نمی‌دونم چرا ولی این صحنه رو خیلی دوست دارم. یادمه ۲ سال پیش بدون مجوز از دانشگاه رفتیم اردو. تو جادهٔ فیروزکوه مینی‌بوس چپ کرد. وقتی چپ کردیم همین‌طوری مینی‌بوس می‌چرخید و ما هم به در و دیوار می‌خوردیم. وقتی تالاپ و تولوپ‌ها تموم شد، همه جا رو خاک گرفته بود و هیچی معلوم نبود. نور آفتاب از لای گرد و خاک‌ها صحنه‌ای شبیه همین هوای ابری که من دوست دارم ساخته بود. من چند لحظه محو صحنه بودم و حواسم نبود ۳ نفر بدبخت دارند زیر ۸۰ کیلو وزن من جون می‌دند. آخه وقتی مینی‌بوس وایستاد، من روی بچه‌های دیگه بودم!